Reizen en eten in Azië: 3 favoriete voedselsteden en 1 om over te slaan

Van drukke kraampjes langs de weg tot iconische verborgen juweeltjes, Het culinaire landschap van Thailand heeft mij al tientallen keren aangetrokken.

Naast de conventionele pad thai en mango kleefrijst, is er ook een erfenis van sterke smaken, die het lekkerst zijn met een glas zoete, schuimige Thaise melkthee.

Een van mijn meest memorabele ontmoetingen vond plaats bij toeval, toen ik een kleine winkelpui in dook om aan een plotselinge stortbui te ontsnappen. Afgeleid door de regen miste ik bijna de borrelende pot, totdat de aanblik van de kenmerkende eiernoedels van Lung Cheay me weer in gedachten bracht. Geliefd bij kenners vanwege zijn droge tom yum, gegarneerd met sappig gegrild varkensvlees en gepocheerde eieren, deze winkel is een klassieker Het verhaal van Thailand van vodden naar rijkdom. Het pad dat nu rond het blok slingert, staat ver verwijderd van zijn bescheiden begin als kinderwagen.

Andere snacks die ik nooit mis als ik Bangkok bezoek zijn smeltende zeevruchten, gemarineerde zeevruchten gesmoord in zure en pittige kruidensaus bij Pa Nee Kung Chae Nam Pla, gebakken kip omhuld met knapperige knoflookteentjes bij Polo Fried Chicken, en nachtelijke pelgrimstochten naar Talad Noi Crab Fried Rice gevuld met aanbidders van de koolhydraatgoden die bidden om de kater van morgen te genezen.

ik eerst bezoek Ho Chi Minh-stadof Saigon, in 2017 en alleen al dat jaar drie keer teruggekeerd. De stad weerspiegelt historische invloeden uit China, Cambodja, Frankrijk en de Verenigde Staten, met als hoogtepunt een uitgesproken zuidelijke stijl Vietnamese keuken die een brug slaat tussen gedurfde smaken, fermentatie en verse kruiden.

Straatvoedsel is de ruggengraat van Saigon, met karren die de eb en vloed van voorbijgangers vullen als bloed dat naar het kloppende hart van de stad stroomt. Terwijl de nacht in nacht verandert, veranderen hoeken van de stad in geïmproviseerde eetgelegenheden, met draagbare tafels, plastic krukjes en motorfietsen in overvloed.

Ik heb mijn deel van het verslinden ervan gedaan straatvoedsel mekka. Er is Bún Thịt Nướng – Nguyễn Trung Trực, een eenvoudige 30 jaar oude winkel die bekend staat om zijn kommen vermicelli gegarneerd met gegrild varkensvlees, knapperige loempia’s, augurken en een boeket kruiden.

Dan is er Bún Cá. En bij Xíu Mại chén Đèn Dầu worden taaie gehaktballetjes in Vietnamese stijl geserveerd in een geurige bouillon, met een droog stokbrood ernaast om in te dippen.

Ongeacht hoe vaak ik er kom, er staan ​​altijd andere mini-plastic stoelen aan de zijkant van de drukke pop-up in het steegje, wachtend tot ik ga zitten.

Het meest bekend vanwege het draaien van de kruidenknop naar 11, tot het punt waarop Sichuan-pepervlokken op je lippen trillen lang nadat de maaltijd is afgelopen en een schijnbaar onschadelijke hap nog steeds wordt geregistreerd op de schaal van Scoville, eten in Chengdu is een totale hitteaanval.

Dit is ook mijn doel Chinees culinair toerisme.

Hoewel dumplings overal in China te vinden zijn, vind je alleen in Chengdu hongyou chaoshou (rode olieknoedels). Deze halvemaanvormige zakjes van vreugde, bedekt met chili-olie, zijn overal, waarbij elke plaats beetje bij beetje het recept aanpast en rimpelingen veroorzaakt in de fanatieke fandom van de ene dumplingwinkel in de andere.

Een kom warme dumplings, besprenkeld met het vriendelijke geklets van de winkelier, markeert mijn jaarlijkse pelgrimstocht naar de Chinese specerijenhoofdstad.

Aan de andere kant benadrukt tianshuimian (zoete waternoedels) de kenmerkende guaiwei van Sichuan, of ‘vreemde smaak’ – een smaakmaker die pittig, zout, sesam, zuur en zoet in één hap combineert. De kabelachtige al dente noedels zijn bedekt met sojasaus, chili-olie, sesam- en knoflookpasta, gemalen pinda’s, Sichuan-peperkorrels en bruine suikersiroop, waardoor een bouillon ontstaat die elke streng omhult met verslavende, tintelende hitte.

Terwijl ik in Tokio met een kom vol neutrale noedels zat, voelde ik me meer gefrustreerd dan tevreden dan ik zou willen zeggen. Japan als geheel vecht tegen de hype en het overtoerisme dat voortvloeit uit de verheerlijking van zijn cultuur.

Het verzamelen van kawaii-memorabilia, het ruilen van koffie voor matcha en het vertellen van elke Miyazaki-film die ooit is gemaakt, is een rage. Ik heb zelfs anime een kom ramen getatoeëerd op mijn arm. (Geen spijt)

Tokio is het epicentrum van de trend.

Vaak is de verkeerde keuze de piek Japanse keukenTokio verleidt bezoekers, inclusief ikzelf, om virale ramenwinkels, drukke pannenkoekencafés en must-visit-markten te achtervolgen – plaatsen die populair zijn geworden door sociale media, compleet met lange rijen en hoge prijzen die zelden de hype rechtvaardigen.

Hoewel deze dynamiek zich in veel internationale steden voordoet, denk ik dat deze in Tokio veel uitgesprokener is.

Dit gaat helemaal niet over Japans eten; het is een van mijn favoriete gerechten. Van dikke bonitofilets gegrild boven een droog strovuur in de prefectuur Kochi tot vaten met oden die op straat in Osaka borrelen – daikon, tofu en viskoekjes gestoofd in aromatische bouillon – mijn reizen door Japan laat mij bijna altijd zeer tevreden achter.

Maar vooral in Tokio heb ik als buitenstaander vaak moeite om onderscheid te maken tussen wat echt geweldig is en wat alleen maar een hype is.

Met Tokio als buurman is er echter altijd ruimte voor een nieuw hoofdstuk in mijn Aziatische culinaire liefdesverhaal.