Recensie ‘The Voice of Hind Rajab’: Docu-fictie dramatiseert een schokkend incident

Tunesische filmmaker Kaouter Ben Hania‘The Voice of Hind Rajab’, over de pogingen om een ​​Palestijns meisje te redden dat vastzit in een genocidaal oorlogsgebied in Gaza, is gemaakt uit je ergste nachtmerries. Dit komt omdat – geen spoiler, als je het internationaal gerapporteerde nieuws volgt – de verwachte redding op 29 januari 2024, ondanks de inspanningen van de noodhulpcoördinator van de in Ramallah gevestigde Palestijnse Rode Halve Maan, niet is uitgekomen.

Maar deze gedramatiseerde film probeert nog iets anders naar voren te halen: een vonkje menselijkheid dat niet kan worden genegeerd uit een media-ecosysteem vol krantenkoppen en statistieken dat niet altijd begrijpt hoe vergezocht de dingen zijn. Ben Hania’s idee was om de instrumenten van docudrama te combineren met schokkend bewijs van tragedie: daadwerkelijke audio van de stem van de 6-jarige Hind Rajab terwijl hij vastzat in een auto bij een benzinestation in een wijk omringd door Israëlische troepen, smekend om gered te worden.

De film is een real-time heropvoering gebaseerd op 70 minuten van die telefoonopname, die we in al zijn wanhoop horen terwijl de kerncast werknemers van de Rode Halve Maan speelt die de bureaucratie proberen te doorbreken om te regelen dat er een ambulance naar hem toe komt. Ondertussen blijven ze online vrienden met zwakke, bange stemmen. Zijn samenkomen van realisatie – Hind Rajab zit in een auto tussen dode familieleden – is te hartverscheurend om volledig te begrijpen.

Binnen het callcenter zijn de zenuwen gerafeld. Omar (Motaz Malhees), die in eerste instantie de oproep ontvangt en steeds meer wordt aangewakkerd door woede, raakt geïrriteerd door de labyrintische protocollen (waarbij het Rode Kruis en het ministerie van Volksgezondheid betrokken zijn) die zijn nuchtere supervisor Mahdi (Amer Hlehel) oplegt. Maar de Mahdi heeft te veel mensen die heroïsche daden verrichtten nodeloos gedood zien worden – de posters met hun gezichten op de muren zijn een grimmige herinnering – om anderen op te offeren voor niet-goedgekeurde missies, zelfs missies die slechts enkele minuten zouden duren om uit te voeren.

Omar’s metgezellen Rana (Saja Kilani) en Nisreen (Clara Khoury) helpen Hind Rajab alert te blijven. Zij versterken de kwetsbare veerkracht van het meisje met de ontroerende suggestie dat zij een ander soort gezin zijn dat voor haar zorgt. Ironisch genoeg is dit een tactiek die averechts werkt als het doel is om de coördinator kalm te houden.

Film is een heel bot instrument van empathie. Ben Hania’s nadruk op melodramatische close-ups – gezichten in angst, handcamera’s erop gefixeerd – maskeert soms een honger naar iets analytischers. Maar dit is duidelijk een visioen, een visioen gevuld met kolkende pijn. En hoewel de spookachtige beelden altijd een anker van echt gevoel zijn, helpen de rekwisieten die er omheen zijn gebouwd niet noodzakelijkerwijs de acteurs, die ons eraan kunnen herinneren dat ze een deel van deze verschrikkelijke gebeurtenis naspelen.

Ben Hania’s nieuwste film is een gewaagde mix van feit en fictie, een hybride, voor een Oscar genomineerde documentaire. “Vier Prinsessen,” waarin een echte Tunesische familie persoonlijke tragedies verwerkt door middel van rollenspellen voor de camera van de regisseur. Deze keer valt er niets te verwerken, omdat we naar iets kijken dat al draait. Wat werd overgebracht was een herinnering en een pleidooi om het vuur van morele urgentie brandend te houden. Hoewel het soms kan wankelen als kunstwerk, is er ook een argument dat een film als deze niet kan worden bekritiseerd. De haat wordt tegenwoordig luider en ‘Voice of Rajab Hind’, ongeacht de goedbedoelde fouten, geeft prioriteit aan de stemmen van onschuldige mensen die bij ons moeten blijven.