Rob Hirst, drummer en mede-oprichter van de Australische rockband Midnight Oil, is overleden. Hij is 70 jaar oud.
De band bevestigde de dood van Hirst door alvleesklierkanker in een verklaring op sociale media.
“Na bijna drie jaar heldhaftig te hebben gevochten, is Rob nu pijnvrij – ‘een klein sprankje licht in de wildernis’”, zegt de band. “Hij stierf vredig, omringd door dierbaren.”
‘We zijn er kapot van en rouwen om het verlies van onze broer Rob’ voegden ze eraan toe. “Voor nu zijn er geen woorden, maar er zullen altijd liedjes zijn.”
Hirst, geboren in Camden, New South Wales, richtte samen met zijn schoolvrienden de band op die Midnight Oil zou worden, en bracht in 1978 zijn debuutalbum uit op zijn eigen onafhankelijke label. De band bleef de hitlijsten beklimmen in zijn geboorteland Australië, waarbij hij krachtige rock combineerde muziek met oprecht en uitgesproken politiek activisme. Hirst staat bekend om zijn stilistische flair achter de set, waarmee hij jonge Australische drummers inspireerde met zijn intromuziek voor het tv-programma ‘Beatbox’ en zijn opwindende watertanksolo op ‘Power And The Passion’ die voor veel ophef zorgde tijdens liveshows.
Het nummer “10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1” bereikte in 1983 nummer drie in de Australische hitlijsten, en het album “Diesel and Dust” in 1987 – een reeks nummers over de ontberingen waarmee inheemse Australiërs worden geconfronteerd – bracht de band tot wereldwijde bekendheid. Hun anthemische maar dringende single ‘Beds Are Burning’ werd een van de bekendste hits van de groep, met een piek op nummer 17 in de Hot 100 in 1988. Ze brachten ‘Blue Sky Mining’ uit in 1990 met een concert buiten het hoofdkantoor van Exxon in New York om te protesteren tegen de aanpak van de olieramp in Alaska. De groep kwam ook in kaart met de singles ‘Blue Sky Mine’ en ‘The Dead Heart’, die allemaal co-writing credits hadden met Hirst.
“We werden geconfronteerd met alle dingen die we hadden moeten vermijden. We vochten veldslagen waarvan we vonden dat we ze samen moesten vechten en we wonnen en verloren”, vertelde Hirst in 1988 aan United Press International.
De Australische rocklegendes Midnight Oil – Bones Hillman, van links naar rechts Peter Garrett, Martin Rotsey, Jim Moginie en Rob Hirst – arriveren om de Arias Australian Music Industry Awards 2006 bij te wonen, waar ze zullen worden opgenomen in de Hall of Fame.
(Rick Rycroft / Associated Press)
Midnight Oil werd in 2002 opgeheven toen zanger Peter Garrett vertrok om een politieke carrière na te streven bij de Australian Labour Party. Ze kwamen weer bij elkaar in 2017 en brachten nog twee LP’s uit, “The Makarrata Project” in 2020 en “Resist” in 2022, en speelden hun laatste show in 2022.
Hirst heeft verschillende zijprojecten, waaronder de band Ghostwriters, die vier albums uitbracht, en de productieve bluesrockgroep The Backsliders. Hij bracht in 2025 in eigen beheer een album uit, ‘Born Electric’, en een EP, ‘A Hundred Years or More’, met Midnight Oil-bandleden Jim Moginie en Hamish Stuart. Hirst’s dochters, Gabriella en Lex Hirst, zingen ook op de EP. Vorig jaar veilde hij ook zijn drumstel om te doneren aan de goede doelen van twee Australische muzikanten, MusicNT en Support Act.
Hij dacht na over de dood in zijn volgende muziek en sprak over zijn ziekte in een recent interview met Leeftijd. “Ik besefte dat het een verzameling behoorlijk existentialistische liedjes was, met titels als ‘Are We There Yet?’ en ‘Honderd jaar of meer’”, zei hij. “Ik denk dat ik heb nagedacht over levensduur en een lang leven – zelfs over erfenissen. En dat komt natuurlijk naar voren in de liedjes… Nu ik het leven ben gaan aftellen in plaats van vooruit, zijn de dagen kostbaarder geworden.”
