Na bijna 50 jaar, “De Muppetshow” terug, “terug (zegt Kermit, je amfibiegenoot) op het punt waar het allemaal begint en dan eindigt en dan misschien weer begint, afhankelijk van hoe de avond verloopt.”
Woensdag gaat het in première op ABC en Disney+, in wat een zeldzaamheid lijkt te zijn bij het sluiten van deals en groen licht in de 21e eeuw, is een proefproject ter goedkeuring voorgelegd. (Hoewel dit niet de pilot is, aangezien dit waarschijnlijk het begin is van de serie, die oorspronkelijk liep van 1976 tot 1981, of de 121e aflevering.) Komiek-popzangeres Sabrina Carpenter is een gastrol, een zeer passende keuze.
Een tijdje waren er vragen over wat we nu moesten doen met deze personages, van wie de meesten (afgezien van Kermit en Rowlf, de pianospelende hond, die al beroemdheden waren) voor het eerst het leven zagen in ‘The Muppet Show’. Als een bevestigde Muppethead verwelkom ik elke nieuwe serie of film met het oog op het weer, vooral post-Henson Disney-productieprojecten, inclusief 2020. “Muppets nu” en 2023 “Muppet-chaos.” Maar ongeacht de fouten van ABC “De Muppets,” Tien jaar later – waarin wordt geprobeerd de bemanning donkerder, volwassener en psychologisch complexer te maken – ben ik zeer tevreden en vaak gelukkig. (Muppets kunnen veel variaties hebben, maar ze zijn niet ingewikkeld. De Muppet zelf is voor altijd en kan binnen enkele minuten worden vastgehouden. De tijd zal hem ook niet verzwakken, aangezien hij is gemaakt van schuim en fleece.)
De episodische boog omvatte overboekte optredens (veel bekende Muppets verzamelden zich backstage, waaronder het ‘manna mna’-monster), en de actie moest worden stopgezet. (Onder hen bevond zich Seth Rogen, die een mopperende grap zou maken over de opname van “een gordeldier in een tutu… die kerel is niet eens een canon.”) Afgezien daarvan, en ondanks enkele cosmetische veranderingen – filmische effecten, een bredere beeldverhouding, een muziekvideo-toespeling in het nummer “Blinding Lights” (uitgevoerd door Rizzo en de andere muizen), deed het (grotendeels) menselijke publiek, inclusief Maya Rudolph, weinig – dit was een typische, bekende backstage comedy-aflevering. met schetsen, muzieknummers en chaos in de coulissen, al met al. Goed.
Miss Piggy is natuurlijk een diva en wordt in de kleedkamer geprezen door Carpenter, terwijl ze dreigt hem aan te klagen wegens het stelen van haar optreden; grommend ‘wandeltalent’ terwijl hij de Zweedse chef-kok over het backstage-balkon duwde; hij eiste een Trojaans paard en honderden Spartanen voor zijn “Aphrodite”-nummer. (Ik moet zeggen dat het geweldig was om die set opnieuw te zien.) Hij zal de hoofdrol spelen in ‘Pigs in Wigs’, een soort ‘Bridgerton’-parodie, met scènestelende Pepé the King Prawn. We krijgen een schets van Muppet Labs en de Grote Gonzo in actie die fout is gegaan. (Er gaat iets mis is een belangrijk aspect van “The Muppet Show.”) Statler en Waldorf keren terug naar hun loge (misschien zijn ze nooit weggegaan) en veranderen onzinnige grappen in beledigende opmerkingen. (Waldorf: “De shows waren niet zo slecht.” Statler: “Ja, ze waren allemaal slecht.”)
Carpenter, die twee keer zou zeggen dat het feit dat hij daar was een droom was die uitkwam, speelde zijn eigen ‘Manchild’ als ober in een westers wegrestaurant (Sam the Eagle achter de bar), stuurde een paar lastige monsters weg en danste met kippen, en de Dolly Parton-Kenny Rogers ‘Islands in the Stream’ in het moeras tussen vissen, alligators en bloemen. Het begint als een duet met Kermit, die op zijn linkshandige banjo speelt, en eindigt met Miss Piggy, die haar entree probeert te maken, gretig om op het scherm te verschijnen nadat haar Aphrodite-nummer is afgesneden.
Het overboekingsraadsel ontwikkelt zich tot een sentimentele toespraak van Kermit en een prachtig einde van Queen’s ‘Don’t Stop Me Now’. Het sentiment komt overeen met de Muppets-keu, maar maakt niet echt deel uit van ‘The Muppet Show’. Maar ik vergeef het en hoop dat ze met meer terugkomen.
