Geen vraag: dat is het niet Wuthering Hoogten Emily Brontë schreef. Maar Emerald Fennell (Veelbelovende jonge vrouw, zoute verbranding) heeft dat nooit bedoeld.
Voorafgaand aan de release van Fennell’s “Wuthering Hoogten,” (ja, de aanhalingstekens maken deel uit van de titel), heeft de Britse filmmaker een controversiële hint laten vallen dat haar verfilming veel van wat Brontë-fans zouden verwachten, zal verwerpen. Door Margot Robbie en Jacob Elordi te casten als de gedoemde minnaars Catherine en Heathcliff, veroorzaakte Fennell verontwaardiging bij fans die de stap veroordeelden. Barbie ster als te oud voor de rollen van hem en Elordi te wit voor zijn.
De reclamecampagne van de film neigde naar romantische romans, met posters van de twee die elkaar omhelsden, bijna kusten, met de slogan ‘Laten we annuleren’. Toen kwamen de verzekeringen dat Fennells film opzettelijk anachronistisch zou zijn ten opzichte van de laat 18e-eeuwse setting van het boek, zoals Charli zei.
Ten slotte, in een pre-release-interview voor “Wuthering HoogtenFennell praten over zijn aanpak bij het aanpassen van een boek dat zo ‘dicht, complex en moeilijk’ is als Brontë’s klassieker. “Ik kan niet zeggen dat het mij is gelukt Wuthering Hoogten. Dat is onmogelijk’, zei hij tegen Fandango. ‘Het enige dat ik kan zeggen is dat ik er een versie van heb gemaakt. Er is een versie die ik me herinner gelezen te hebben, maar die is niet helemaal waar. En er zijn versies waarin ik wil dat er dingen gebeuren, maar ze gebeuren nooit. En dat is het”Wuthering Hoogten“En dat gebeurde niet. Maar eigenlijk denk ik dat bij elke nieuwe bewerking, vooral als deze, aanhalingstekens eromheen moeten staan.”
Na dit alles zou het niemand moeten verbazen dat die van Fennell is “Wuthering Hoogten“is heel anders dan de film van Brontë. De vraag is niet of de film het boek waarmaakt, of zelfs beter is dan het origineel. De vraag is of hij op zichzelf slaagt, als een half herinnerde wilde en benijdenswaardige romantische fantasie? En het antwoord is simpel: Nee.
“Wuthering Hoogten” herinterpreteert Catherine en Heathcliff radicaal.
De essentie van het beroemde verhaal van onze hoofdpersoon blijft: Catherine en Heathcliff ontmoetten elkaar als kinderen op de heidevelden van West Yorkshire, Engeland, waar zij de verwende dochter was van een dronken landeigenaar, en hij de arme jongen was die ruwweg werd geadopteerd om naast haar op te groeien. Ze delen de wildernis van hun afgelegen buurt, maar naarmate ze groter worden, verlangt Catherine naar luxe, die haar ruige minnaar niet kan beloven. Hij breekt hun beide harten door een voorstel van edelman Edgar Linton (Shazad Latif) van het naastgelegen landgoed te accepteren, wat Heathcliff ertoe aanzet te vluchten. Als hij vijf jaar later terugkeert naar Yorkshire, is hij rijk, onstuimig en vastbesloten om Catherine’s leven te ontwrichten, ten goede of ten kwade.
Ondanks het vertrouwde kader is de dynamiek van Catherine en Heathcliff in Fennells film echter meer uitgesproken Prinses Bruid vergeleken met Wuthering Hoogten. Aan de ene kant is de wreedheid van Heathcliff enorm verzacht. Net als de lieve staljongen Westley accepteert hij elk misbruik als dat betekent dat hij dicht bij zijn blonde vriendin moet komen. In het bijzonder zal Heathcliff harde slagen van Catherine’s vader ondergaan, wat de jongen de kans geeft om zijn niet aflatende toewijding aan haar te bewijzen.
Heathcliffs geweld en woede op volwassen leeftijd worden door Elordi gekanaliseerd in een sluimerend, broeierig gevoel, met een tamme sfeer. ingewikkeldof hij Catherine nu krachtig bij de mond grijpt of vervolgens zijn vrouw, Edgar’s beschermeling Isabella (Alison Oliver) degradeert met huisdierenspelletjes. Ondertussen is Catherine een prachtig ondeugend kind dat in een oogwenk verandert van een kind met roze wangen in een perfecte vrouwelijke pop. Dus Fennell koos natuurlijk voor Barbie.
Top breekbare verhalen
Gekleed in zorgvuldig op maat gemaakte rokken en jurken in fel rood en wit en met korsetten tot een onmogelijke taille, ziet Robbie eruit als een modepop, vooral omdat ze via Edgar met rijkdom trouwt. Deze metafoor wordt expliciet gemaakt wanneer Isabella haar nieuwe schoonzus een pop overhandigt die is gemaakt naar de wensen van haar nieuwe schoonzus, compleet met een gigantisch poppenhuis dat lijkt op hun gedeelde huis, Thrushcross Grange. Ja, Catherine had alle luxe bereikt waar ze van droomde, maar nu voelde ze zich gevangen, als een mooi speeltje in een poppenhuis. Zijn droom was niet wat hij had verwacht.
“Wuthering Hoogten” kinderachtig in zijn provocatie.
Om te beginnen spelen er twee suggestieve geluiden tijdens de aftiteling van de film. Het ene is het ritselen van kleding, het andere is het gekreun van een man, een dubbelzinnige beschrijving van een dreigend tafereel van seks of geweld.
De intensiteit van de twee geluiden neemt toe en onthult geen seksueel scenario, maar eerder een man die wordt opgehangen tijdens een openbare executie. Fennell combineert hier echter nog steeds seks en geweld. De jonge Catherine (Charlotte Mellington) verheugt zich over de verdorvenheid, terwijl Fennell zeker een “stijve” close-up van de dode man zal toevoegen, die zelfs door zijn broek heen duidelijk zichtbaar is. Een dergelijke mix van uiteenlopende thema’s zal overal doorheen geweven zijn “Wuthering Hoogten,” maar op een manier die eerder rommelig dan grensoverschrijdend is.
Fans van Brontë kunnen er zeker van zijn dat Fennell niet alleen een seksscène had tussen Heathcliff en Catherine, maar ook een montage van hen, van het bed tot het rijtuig en de uitgestrekte vlakten tussen hun plantages. Maar ook al hebben deze scènes de iconografie van een klassieke roman – rijke decors, mooie kleding, verboden attracties, een mooi personage op de cover dat vreugde veinst – ze vallen allemaal plat. Terwijl Robbie nauwgezet Catherine’s woede en verlangen tot leven brengt, en Elordi sterk en vurig is, heeft het paar de chemie van een Barbie- en Ken-pop die op ramkoers met elkaar in botsing komen.
Misschien om toe te voegen zoute verbranding-achtige kruiden, bdsm werkte in verschillende liefdesscènes, waarbij paardenhoofdstellen, boeien en metalen halsbanden in vernederend seksspel werden gebruikt. Dit maakt de verdorvenheid in deze roman eerder speels dan duister. Nu, Heathcliff, die eruitziet als een torenhoge man Domniet bijzonder bedreigend, omdat het geweld via consensuele knik wordt gekanaliseerd. Deze weergave van BDSM voelt echter nog steeds halfslachtig sexiere en meer psychologisch provocerende films leuk vinden Babymeisje En Passagier.
De race buigt “Wuthering Hoogten” is het probleem dat Fennell heeft gecreëerd.
Heathcliff’s Raciale identiteit is bestudeerd door Brontë-geleerden vanwege de beschrijving door de auteur van zijn uiterlijk als “donkere huid”, daarom maakte de casting van Elordi sommige fans van de roman boos. Het is echter niet alleen de casting van Heathcliff die een probleem vormt in de versie van Fennell. Misschien heeft de regisseur het opgemerkt Bridgerton voor inspiratie, goed in kleurenblind castingevenement en een reeks seksscènes die aanleiding gaven tot discussie over de historische nauwkeurigheid van die periode. Fennell cast niet alleen haar twee romantische hoofdrolspelers met blanke acteurs, maar cast ook gekleurde acteurs in de rollen van Edgar en Nelly (Hong Chau), personages die in de film als minder sympathiek worden beschouwd dan de hoofdrolspelers, maar in plaats daarvan de rol krijgen van saaie, cuckoldish en bittere vrijsters.
Bovendien fetisjeren de cinematografie en het decorontwerp van de film de blanke huid. Na een kinderscène waarin Catherine Heathcliff troost over de zweepslagen van zijn vader, verschuift de scène van de rug van een jongen gekleed in bebloede kleren naar de rug van een man (Elordi), die bezaaid is met zweeplittekens. Cinematograaf Linus Sandgren maakt close-ups en staart naar de littekens van Heathcliff alsof ze het bewijs zijn van zijn liefde: bezweet, mollig en afschuwelijk. Misschien vreesde Fennell dat een dergelijke aanbidding problematisch zou zijn als Heathcliff een “donkere huidskleur” had, zoals Brontë schrijft. Maar hij dupliceerde dit witte schilderij zodat het bij Catherine’s huidruimte paste.
Na hun huwelijk laat Edgar Catherine opgewonden de slaapkamer zien die hij voor haar heeft ontworpen, geschilderd in “de mooiste kleuren”, namelijk zijn gezicht. Edgar creëerde niet alleen wit vlees of roze wangen. De kamer was bekleed met met vinyl bedekte panelen, elk voorzien van een moedervlek en lichtblauwe aderen die doorschijnend waren onder de nephuid. Het gebaar is verre van romantisch, maar weerzinwekkend, en wordt nog erger wanneer de opdringerige Heathcliff de muren likt alsof ze het vlees van zijn geliefde zijn. En in dit geval wordt duidelijk hoeveel van Brontë’s roman Fennell heeft genegeerd of nagelaten om haar versie te maken. En wat blijft er over?
Als bewonderaar Veelbelovende jonge vrouw En zoute verbrandingIk ben erg optimistisch over Fennell “Wuthering Hoogten.” Aanpassingen zijn nooit zoals het boek, omdat het boek anders is, afhankelijk van wie het leest. Dit is de reden waarom ik graag films zie die zijn aangepast van romans waar ik van hield en die ik haatte, omdat het is alsof je door de hersenen van iemand anders reist en het verhaal ziet zoals zij dat deden. De aanpassing van Fennell gaat echter zowel te ver als niet ver genoeg.
Door het boek in tweeën te splitsen en een aantal familieleden te verwijderen, vereenvoudigde hij het verhaal om zich te concentreren op de liefde tussen Heathcliff en Catherine. Maar van alle substantie die het verwijdert, komt alleen kracht in de plaats. En dat alleen is niet genoeg om dit te maken “Wuthering Hoogten” een vol of aangetast gevoel. In plaats van een samenhangende herinterpretatie of zelfs een hartstochtelijke romance, “Wuthering Hoogten” voelt als een hartstochtelijke maar onsamenhangende verzameling tienerlust en rebellie, het soort dat meer geschikt is voor de kleedkamer van een middelbare school dan voor een bioscoop.
Wuthering Hoogten draait vanaf 13 februari in de bioscoop.
