Recensie ‘The Carpenter’s Son’: Cage-fans zijn boos, sla dit over en ga naar de kerk

Wat zou Jezus doen als zijn vroege jaren verteld zouden worden als een middelmatige horrorfilm?

Dit zal waarschijnlijk weer een kans zijn om te vergeven, samen met de o zo gemakkelijk te vergeten ‘Carpenter’s Son’, een onbijbelse tirade die niet eens de plakkerigheid heeft om Nicolas Cage op de juiste manier te gebruiken als een paranoïde Joseph die niet zeker weet of zijn zoon uit een goede of slechte plaats komt.

Schrijver-regisseur Lotfy NathanDe inspiratie hiervoor was een apocriefe tekst uit de 2e eeuw, het Kinderevangelie van Thomas genaamd, die beweert de incidentvolle en temperamentvolle jeugd van Jezus weer te geven. Het is nooit algemeen aanvaard als christelijke canon, maar er is geen reden waarom wat geen Schriftuur is, geen heilige tekst kan zijn. In de hervertelling van de Egyptisch-Amerikaanse filmmaker is een verwarde jongen (Noachs rok) vlucht voor vervolging met haar vrome vader, de Timmerman (Cage), en haar etherische moeder (met een leeg gezicht FKA-takken) is een superheld die wacht en die eerst een bloedige nachtmerrie-uitdaging moet overwinnen.

Het ene is het voortbestaan ​​van de eigen geboorte, hier gepresenteerd in een reeks met fakkels verlichte zwoegen en ver verwijderd van de fonkelende harmonieën van een kerstdiorama. Op het scherm stond de tekst ‘Anno Domini’, voor het geval het niet duidelijk was wiens navelstreng was doorgesneden. ‘Ze komen hem halen,’ zei zijn vader. Het gekreun van de moeder tijdens de bevalling wordt ook gedeeld door een jonge vrouw in de buurt, wier baby uit haar armen wordt gerukt en in een vreugdevuur wordt gegooid. Deze nieuwe familie ontsnapt ternauwernood aan de bewaking van de moordenaars van de koning.

De tijdverschuiving brengt ons naar het moment waarop de jongen 15 jaar oud is (om nog maar te zwijgen van het feit dat hij humeurig is, er verveeld uitziet en wordt achtervolgd door gewelddadige beelden van de kruisiging). Ons trio belandt in een afgelegen nederzetting die hen de kans geeft om eenvoudig te leven, zij het onder de strikte voorzorgsmaatregelen van de Timmerman tegen boze geesten: de ramen sluiten, veel bidden, de boel schoonhouden en ervoor zorgen dat de jongens op school blijven. Een aantrekkelijk stom meisje, Lilith (Souheila Yacoub), trekt de aandacht van de jongen. Maar dan is er een androgyne jonge figuur met een mysterieus litteken (Isla Johnston), die de nieuweling een lesje lijkt te willen geven in het overtreden van de regels, om nog maar te zwijgen van cynische begeleiding over zijn lot.

“Je weet wie ik ben, maar wie ben jij?” het aanbod van deze overtuigende vreemdeling, dat lijkt op een antwoord op de speelplaats, verdraaid om pseudo-filosofisch te klinken. Nathan maskeert door zijn volledig voetgangersgerichte regiestijl nooit echt wie hij is. Maar het maakt het kijken absoluut eentonig. Ondertussen begint de boze Jezus zijn macht te voelen en wordt hij door sommigen plotseling een redder genoemd, en door anderen een boze tovenaar. Voor het grootste deel is hij weer een oninteressante filmtiener.

Met zijn vlakke beelden, bloed uit de B-film (een slang die uit zijn bek wordt getrokken) en kleurloze muziek is “The Carpenter’s Son” het ongeïnspireerde oorsprongsverhaal dat je nooit had verwacht. Maar het voelt echt als een gemiste kans wanneer Cage op het scherm verschijnt en een poging doet die lijkt op de poging van een man van middelbare leeftijd om Rachels haar te knippen, opgezadeld met saaie dialogen over geloof en angst en zich over het algemeen gedraagt ​​als een bekeerde gek onder invloed van kalmeringsmiddelen.

“The Carpenter’s Son” wil het vermengen met een verzonnen (en door sommigen misschien godslasterlijk genoemd) verhaal over de tijd dat Satan de sombere tiener Jezus bijna verleidde. Maar Cage niet bijbels laten zijn? Dat is een soort zonde tegen cinema.