Recensie ‘The Notebook’: een soort muzikale transformatie

Het probleem met musicals die gebaseerd zijn op populaire boeken en films is dat ze vaak alleen maar proberen de fanervaring na te bootsen in een nieuw medium. Het resultaat is een inferieure kopie van het origineel. Maar wat kun je verwachten als het belangrijkste doel het verkrijgen van waardevol intellectueel eigendom is?

De artistieke uitdaging is uiteraard transformatie, niet klonen. Een musical opereert op een andere manier dan een literair of filmisch werk en vertelt daarom onvermijdelijk een unieke versie van het verhaal.

Ik heb “The Notebook” niet gezien toen het in 2024 op Broadway in première ging en gemengde recensies kreeg. Ik geef ook toe dat ik de bestverkochte roman van Nicholas Sparks, waarop de musical is gebaseerd, nog nooit heb gelezen. En pas onlangs heb ik hem ingehaald Nick Cassavetes‘ De film uit 2004 met Ryan Gosling en Rachel McAdams in de hoofdrol, en ik moet toegeven, was alleen maar bedoeld om de première van de musical in Los Angeles in het Hollywood Pantages Theatre te regelen.

Met Gosling en McAdams in een boeiende vlucht op het scherm, is het gemakkelijk om de mystieke liefde van Noah en Allie te accepteren, een stel dat centraal staat in een romantische fantasie die zowel onbeschaamd als (ja, dat geef ik toe) onbeschaamd verrukkelijk is. Gosling heeft een manier om zich terug te trekken in de stilte die emotioneel welsprekender is dan de soms onhandige dialoog van de film. McAdams maakt daarentegen geluiden die gevoelens verraden die haar personage niet volledig kan begrijpen of bevatten.

Ik had niet verwacht dat de acteurs die deze rollen spelen in de Pantages, waar de musical woensdag opent, de charme of intensiteit zouden hebben van de filmsterren van hun voorgangers. Gelukkig hoefden ze dat niet te doen, gezien de manier waarop de musical werd geschreven door Ingrid Michaelson (muziek en teksten) en Bekah Brunstetter (boek).

Drie acteurs spelen Noah en drie acteurs spelen Allie op verschillende momenten in het leven van het stel. De jongere Noah (Kyle Mangold) en de jongere Allie (Chloë Cheers) zijn tieners die verliefd worden, ongeacht hun verschillende achtergronden. Allie’s rijke ouders (gespeeld door Anne Tolpegin en Jerome Harmann-Hardeman) willen niet dat hun studerende dochter haar leven vergooit op Romeo’s houtzagerij zonder educatieve of financiële vooruitzichten.

Middle Noah (de rol gespeeld door Jesse Corbin in de besproken show) en middle Allie (Alysha Deslorieux) herenigen zich na jaren uit elkaar om te zien of hun tienerpassie nog steeds brandt. Allie trouwt bijna met een andere man, maar ze keert terug en treft Noah aan in het historische huis waarvan hij belooft dat het ooit hun thuis zal zijn. Hij herstelt de plek in de hoop dat ze naar hem terug zal keren, en verdubbelt zijn weddenschap met een prachtig stuk onroerend goed dat ze niet kan weerstaan, behalve zijn dromerige toewijding.

De ware relatie tussen Older Noah (Beau Gravitte) en Older Allie (Sharon Catherine Brown) werd een tijdje geheim gehouden. Allie, die aan dementie lijdt, ligt in een zorgcentrum. Noah, die gezondheidsproblemen heeft, bezoekt haar om in een notitieboekje de verhalen voor te lezen die hij op papier heeft geschreven, om te voorkomen dat ze de liefde vergeet die haar leven verlicht. Hij gelooft dat wat in het notitieboekje is vastgelegd hem bij haar terug zal brengen, ook al is het maar kort, voordat de tijd voor hen beiden om is.

Terwijl Noah Allie voorleest, verschijnt hun jongere zelf op het podium om de afgebeelde scènes na te spelen. De omgang met romantiek in de musical wordt in het begin gestold. Jongere versies van Noah en Allie, bleek en rusteloos, worden in grote lijnen gepresenteerd. Mangold heeft een opvallende falset die het kwetsbare verlangen van Noah versterkt, maar het duet met Cheers’ Allie is tekstueel niet verfijnd genoeg om voor een diepere verbinding te zorgen.

De muziek van singer-songwriter Michaelson heeft een gemeenschappelijke kwaliteit (een combinatie van Broadway-folk en pop) en een romantiek die mystiek voorbestemd lijkt.

Corbin’s Noah is het sterke, stille, sexy type; Deslorieux’s Allie is zo subtiel als ze wil zijn. Je hoopt dat ze de juiste keuze zullen maken en voor elkaar zullen kiezen, maar teksten als ‘Soms heb ik het gevoel dat ik mijn enige stem verlies./Maar dan realiseer ik me dat alleen ik mijn keuze kan kiezen’ geven Deslorieux niet veel om mee te werken in haar grote nummer uit het tweede bedrijf, ‘My Days’.

Sharon Catherine Brown (Older Allie) en het Noord-Amerikaanse reisgezelschap “The Notebook”.

(Roger Mastroianni)

De relatie tussen Middle Noah en Middle Allie is erg interessant, soms grappig, zoals wanneer Allie de tafel streelt waarvan Noah toegeeft dat hij deze met de hand heeft gemaakt. Hun liefdesscène in de regen, hoewel visueel minder spectaculair dan in de film, duikt halsoverkop in romantische clichés die erin slagen de klus te klaren ondanks het voor de hand liggende.

Regisseurs Michael Greif en Schele Williams proberen dapper de kunstmatigheid van het materiaal in toom te houden zonder de hoop te ondermijnen die de kern vormt van de brede emotionele aantrekkingskracht van het verhaal. Ze slaagden erin de omvang van het geïnteresseerde publiek te beperken, maar ze waren niet in staat een textuur en nieuwigheid te bieden die de musical ontbeerde.

Een van de belangrijke verbeteringen aan de film is de omgang met de oudere verhaallijn van Noah en Allie. Brunstetter (een succesvolle tv-schrijver wiens toneelstukken een hot topic zijn “Taart” enkele jaren geleden) vermindert enkele van de sentimentele excessen die zich voordoen in het licht van de medische realiteit.

Niet alle veranderingen komen de musical ten goede. De setting is nu een kustplaats in de Mid-Atlantische Oceaan, waar de film een ​​meer expliciete zuidelijke charme heeft. Ook de periode is herzien. Noah diende nu in de oorlog in Vietnam, niet in de Tweede Wereldoorlog. Deze historische verandering heeft mogelijk stemmen tussen verschillende rassen mogelijk gemaakt. Maar de personages lijken niet in een bepaalde tijd of plaats geworteld te zijn. Ze zijn zojuist weer in het Broadway-voorgeborchte geplaatst.

Maar de musical slaagt erin één echte transformatie teweeg te brengen. De auteur heeft zijn werk gestructureerd als een drievoudige helix, en enkele van de krachtigste momenten vinden plaats wanneer alle drie de incarnaties van het personage tegelijkertijd op het podium staan.

‘The Notebook’ op het scherm blaast nieuw leven in een formeel liefdesverhaal. Brunstetter en Michaelson heroriënteerden het werk om meer tijdgericht te zijn. De band tussen Noah en Allie is een prisma waardoor we zowel de vergankelijkheid als de duurzaamheid kunnen ervaren van de dingen die voor ons het belangrijkst zijn in het leven. Ondanks de verdwijning blijft er iets mysterieus bestaan.