Recensie ‘Resurrection’: Chinese regisseur Bi Gan schittert met filmische elegantie

Een van de zwakheden van onze filmgekke filmmakers – Quentin Tarantino die graag munt slaat uit het roemruchte verleden van de cinema – is dat hun wereldbeeld kortzichtig kan zijn, verder dan wat er op het scherm te zien is. Ondanks al hun technisch vernuft blijft het gezoem van het leven afwezig in hun werk, dat slechts de gedragsovereenkomsten imiteert die ze in andere films waarnemen. Deze regisseurs kunnen de architectuur van de cinema synthetiseren, maar kunnen niet de menselijkheid synthetiseren die films tot iets interessants maakt.

Het indrukwekkende aan de ongelooflijke derde speelfilm van Bi Gan is dat hij erin slaagt beide te doen. De Chinese regisseur achter 2015 “Doden breken” en 2018 “Een lange dagreis naar de nacht” films maken is gek op het maken van films. Ze bevatten lange shots en sensuele riffs over duidelijk gedefinieerde genres.

Maar hij verloor nooit het fragiele karakter in het middelpunt van zijn bril uit het oog. Met ‘Resurrection’ levert Bi iets buitengewoon rijks af, waarbij hij zijn nieuwste werk stoutmoedig behandelt als een eerbetoon aan de filmgeschiedenis. De focus blijft echter op de mensen staan ​​– of zij nu in het verhaal zitten of in het spektakel in het theater.

‘Resurrection’, dat in première ging in Cannes en een speciale prijs won, verbeeldt een fantastische alternatieve realiteit waarin de samenleving ervoor heeft gekozen om te stoppen met dromen om voor altijd te leven. Een niet bij naam genoemde ‘uitzinnige’ (Jackson Yee) wijst deze regeling echter af en geeft de voorkeur aan de chaos en het lijden van het menselijk leven. Hij ontsnapt naar een mystiek rijk dat te zien is in een reeks korte films gedurende de 20e eeuw, waarin hij in elk vignet in een andere gedaante te zien is. In één film speelt hij Qiu, die wordt beschuldigd van moord als onderdeel van een noirish thriller. Aan de andere kant is hij Apollo, een kleine crimineel die in 1999 oudejaarsavond viert, gelokt door een verleidster, Tai Zhaomei (Li Gengxi), die ook een vampier is.

Dit uitje volgt genres en tijdsperioden en is een kans voor Bi en zijn creatieve team om in verschillende filmische zandbakken te spelen. Wanneer we het wisselende karakter van Yee ontmoeten, lijkt hij eerst op een monsterlijk beest dat doet denken aan het titelpersonage van F.W. Murnau uit ‘Nosferatu’ uit 1922. Dit segment is een vakkundig voorbeeld van het ongelijke productieontwerp en de theatrale belichting van de hoogtijdagen van het Duitse expressionisme.

Maar Bi wil meer dan alleen uitgebreide verkleedpartijen, waarbij hij elke aflevering behandelt als een verkenning van hoe films de stortvloed aan emoties van het leven versterken en becommentariëren. Later wordt het monster Yee herboren als een stoïcijnse oplichter die een jong meisje (Guo Mucheng) rekruteert als zijn partner in crime. Dit trieste hoofdstuk herinnert ons aan de klassiekers “Papieren Maan,” maar Bi bereikt een werkelijk hartverscheurende oplossing, waarbij hij de illusies van de film koppelt aan de waanvoorstellingen waaraan we ons in de echte wereld vastklampen.

Zoals hij in zijn eerdere films heeft gedaan, creëert Bi een climax voor ‘Resurrection’ die culmineert in een meesterlijk georkestreerd afstandsschot van iets minder dan 30 minuten, waarin we Apollo en Tai Zhaomei volgen op een elektrisch avontuur door oudejaarsavond met gangsters, karaokebars en willekeurige bloedzuigers. Dit segment is het meest opvallende segment van de film: Bi’s camera slingert door de straten en schiet verschillende gebouwen binnen. Maar de bravoure dient altijd om de stroom van nieuwe liefde vast te leggen, de personages zijn net zo duizelig als het filmmaken. Zelfs hier verandert ‘The Awakening’ in iets diep ontroerends, waardoor het einde van de eeuw verandert in een apocalyptische gebeurtenis, een diep onzekere toekomst voor deze onstuimige geliefden.

De 20e eeuw, beschreven in het ‘Ontwaken’, was een cruciale periode voor China, waarin een einde kwam aan de Qing-dynastie en de opkomst van een communistische supermacht werd ingeluid. Dit was ook de eeuw die de opkomst van cinema markeerde als de dominante populaire kunstvorm over de hele wereld. Bi is veel meer geïnteresseerd in de laatste revolutie en als gevolg daarvan kan ‘Awakening’ worden gezien als een elegie voor een medium waarvan de culturele relevantie enigszins is afgenomen. Het is dan ook geen verrassing dat de genre-hoppende behendigheid van de film doorspekt is met een vleugje melancholie.

Het is een cliché om te zeggen dat films een vorm van dromen zijn, maar de mensen die ervan houden begrijpen dit als een fundamentele waarheid. De magie van het leven is worstelen met de dood – wetende dat alles, inclusief films, verdwijnt. Bi raakt betrokken bij de monsters en ‘Resurrection’ eindigt met een persoonlijke en artistieke ervaring die net zo uitdagend en emotioneel is als elke film die de afgelopen jaren is geproduceerd.

Het blijkt dat de wereld niet stopte met draaien toen we de 21e eeuw binnengingen. Maar Bi’s reis door het verleden van de cinema betoogt dat de grootsheid van een film niet voortkomt uit het spektakel, maar eerder uit het geloof dat we onszelf in het verhaal kunnen zien. ‘Wederopstanding’ is het werk van een ziel die leeft en het geloof blijft behouden. Hij nodigt ons uit om samen te dromen.