Ach, westerlingen. Het grote Amerikaanse canvas waarop vele soorten bewegende beelden zijn geprojecteerd, beginnend bij de vroegste media: avontuur, romantiek, komedie, serieus, eenvoudig, artistiek, racistisch, revisionistisch, historisch, metaforisch, low-budget, big-budget, donker, licht, gesitueerd in de wildernis of aan de rand, waar herten en antilopen spelen, enz., enz.
In 1939, het jaar waarin John Ford ‘Stagecoach’ maakte, waardoor John Wayne een ster werd, hadden ook Roy Rogers en Gene Autry het druk. (Als je Wikipedia mag geloven, zijn er dat jaar ongeveer 120 westerns uitgebracht.) Roy en Gene zouden ook televisiecarrières hebben gehad toen de televisie opkwam en een hele reeks westerns voortbracht – ‘Bonanza’, ‘Gunsmoke’, ‘The Rifleman’, ‘The Virginian’, ‘Maverick’, ‘Have Gun, Will Travel’, en zo zou ik van hier naar Missouri kunnen doorgaan. Dit jaar hebben wij het ervaren “Amerikaans persoonlijk” En “Ransom Canyon,” duurzame glans “Donkere wind” en voortdurend avontuur Taylor Sheridan.
Met zoveel films en televisieseries die in meer dan een eeuw zijn gemaakt, is het geen verrassing dat hetzelfde materiaal keer op keer verschijnt. ‘The Abandons’, een nieuwe western die donderdag in première gaat op Netflix, zit vol oude verhaallijnen en karaktertypes. (Zeven van de tien afleveringen waren beschikbaar voor recensie.) Toegegeven, maker Kurt Sutter heeft een kleine draai aan de trope gegeven, waarbij twee vrouwen – gespeeld door Gillian Anderson en Lena Headey – een ruziënd matriarchaat leiden, maar de moeren en bouten komen er meteen uit.
We zijn in 1854 in de stad Angel’s Ridge in Washington Territory. Constance Van Ness (Anderson) en Fiona Nolan (Headey) zijn weduwen – maar geen ‘bredere vrouwen’ – die elk verantwoordelijk zijn voor haar zaken, territorium en volwassen kinderen. Constance is een hogere klasse, koud, verfijnd, ambitieus en de eigenaar van een zilvermijn. Zijn kinderen bestaan uit Willem (Toby Hemingway), een probleemkind; Garret (Lucas Till), de jongste maar capabele zoon (hij draagt een pak), heeft op zijn eigen manier problemen; en Trisha (Aisling Franciosi), een prachtige bloem die soms vloekt als een zeeman. Hij speelt Schubert op de piano, een karakterdetail dat als vastgebakken aanvoelt, maar het is in ieder geval een karakterdetail.
Fiona is het wiskundige tegenovergestelde: een landboer met vier geadopteerde kinderen; op de achtergrond is de gruwelijke dood van haar man te zien. Elias (Nick Robinson) en Dahlia (Diana Silvers) zijn broers, wier overleden vader geld naliet voor het land waar Fiona hun boerderij bouwde. (In haar gedachten geleid en gezegend door God.) Met hen zijn Albert (Lamar Johnson) en Lilla Belle (Natalia del Riego), ‘twee eenzame en gewonde engelen’ die Fiona onderweg tegenkomt. Het zijn ‘vijf verlaten zielen, nu broers’ en noemen hun ranch de Verlaten.
Michael Greyeyes als Jack Cree, Gillian Anderson als Constance Van Ness en Michiel Huisman als Roache in ‘The Abandons’.
(Michelle Faye/Netflix)
De productie in de mijn daalde, waardoor Constance vreesde dat “mijn belangrijkste partner, de eerbiedwaardige heer Vanderbilt”, zoals in Cornelius, zijn investering zou terugtrekken, wat op zijn beurt Angel’s Ridge “terug in de modder” zou doen glijden en geen enkel voordeel voor Constance zou opleveren. (De stad, zoals de sheriff het beschrijft, is van hem.) Dus begeert hij de stroom zilver die zogenaamd onder Jasper Hollow stroomt, bewoond door de boerderij van Fiona en drie andere families, die geen van allen haast hebben om te vertrekken, ondanks A) zijn geldaanbiedingen en B) sabotagedaden om hen te dwingen te vertrekken. Ze debatteerden erover of ze ‘voor de wet moesten zorgen’ of het heft in eigen handen moesten nemen, en omdat ze democraten waren, stemden ze ervoor om daarin mee te gaan.
De botsing tussen rijke, vaak industriële belangen, en eenvoudige arbeiders is de basis geweest van veel westerlingen; Het is de bedoeling dat wij als gevoelsmensen de kant van de boeren en veeboeren kiezen en de mijneigenaren als bewakers en niet als vernietigers van de aarde. Dat Willem Isaac de smid ‘een vieze kleine Jood’ noemt, is ook niet goed voor de Van Nesses, maar we zullen nog erger van hem zien voordat de openingsaflevering uitkomt – en dan niet.
Aan de andere kant is Fiona meer dan een beetje gek en Constance lijkt met haar koele houding redelijk. Soms lijkt het erop dat deze twee, als moeders, misschien wel een interessante relatie hebben, zelfs om dezelfde redenen, maar ze worden verscheurd door antipathie en het feit dat ze zich allemaal schuldig zullen maken aan slechte dingen jegens de ander.
‘Ons gevecht, Fiona,’ zei Constance, ‘gaat over bezit, niet over kinderen.’
‘Alles gaat over mijn kinderen,’ antwoordde Fiona.
‘Maar hebben onze kinderen zulke aandacht nodig of cultiveren we die op sluwe wijze door vast te houden aan onze moederlijke doelen?’ Nou, dat is de vraag, en je moet je afvragen waarom deze kinderen niet gewoon naar Portland gaan. (Constance, die geen moeder genoemd kan worden, gelooft dat haar moederdoelen superieur zijn aan die van Fiona, “omdat het een bloedverwantschap is”; Fiona antwoordt: “Liefde wordt niet gedeeld via bloed.”)
Er is ook een subplot ‘Romeo en Julia’, waarbij Elias en Trisha betrokken zijn, en hoewel Sutter Shakespeare misschien niet specifiek in gedachten had, gezien zijn “Zonen van de anarchie” bevat veel “Hamlet”, het lijkt niet onmogelijk. Bij andere complotten zijn bandieten, wapens en een inheemse stam betrokken, de Cayuse, die het verdrag zullen ondertekenen, en een rebellenfractie om het in te trekken.
Ondanks de uitstekende prestaties van de twee hoofdrolspelers, zit er iets aan de personages vastgemaakt, getekend met dikke lijnen maar niet overdreven gekleurd; dat de acteurs opgezadeld worden met archaïsche dialogen maakt ze minder reëel. (Zoals vaak het geval is, maakt de kleine cast een levendiger indruk, waaronder Michael Greyeyes en Michiel Huisman, die het werk, schoner en vuiler, doen voor Constance, en Ryan Hurst als een van de bewoners van Jasper Hollow, een rustige man met een verleden en een talent voor wapens, een ander populair westers type.)
De serie is druk, zeker en vaak gewelddadig, met een aantal indrukwekkende decorstukken, maar afgezien van het majestueuze Canadese landschap voelt ‘The Abandons’ kunstmatig en schematisch aan. (Goede karakters kunnen pure, naakte liefde hebben; slechte karakters hebben wellustige seks – impliciet, niet getoond.) Elke drie minuten van “Deadwood” of zelfs een willekeurig genomen foto van Wayne lijkt meer uitdrukking te geven aan zijn tijd, hoe historisch accuraat of fantasierijk ook. Ondanks een goed ontworpen hoofdstraat en behoorlijke toevoegingen komt Angel’s Ridge zelf nooit tot leven. (Patton Oswalt treedt kort op als burgemeester, met als enige taak het verschaffen van een platform voor de verklarende dialoog.) De zilverwinning waarop al deze zaken zijn gebaseerd, wordt helemaal niet afgebeeld, net zomin als de praktische problemen van het runnen van een ranch; iedereen heeft het te druk met luidruchtig en vijandig zijn, denk ik. Cornelius Vanderbilt, kort gezien op weg naar Constance, verdwijnt en verschijnt misschien weer in de laatste drie afleveringen; en met ‘afleiden’ bedoel ik dat wat ons ook maar in gevaar brengt, ik aanneem dat het eraan komt.
Geef ik, afgezien van de hoop dat de slechteriken gestraft worden en de niet-slechteriken bloeien, wat me altijd teleurstelt, zoveel om het lot van de zilvermijnen van Jasper Hollow of Constance? Ik kan niet zeggen dat ik dat gedaan heb.
