Recensie ‘The Super Mario Galaxy Movie’: dit is een geanimeerde familieaangelegenheid

“Super Mario Bros.” de wereld is altijd een familieaangelegenheid geweest – het staat precies in de titel. Deze enorm succesvolle, 40 jaar oude Japanse videogamefranchise gaat over een paar Italiaans-Amerikaanse loodgieterbroers uit Brooklyn die hun tijd besteden aan het opstarten en rondspringen in het Mushroom Kingdom. Maar hun bonte verzameling vrienden en vijanden heeft de dynamiek van hun broers en zussen tot nu toe nog niet onderzocht in “The Super Mario Galaxy Movie”, het vervolg op de geanimeerde hit uit 2023. “Super Mario Bros-film.”

Dit is de derde film gebaseerd op het succesvolle videogame-imperium ‘Mario’, hoewel leidinggevenden van Nintendo misschien liever doen alsof de live-actiefilm uit 1993 “Super Mario Bros.” met in de hoofdrollen Bob Hoskins, John Leguizamo en Dennis Hopper, nr. (De film is nu een cultklassieker, maar laten we dat bewaren voor een volgende tirade.)

“The Super Mario Galaxy Movie” is gebaseerd op de game uit 2007 en het vervolg uit 2010 en wordt opnieuw geregisseerd door Aaron Horvath en Michael Jelenic, met een script van Matthew Fogel. Dit brengt onze besnorde vrienden letterlijk naar nieuwe hoogten: elk personage wordt voortdurend ontvoerd of de ruimte in gestraald door gigantische robots of ruimtestralen of een soort UFO. Maar onze titulaire broers Mario (Chris Pratt) en Luigi (Charlie Day) blijven nooit teveel stand houden.

De plot draait om de hereniging van twee verschillende vervreemde families. Al vroeg ontmoeten we prinses Rosalina (Brie Larson), een blondine met een grote pony aan de zijkant en een stel Luma-baby’s – schattige stervormige wezens in de lucht. Hij werd ontvoerd door een kwaadaardig klein reptiel genaamd Bowser Jr.Benny Safdie), die hoopt zijn sterrenstof te gebruiken om zijn boomkanon van stroom te voorzien.

Het blijkt dat Rosalina de lang verloren gewaande oudere zus is van prinses Peach (Anya Taylor-Joy), die zich onlangs heeft afgevraagd wat haar afkomst is. Bowser Jr., het is niet moeilijk om erachter te komen dat hij de afstammeling is van schildpadantagonist Mario Bowser (Jack Black), die is gekrompen en opgesloten in een klein kasteel in het koninkrijk van Peach. Wanneer de kleine Luma de verjaardag van Peach bijwoont en hulp zoekt voor haar moeder, Rosalina, komt het hele team in actie. Peach gaat met Toad (Keegan-Michael Key) naar de Galaxy Gateway, terwijl Mario, Luigi en hun nieuwe dinovriend Yoshi (Donald Glover) de zaken een tijdje tegenhouden met paddo’s.

Dit spannende en drukke sci-fi-avontuur doorkruist ruimte, tijd en de laatste 50 jaar van de populaire filmgeschiedenis terwijl onze personages van planeet naar planeet reizen en verschillende stops en zijmissies maken. Eerst voelde het als ‘Indiana Jones’, daarna werd het een beetje “Blade Runner.” We zullen binnenkort ‘Jurassic Park’ zien voordat het volledig ‘Star Wars’ wordt, vooral met de introductie van Fox McCloud (Glen Powell), een onstuimige ruimtepiloot met de branie van Han Solo (weinig recht aan het feit dat Powell in de film zou spelen). “Solo: een Star Wars-verhaal”).

Fox McCloud heeft de sprong gemaakt van een ander Nintendo-eigendom, ‘Star Fox’, ook van ‘Mario’-game-ontwerper Shigeru Miyamoto. Hij past hier niet bepaald in, maar de film is druk genoeg met een T. rex en de bijenkoningin (Issa Rae) en zoveel gekke actiescènes dat het niet uitmaakt of Fox’s optreden niets meer is dan een cameo van een fanservice.

Het is een opluchting als de film een ​​milliseconde langzamer gaat om op adem te komen, waardoor Peach de enorme omvang kan voelen van het eindelijk begrijpen waar ze vandaan komt en de hereniging met haar zus. De hervormde Bowser begrijpt enigszins de ernst van de gewelddadige en wraakzuchtige levenslessen die hij zijn zoontje bijbracht, maar hij staat er nog steeds op dat Mario en zijn broer keer op keer de bel laten luiden.

“The Super Mario Galaxy Movie” voelt iets volwassener aan dan de vorige film omdat het erop duidt dat Mario Princess Peach leuk vindt. Het omvat zowel uiterst gevaarlijke scenario’s als handelwijzen die het gevaar niet verkleinen. Maar de animatie, van Illumination Entertainment, is prachtig, de wereld en personages trouw aan het 8-bit bronmateriaal en zeer filmisch.

Er zijn genoeg referenties, paaseieren en hoedentips voor hardcore gamers, maar het is nog steeds leuk, zelfs als je geen grote Nintendo-fan bent. Net als zijn voorganger is de film luid, snel en meedogenloos. Er is geen film die je zo vaak hebt gezien dat je zintuigen ook maar in het minst worden geprikkeld. Het is tenminste een behoorlijk snel en grappig proces.

Katie Walsh is de filmcriticus van de Tribune News Service.