Wun maakt al jaren naast haar confectiekleding op maat gemaakte kleding. Hij telde Beyonce, Adèle, Mevrouw Gaga, Rosalia, Kardi B, Lizzo, Thema, Burna-jongen, Leveren En Bjork als klant – en meer dan klaar om de mode-uitdaging aan te gaan. “Voor ons is het nooit gelukt”, zei hij over het kant-en-klare spel. “De markt is zo verzadigd. Zelfs als een jong merk in eerste instantie aandacht krijgt, is het moeilijk om het vast te houden. Er zijn te veel ontwerpers, te veel merken, te veel kleding, en mensen kopen niet zoveel meer als vroeger. Dat is de realiteit.”
Het achterlaten van het confectiecircus, met zijn eerste rij betaalde beroemdheden en marketingwapenwedloop, is niet alleen een verademing, maar ook logisch voor Wuns benadering van mode. “Ik geloof in de integriteit van ontwerpers”, zegt hij. “Zo bouwt een merknaam niet alleen roem op, maar ook een erfenis, een fundament. Het gaat over een ontwerper die een droom had, die iets anders wilde doen, zijn vak onder de knie wilde krijgen en niet alleen iets wilde bieden om geld te verdienen, maar ook aan de cultuur en de hele industrie zelf. Iets dat in de loop van de tijd kan blijven bestaan.” In het licht van een wegwerpcultuur is Wuns standpunt nobel, heroïsch en authentiek en onthult misschien wel het meest verfrissende aan hem: zijn gebrek aan cynisme. Hij ontwerpt vanuit het hart.
“Misschien heeft couture altijd weerklank gevonden in de manier waarop ik ontwerp en werk”, zegt ze. “Het past bij mij. Het enige wat ik doe is focussen op wie ik ben als ontwerper. Wat zou ik anders doen? Ik creëer elke collectie met pure emotie, omdat mensen alles kunnen haten, maar ze kunnen devotie en eerlijkheid niet haten. Ze vinden het misschien niet leuk, maar ze kunnen het niet haten omdat het eerlijk is. Het is echt, en daar geloof ik in.”
Couture, zei hij, zorgde ervoor dat hij “gerespecteerd werd als een ontwerper die graag kleding maakt en het idee van het maken en maken van kleding serieus neemt, en niet alleen maar producten verkoopt.” Als confectiekleding een moeizame show en verkoop is, dan is de uitdaging anders dan bij couture, waarbij het maanden kan duren om één enkele look te perfectioneren. “Ik geef de voorkeur aan mijn manier om met mode om te gaan. Vaak worstel ik met de hoeveelheid tijd en middelen die ik aan dit idee moet besteden – hoe kan ik het opnieuw ontwerpen en verder brengen?”
