Recensie ‘The Christophers’: Ian McKellen als de teruggetrokken kunstster is een hoogtepunt

Geen enkele acteur in de film van deze maand genoot meer van zichzelf Ian McKellen als een egoïstische schilder in Steven Soderbergh het kleine plezier van ‘The Christophers’. Zijn Julian Sklar was ooit een biseksuele provocateur in de Londense kunstscene die miljoenen dollars verdiende voor slechts één enkel werk. Nu staat hij beter bekend als de slechterik van ‘Art Fight’, een reality-wedstrijdshow waarin hij wrede genoegens beleeft die de hoop van amateurs vernietigen.

Julian heeft net zoveel minachting voor zijn werk en heeft al tientallen jaren geen penseel meer gebruikt. Dat geldt ook voor zijn volwassen kinderen, Barnaby en Sallie (James Corden En Jessica Gunning van “Babyrendier”) – twee geldrovende, talentloze snotapen – huren de failliete kunstrestaurateur Lori in (Michaël Coel), ter aanvulling van een stapel half geschetste portretten die Julian maakte van zijn ex-vriendjes die op zolder waren achtergebleven. Beschouw het niet als een vervalsing, verzekert Barnaby Lori, ‘meer als een vervalsing door ze zijn klaar.”

Dat is een geweldige zin, en “The Christophers” heeft nog een tiental andere die bijna net zo goed zijn. Bijna alles wordt geleverd door McKellen’s Julian, zwaaiend met een champagnecoupé terwijl hij monoloog over luchtbevochtigers, annuleringscultuur en een dokter die naar mierikswortel ruikt. Hij leek zich voor te stellen dat zijn assistenten – of in ieder geval het televisiepubliek – gretig zijn bon mots in zich opnamen. Ondertussen staart Lori, een jonge zwarte vrouw die onder valse voorwendselen is ingehuurd als assistent, zwijgend voor zich uit. Als hun eerste ontmoeting als baas en werknemer in een schilderij zou worden ingelijst, zou het ‘Een studie in contrasten’ heten.

Het manuscript is klaar Ed Salomondie ook met Soderbergh samenwerkte aan een meer actievolle gangsterfilm uit 2021 “Geen plotselinge bewegingen.” Het plot gaat maar door en gaat zelden zoals we verwachten. Vaak irriteren Julian en Lori om de beurt hun kinderen en dreigen ze te stoppen. Ik grinnikte elke keer als Corden en Gunning opdaagden voor meer beledigingen, ook van Soderbergh, die hen als een muur van domheid neerschoot en de deur blokkeerde terwijl ze naast elkaar stonden als Tweedledee en Tweedledum.

Ongelijkheid in de kunstwereld wordt als een feit beschouwd. Lori, die misschien net zo technisch getalenteerd is als Julian, verdient de kost met het serveren van loempia’s bij een foodtruck terwijl ze een zolder deelt met drie andere worstelende schilders. Julian bezit niet één maar twee prachtige aangrenzende herenhuizen vol antiek. Om zijn bedrijf te sluiten, verkocht hij ooit een werk ter waarde van 2 miljoen Britse ponden voor de prijs van een gebruikte auto. Zijn versie van vernedering is zijn idee van rijkdom.

Eén stokfiguur van Julian zou meer waard zijn dan alles wat Lori ooit heeft gedaan, wat het des te vervelender maakt dat ze ervoor kiest wat extra zakgeld te verdienen door videoboodschappen op te nemen voor fans die alleen om haar geven als de slechterik op tv. In het licht van de ring spuugde hij welsprekend advies uit dat waarschijnlijk nutteloos was. Stop met de kunstacademie, zei hij tegen iemand, en ‘gefeliciteerd met je verjaardag, bla, bla, bla.’ (Zelfs het bedenken van een populair tv-programma over kunst is op zichzelf een cultureel streven voor degenen onder ons die genieten van herhalingen van Bob Ross.)

Waarom is er zo’n grote kloof tussen de waarde van Julians en Lori’s werken? De redenen zijn zo voor de hand liggend dat het in deze film bijna zinloos is om ze te noemen: leeftijd, geslacht, tijdperk, roem en vaardigheid. Julian negeerde de eerste twee en beweerde dat waakzaamheid handicaps opleverde voor oude, blanke mannen zoals hij. Maar het is frustrerend dat de film ook niet dieper ingaat op de rest. Ik wilde vooral een scène waarin Julian rekening moest houden met de capaciteiten van een naamloze smokkelaar om zijn genialiteit te evenaren, maar als ik zou vergelijken of Lori de gelijke van Julian is, zou dat de film bluf zijn geweest en hem hebben gedwongen ons daadwerkelijk hun kunstenaarschap te laten zien. Handcamera’s verstoppen zich het liefst op de houten zijkanten van ezels.

Echt, ik ben er niet zeker van dat Soderbergh iets te zeggen heeft over hun botsing. Hij wilde gewoon een afluisteraar zijn in de kamer, staande achter een stoffige muur. Als je goed je ogen samenknijpt, kun je natuurlijk zien wat Soderberghs aandacht trok in deze setting. Net als Julian dreigt hij al jaren met pensioen te gaan. Hij weet hoe geïrriteerd mensen zijn als er artiesten zijn die beweren dat ze zich er niet meer mee willen bemoeien. En net als de op zolder verwaarloosde schilderijen – de titels van Christopher – heeft elke filmmaker zijn eigen onvoltooide projecten die mentale ruimte in beslag nemen, gekoesterde ideeën die hem nooit zullen bevredigen.

Ik vermoed echter dat, ook al identificeert Soderbergh zich persoonlijk met het uitgangspunt (ook al blijft hij in één jaar meer films uitbrengen dan zijn collega’s in vijf jaar), hij Julians verlamming nog steeds enigszins deprimerend vindt. Julian heeft alleen verf, penselen en de wil om creatief te zijn nodig. Filmmaker, nu Dat Arme klootzakken hebben rijke klanten nodig.

Toch houdt Soderbergh ervan om films zo intelligent mogelijk te maken, waarbij hij zijn eigen montage en cinematografie doet, en het allerbelangrijkste: hij geeft prioriteit aan ontdekkingen. Hij is niet te imiteren omdat zijn eigen werk zeer eclectisch is. Heb je gehoord dat een regisseur de volgende Soderbergh wordt genoemd? Je krijgt het gevoel dat namaakproducten voor hem net zo saai zijn als door de fabriek uitgegeven franchisesequels. (Behalve natuurlijk de series ‘Magic Mike’ en ‘Ocean’s’, die op hun best meer op de gekke Warhol lijken.)

Coel krijgt de opdracht om clown McKellen te spelen en verstijft. Hij heeft de moed om zich daartegen te verzetten, maar het is moeilijk om zich in te houden, vooral wanneer de film vereist dat zijn personage de stem van de rede en een politiek correcte tirade is. Alleen haar uitgesneden jukbeenderen wekken de indruk van Lori’s hongerige ambitie. Wanneer hij zich echter verwaardigt om te spreken, zijn er dynamietscènes waarin hij Julian kritisch en psychologisch op de proef stelt. Of hij nu voor de tweede keer als kunstenaar komt of niet, hij is inzichtelijker dan ooit toen hij aquarelkatjes op tv beledigde.

Echt, we hebben net gezien hoe McKellen een gedurfde en verbluffende prestatie neerzette die geen moment inhield. Mijn favoriete detail is dat hij Lori bij de voordeur begroet zonder kleren aan, en als ze erop staat dat hij kleren draagt, zorgt de stropdas op de regenjas ervoor dat hij er op de een of andere manier nog perverter en naakter uitziet zoals McKellen hem draagt, waardoor één schouder bloot blijft.

Deze film heeft veel van dat soort leuke dingen die het de moeite waard maken om te kijken. Angelenos zal lachen om een ​​scène waarin twee personages zich mondeling verbinden tot een ontmoeting, beiden wetende dat dit niet zal gebeuren – of, zoals we hier zeggen, laten we gaan lunchen. Uit vrijgevigheid zal ik deze trivia vergelijken met Rothko. Hoe meer ik nadenk over ‘The Christophers’, hoe meer ik me kan voorstellen dat de film interessante lagen heeft. Maar ik zou niemand de schuld geven als hij alleen maar naar een simpele doos keek.