Regisseur Cameron Watson heeft een van de beste slaggemiddelden van de stad.
Productie vanaf “Stem van binnen” in het Pasadena Speelhuis, ‘Aan de andere kant zijn wij gelukkig’ voor Rogue Machine Theater in de Matrix en “Topmeisje” bij Antaeus Theatre Company wakkerde de geesten van critici aan en leverde het bewijs dat serieus, menselijk, diep intelligent en onconventioneel drama springlevend is in Los Angeles.
De benoeming van Watson tot artistiek directeur van Los Feliz’s Skylight Theatre Company vanaf 1 januari is goed nieuws voor de theaterecologie van de stad. Producerend artistiek directeur Gary Grossman, die het gezelschap veertig jaar lang met buitengewone integriteit leidde, bouwde het kleine maar ambitieuze Skylight uit tot een broedplaats voor nieuw werk dat diversiteit en lokale gemeenschappen omarmde.
Het ontwikkelen van een nieuw stuk brengt risico’s met zich mee. Watson beschikt over het artistieke inzicht en de gevoeligheid van het publiek die nodig zijn om Skylight door een gevaarlijk moment in het Amerikaanse theater te loodsen, waarin zoveel gezelschappen lijken te overleven.
Watsons productie van ‘Heisenberg’, die zondag werd afgesloten bij Skylight, toont een van zijn sterke punten als regisseur: zijn vermogen om complex emotioneel materiaal in evenwicht te brengen met humoristische dramatische vormen. Het toneelstuk van Simon Stephens dat in 2017 op het Mark Taper Forum werd gepresenteerd, is een tweehander die de geldigheid van het onzekerheidsprincipe op het gebied van menselijke relaties test.
Juls Hoover en Paul Eiding spelen de hoofdrol in “Heisenberg” van Simon Stephens, geregisseerd door Cameron Watson in het Skylight Theatre.
(Jeff Lorch)
Het grote inzicht van de Duitse natuurkundige Werner Heisenberg, vanuit het wetenschappelijke perspectief van de theatercriticus, is dat er een wisselwerking bestaat tussen wat bekend kan worden. Hij onderzoekt de gerelateerde maar verschillende eigenschappen van snelheid en positie. Maar Stephens wordt geconfronteerd met iets dat nog complexer is, namelijk de emotionele variabelen van liefde. In dit geval is het de liefde tussen twee onwaarschijnlijke mensen: Alex Priest (Paul Eiding), een alleenstaande slager die halverwege de zeventig in Londen woont, en Georgie (Juls Hoover), een manische Amerikaanse vrouw van in de veertig die zijn leven binnenkomt als een onstuitbare drone.
In de Broadway-productie van de Manhattan Theatre Club die in Taper verscheen, geeft Mary-Louise Parker (die tegenover Denis Arndt speelt) Georgie haar hese charme en excentrieke listen. Zijn karakter, een dwangmatige prater wiens sociale manieren zo subtiel zijn als een bladblazer, vormt een formidabele acteeruitdaging, zowel diep irritant als mysterieus meeslepend. Alex wordt verliefd op haar, en dat moet het publiek kunnen accepteren.
Hoover, die aanvankelijk onstabiel was, verbeterde toen de productie op gang begon te komen. Maar door het kwaken van Georgie vraag ik me af waarom deze teruggetrokken oude man haar verontrustende waanzin tolereert.
De afbeelding van Eiding suggereert een man die zich bewust is van zijn eigen eenzaamheid. Hij wordt geconfronteerd met iets diepers dan Georgie’s achterdochtige en onaangename karakter. Hij rekent af met oude wonden en grote compromissen waardoor hij in de nadagen van zijn leven geïsoleerd is geraakt.
Hoe komt iemand waar hij is? Terwijl Alex begint te leren, kan het onvermogen om iemands toekomstige positie te voorspellen het geheim van geluk zijn.
Dit coming-of-age-liefdesverhaal overleeft niet alleen de dreiging van Georgie’s huurlingenmotief, maar ook een strakke productie die het moet doen met saaie decors en verschillen in prestatieniveaus. De menselijke kant van het drama schijnt echter als het licht van een kaars die steeds dunner wordt en niet meer wil doven.
Watson, zoals Peter Beek vóór hem weet hoe hij de lege ruimte kan veranderen in een wereld van magie en betekenis. Voor Watson is drama belangrijk. Maar om die vonk te laten ontstaan hebben acteurs en publiek een regisseur nodig die net zo intuïtief in staat is het onzekere menselijke drama te begrijpen als de nieuwe leider van Skylight Theatre Company.
