Dit verhaalde essay is gebaseerd op een gesprek met Esther Perelgerenommeerde relatietherapeut, bestsellerauteur en podcastpresentator. Perel woont in New York City en reist sprekend de wereld rond. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben geïnteresseerd in psychologie sinds ik ongeveer 14 jaar oud was. Ik wil mezelf, mijn familie en mijn omgeving begrijpen. Therapeut worden was voor mij dus een voor de hand liggende keuze.
Ik begon met grote groepen te werken, verhuisde vervolgens naar gezinnen en vervolgens naar paren. In het bijzonder ben ik geïnteresseerd in interraciale, interculturele, interreligieuze paren en gezinnen – gezinnen in culturele transitie. Wat wordt bedoeld met seksualiteit in de cultuur, en hoe past seksualiteit in de cultuur van het gezin en de samenleving paar relatie?
Ik heb 35 jaar alleen in mijn therapiepraktijk doorgebracht. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat het kantoor kleiner werd. Therapie is niet democratisch; het is ontoegankelijk voor veel mensen die het nodig hebben.
Ik schreef “Mating in Captivity” (2006) en “The State of Affairs” (2017). Toen begon ik mensen naar sessies te brengen, en dat was de podcast. “Waar moeten we beginnen?” voert op grote schaal, wereldwijd, gratis live, anonieme relatietherapiesessies uit.
Dit is geen therapie, maar een manier om inzicht te krijgen in wat er op kantoor gebeurt naar het openbare plein. Toen besloot ik het kantoor te verlaten en het podium op te gaan om die ervaring op grote schaal met duizenden mensen na te bootsen.
Esther Perel deelt therapeutische inzichten op spreekevenementen over de hele wereld. Rick Kern/Getty Images voor Vox Media
Ik heb er een gemaakt kaartspel tijdens de pandemie omdat ik mensen iets leuks wilde geven waardoor ze verbinding kunnen maken. Ik maakte aantekeningen van een cursus over conflicten en verlangen, omdat mensen bij elk boek dat ik schreef zeiden: ‘Dus wat moet ik doen?’
Momenteel werk ik aan een nieuwe tour en een diverse andere projecten die ik voor mezelf hield totdat dat gebeurde. Hoewel ik voornamelijk in New York woon en een aantal maanden van het jaar in Europa doorbreng, reis ik vaak, en altijd met familieleden of vrienden. Ik combineer plezier en doel, werk en privé. Ik ga met iemand op avontuur.
Ik heb nog steeds een therapiepraktijk, één of twee dagen in de week. Ik stop nooit omdat ik het heel belangrijk vind om dicht bij dit vakgebied te blijven, en niet alleen maar een verhalenverteller te zijn.
Dit is een dag uit mijn leven.
De ochtend begint met groepsyoga
Ik word rond 7.00 tot 7.30 uur wakker. Zodra ik wakker word, moet ik bewegen om me kalm te voelen. Dit is een beetje een paradox.
En voor yoga vier keer per week. Ik maakte deel uit van een groep vrienden die tijdens de pandemie samen begonnen te trainen. Zes jaar lang hebben we geen enkele les gemist. We doen het live en via Zoom, dus waar je ook bent, iedereen kan meedoen. Het is erg aardend en empowerend.
Een aantal van ons in de groep waren toevallig leraren. Ik werd er een – ik was er nooit voor opgeleid, maar ik wist hoe ik moest herhalen wat mijn leraren me vertelden.
Een andere dag ging ik sporten, ook met een vriend. Het motiveert mij en houdt mij verantwoordelijk. Alleen zou ik een lui persoon zijn. Ik maakte me klaar, bracht de dag door met rondhangen en kwam er nooit.
Terwijl ik koffie drink, check ik internationale teksten
Ik heel zelden buiten koffie drinken. Ik doe het graag, leun achterover en kijk wie mij midden in de nacht een sms stuurt, omdat de mensen in mijn leven zich in verschillende tijdzones bevinden. Met wie werd ik vanochtend wakker?
Perel gebruikt de ochtend om bij te praten met vrienden, van wie velen in verschillende tijdzones wonen. Zenith Richards
Als ontbijt eet ik grapefruit, yoghurt, bessen en soms eieren.
Mijn team helpt me de balans te vinden tussen therapie, podcasts en vergaderdagen
Ik begin pas om 10.00 uur met werken, dus ik heb ’s ochtends tijd om te doen wat ik graag doe. Ik werk sommigen thuis en deels in de Magnificent Noise podcaststudio.
Mijn werkdagen zijn mooi gesegmenteerd:
- Maandag is voor therapiepatiënten.
- Dinsdagen zijn voor het opnemen van podcasts.
- Woensdag is voor interne vergaderingen.
Ik probeer een focus voor de dag te creëren, zodat ik geen patiënten hoef te zien en niet naar vergaderingen hoef te gaan als ik in de klinische modus ben. Soms moet ik echter zo drastisch van modus wisselen dat het een beetje belachelijk wordt.
Er valt veel te jongleren. Ik heb een geweldig team van mensen waarmee ik werk, die zeer goed geïnformeerd zijn over de verschillende dingen die ik doe. Ik kan dit allemaal niet alleen.
Wanneer ik exclusief ben werkzaam als artsIk zeg vaak: “Ik mis het werken met andere mensen.” Nu doe ik nooit maar één ding. Het was een hele rijke dag, eentje die ik toen echt gemist heb.
Ik nam verschillende therapiepatiënten mee voor een wandeling
Er zijn veel dingen veranderd na deze pandemie. Ik heb geen praktijkkantoor meer. Ik train vanuit huis of ga naar het kantoor van iemand anders.
Soms ontmoeten we elkaar buiten en gaan we wandelen.
Perel zei dat looptherapiesessies hun eigen voordelen hebben. Zenith Richards
Dit is verbazingwekkend. Als je beweegt, beleef je je gedachten anders en reageer je anders op de persoon die tegen je praat. Je staat niet oog in oog; Jullie staan naast elkaar, dus parallelle positie waardoor je andere interacties krijgt.
Soms stoppen we, gaan we zitten. We vervolgden de sessie bij de rivier. Er drijft water. Het is ook erg ontspannend. Er is een ontmoetingspunt tussen schoonheid, rust, beweging en diepte van wat je tegelijkertijd aanschouwt.
Wat ik leuk vind aan klinisch werk is dat ieder mens een universum is dat voor jou openstaat. Dit is een eindeloze verkenning. Ziel, geest, lichaam, pijn en vreugde, verdeeldheid en verbinding, mensen die lijden aan te veel aandacht, en mensen die lijden aan te weinig aandacht. Ik kan geen onderwerp bedenken waarvan de interesses meer divers zijn.
Ik geef geen prioriteit aan mijn lunchpauze
Ik neem niet altijd een lunchpauze. Over het algemeen eindig ik de dag het liefst vroeg.
Ik heb een beetje een routine als het om eten gaat. De meeste van de Mijn eten is thuis gekookt. Ik eet veel noten en fruit. Ik ben een brood- en kaasman, en soms is een plakje van beide ook een geweldige lunch.
Vandaag heb ik veel verschillende groenten gekookt. Ik maak de kip zo dat hij twee of drie dagen houdbaar is. In de winter ben ik een grote soepmaker en in de zomer ben ik dol op salades.
Ik stop om vijf uur met werken om naar het theater te gaan
Meestal stop ik rond 17.00 uur met werken
Ik hou van films. Ik hou van theater. Ik ging met vrienden naar de buitenwereld om kunst te zien: schilderijen en optredens. Misschien ben ik twee of drie keer per week in het theater. Ik heb de Broadway-productie van “Oedipus” twee keer gezien. Ik vond het gewoon relevant, actueel, heel goed geacteerd en prachtig geschreven.
Ik socialiseer ook. Mensen ontmoeten voor een etentje, ze uitnodigen. Hoewel ik zoveel tijd achter een scherm doorbreng, vind ik het heerlijk om mensen in het echt te zien.
Boeken- en filmclubs bemoeiden zich met het sociale leven
VEREIST ONDERSCHRIFT. VEREIST ONDERSCHRIFT. VEREIST ONDERSCHRIFT. Zenith Richards
Ik was een film aan het kijken en… boekenclub ook.
We lazen onlangs ‘Train Dreams’ van Denis Johnson. We hebben Roberto Bolaño en Rachel Cusk gelezen. We lezen Muriel Spark voor volgende maand.
Voor de filmclub hebben we zojuist “De slechtste mensen ter wereld” besproken – ik heb zojuist “Sentimental Value” gezien, geregisseerd door Joachim Trier. We hebben de afgelopen zes jaar elke drie weken een filmclub gehad. Dat zijn veel films met een geweldige groep mensen die veel te vertellen hebben.
Bovendien heb je huiswerk en lees je niet alleen artikelen en sociale dingen. Kleine, gestructureerde hoofdstukken in mijn leven die daadwerkelijk uitnodigen tot echte verkenning en verbinding.
Ik sloot de avond af met mijn man – en bijna geen sociale media
In de avond praat ik met mijn man. Ik heb ook de berichten doorgenomen die ik die dag niet heb ontvangen. Het laatste halfuur of uur breng ik vaak door op mijn telefoon. Het is niet de beste. Ik ga op de bank zitten en kijk in mijn agenda voor morgen en met wie ik contact moet hebben.
Dat doe ik zelden blader door sociale media. Ik zit in een paar verschillende WhatsApp-groepen, dus ik zie wat er in mijn sociale wereld gebeurt. Zo kom ik tot rust.
Ik ben behoorlijk relationeel. Kortom, als ik iets wil doen, denk ik meteen: “Met wie wil ik dit doen?” Vervolgens organiseer ik activiteiten rond die sociale vaardigheden. Ze zijn volledig met elkaar verbonden.
