Recensie van alle korte Oscarfilms uit 2026: wat te winnen?

De voor een Oscar genomineerde korte films zijn er in drie categorieën – en in een veelvoud aan onderwerpen, stijlen en temperamenten. Dit is een verder bewijs dat beloningen die op basis van de lengte worden bepaald, aan niets anders mogen worden gekoppeld.

In de categorie live-action worden verschillende benaderingen – sommige geïnspireerd door klassieke literatuur – gecombineerd met geïnspireerde uitvoeringen. Lee Ridders “Dorothy’s vriend” misschien een beetje flauw van de culturele en emotionele impact die een eenzame Londense weduwe heeft op een introverte tiener. Maar de hoofdrollen Miriam Margolyes en Alistair Nwachukwu sprankelen bijna van de humor en warmte. “Periodespelen van Jane Austen,” Een liefdevolle wending van het schrijfwerk van Steve Pinder en Julia Aks (die ook de hoofdrol speelt), het is eigenlijk een visitekaartje voor een speelfilm, en het zou moeten werken. De cast is een levendig ensemble dat alles in zich heeft om ze aan het lachen te maken.

De andere twee schieten tekort als het gaat om het tot een sterke resolutie brengen van de spanning, maar profiteren nog steeds van het cultpersonage van de camera. Meyer Levinson-Blount “Slagersvlekken,” draait om een ​​flauwe beschuldiging tegen een bevriende Palestijnse slager op een Israëlische markt, die het aangrijpende verhaal ondermijnt met matte films en onnodige subplots, maar de belangrijkste man is Omar Sameer. Zwart-wit toekomstige verrassingen ‘Twee mensen wisselen speeksel uit’ geregisseerd door Natalie Musteata en Alexandre Singh, is een ongelijkmatig Euro-kunstbad van ongerealiseerde intimiteit en terloops geweld – kussen is strafbaar met de dood, slaan is betaalmiddel – maar krijgt een enorme spanning door de gracieuze, onbeantwoorde tederheid van sterren Zar Amir en Luana Bajrami.

Dan is er mijn favoriet, waarschijnlijk winnaar Sam A. Davis “De zangers,” uit het korte verhaal van Ivan Toergenjev, dat tot buitengewone bloei komt in een stukje soulvolle tweets dat een anesthesiekamer in een bar even verandert in een tempel van gevoel.

De meeste genomineerden voor documentaires van dit jaar gaan over de meest gruwelijke tragedies, zoals in “Alle kamers leeg” En ‘Geen kinderen meer: ​​verloren en verloren’ waarin de herinnering aan op brute wijze vermoorde kinderen wordt besproken. De vorige film, van Joshua Seftel, volgde CBS-correspondent Steve Hartman en fotograaf Lou Bopp in een essayproject over de slaapkamers van kinderen die op school werden neergeschoten, terwijl hun privéwereld hartverscheurend werd bewaakt door hun families. De laatste korte film, geregisseerd door Hilla Medalia, gaat over de stille mars van Tel Aviv voor de kinderen van Gaza, een protest gemarkeerd door posters met stralende gezichten, en werd soms openlijk bespot. Dit is een verantwoordelijke en serieuze daad van rouw; het is waarschijnlijk dat Seftel de ontvanger van de onderscheiding was. Je zou echter verwachten dat er meer is dan dat, gezien de problemen (wapens, oorlog, politieke onverzettelijkheid) die de vernietiging hebben veroorzaakt.

Het was dit gevecht dat de bekroonde fotojournalist Brent Renaud ertoe aanzette om in 2022 in Oekraïne om het leven te komen. Maar zijn broer Craig herinnerde zich: “Net gewapend met een camera” het is vreemd genoeg weinig betrokken, meer een fragment uit de uitgebreide taken van Brent dan een betekenisvolle weergave van uitmuntendheid in een gevaarlijke baan. Des te meer van invloed op de bezorging in de echte wereld (en mijn keuze, als ik kon kiezen). ‘De duivel is bezig’ geregisseerd door Christalyn Hampton en dubbel genomineerde Geeta Gandbhir, zal ook de hoofdrol spelen in de film “The Perfect Neighbour.” Ze herdachten de eerste verjaardag van de exploitatie van een abortuskliniek in Georgië, die zwaar werd bewaakt en bemand door vrouwen, alsof het ’s werelds laatste medische buitenpost in de Middeleeuwen was, die werd geleid met doorzettingsvermogen, mededogen en gebed. Je zult Tracii’s hoofd van de beveiliging, de zwaarhartige ridder en gids van de kliniek, zeker niet vergeten.

Een scène uit ‘Perfectly a Strangeness’, genomineerd in de categorie korte documentaire.

(Attracties langs de weg)

Je achtervolger is de pakkende en toepasselijke titel van Alison McAlpine “Echt een eigenaardigheid” zonder mensen, maar met drie ezels in de hoofdrol in een naamloze woestijn die zich afspeelt bij een groep observatoria op een heuveltop. De combinatie van wetenschap met natuurwonderen en de charmante en mooie lof voor deze ontdekkingen (zowel op aarde als daarbuiten) doet hopen dat de filmacademie in de toekomst meer fantasierijke non-fictiewerken zal erkennen.

Animatie gedijt uiteraard op de sensatie van opgeroepen werelden, zoals in de woordeloze (maar niet geluidloze) farce van een onbewoond eiland van Konstantin Bronzit. ‘Drie zussen.’ Dat ligt niet aan Tsjechov – ook al zijn er meeuwen – maar aan zijn klassieke Russische gevoel voor humor en chaplineske humor. Elders kun je een heel grappige christelijke homilie bekijken ‘Voor altijd groen’ van Nathan Engelhardt en Jeremy Spears, over het verzorgen van bomen, rusteloze beren en de gevaarlijke aantrekkingskracht van chips. De boodschap is misschien warrig, maar deze milieubewuste reis is werkelijk boeiend.

Het is moeilijk om een ​​winnaar te voorspellen als de deelnemers zo sterk zijn, maar de winnaar was John Kelly “Pensioenplan” smult van wrange herkenbaarheid, terwijl Domhnall Gleeson de ambitieuze post-carrièredoelen van een gezette man van middelbare leeftijd beschrijft, terwijl een reeks grappige, stoutmoedig omlijnde en kleurrijke tekeningen een meer aangrijpende, indirecte realiteit accentueren. In haar al te menselijke kijk op het leven is dit op vermakelijke wijze de antithese van een vervelende afstudeertoespraak.

Een scène uit ‘Pensioenplan’, genomineerd in de categorie korte animatiefilms.

(Attracties langs de weg)

Oude magere poppenpop in stop-motion-edelsteen ‘Het meisje dat parels huilde’ markeert een sluw verhaal over behoefte, hebzucht en lot, waarbij de Dickensiaanse kijk van een rijke grootvader op zijn verarmde jeugd in het begin van de 19e-eeuwse Montreal centraal staat. Filmmakers Chris Lavis en Maciek Szczerbowski vinden een charmant evenwicht tussen de charme van verhalenboeken en bedrog voor volwassenen. Misschien heeft deze het gestolen?

Hoe het ook zij, het is de animatie die mij het meest raakt “Vlinder,” van Florence Miailhe, verbeeldt de gedenkwaardige laatste zwembeurt van de Frans-Algerijns-joodse atleet Alfred Nakache, die voor en na de Holocaust aan de Olympische Spelen deelnam. In een cocon van dagen op de oceaan, gehuld in gedurfde schilderijen en geluidsspatten, reizen we door glimpen van gemeenschap, onrecht, prestatie, liefde en wanhoop. De thematische en visuele constante is echter water als hemel en de poëtische levenskracht die vernieuwing voedt.