Recensie ‘My Son the Playwright’: Justin Tanner duikt in familietrauma’s

Toneelschrijver Justin Tanner, schrijver “Potmoeder”, “Klein Theater” En “Stemlessen,” is een van de signaalgeluiden van LA’s wilde en zorgeloze intieme theaterscene. Hij schreef niet alleen zijn eigen toneelstukken (er was veel concurrentie voor die plek), maar hij voerde zijn werk ook solo uit.

“My Son the Playwright”, dat nu zijn wereldpremière beleeft in de productie van Rogue Machine op de gezellige Henry Murray Stage in het Matrix Theatre, is verdeeld in twee acts. De eerste toont de vaderskant in een tumultueuze relatie; de tweede geeft het standpunt van de zoon weer. (Een pauze, waarin het appartement van de zoon wordt gecreëerd van dat van de vader, scheidt de twee.)

Tanner stort zich zorgeloos, gepreoccupeerd en zonder psychiatrisch netwerk in deze opvallend autobiografische rollen. Hij verbeeldt niet alleen de concurrerende kanten van een traumatisch familieverhaal, maar leeft ook in de gekwelde geesten van Douglas, de contactloze vader, en James, de oncontroleerbare zoon van de toneelschrijver. Hij kent deze personages goed – misschien te goed omwille van het stuk.

Het stuk, geregisseerd door Lisa James, een van Tanners vertrouwde medewerkers, doet recht aan beide personages zonder hun gebrek aan flamboyantie ook maar in het minst te verminderen. Niemand werd gestraft. Niets is uitgesloten. Het Franse gezegde ‘Alles begrijpen is alles vergeven’ is misschien overdreven. Maar ‘My Playwright’s Son’ toont de waarde van een schrijfoefening die empathie vindt in zelfs de meest onwaarschijnlijke karakters.

Er is moed voor nodig om zo’n stuk te schrijven en misschien een beetje waanzin om het in zo’n intieme ruimte op te voeren. Tanner kon zich nergens verstoppen boven in de loftachtige Henry Murray Stage. Ze verdiept zich in moeilijke onderwerpen als verslaving en huiselijk geweld en maakt gebruik van martelende gevoelens die niet gemakkelijk te beheersen zijn zodra ze vrijkomen. Woede, verdriet, verdriet, aangewakkerd door ontkenning, een schreeuw om hulp van drugs – gin voor de vader, marihuana en seks voor de zoon.

Douglas, die evenwichtig wil overkomen, en James, die zich voortdurend in een manische spiraal bevindt, onderscheiden zich door verschillende kapsels en contrasterende lichaamstaal, en hebben meer gemeen dan ze beiden willen toegeven. Ze klagen bij zichzelf in hun appartementen in verschillende delen van Californië en zijn allebei boos omdat ze oneerlijk worden behandeld door de ander.

Douglas, die de zaakvoerder van James is, klaagt dat hij te lang heeft deelgenomen aan het leven van zijn onverantwoordelijke zoon. Ze is belast met een grote zak met bonnetjes die haar taak is om te sorteren – een perfect symbool van de binnenlandse puinhoop die nog steeds een grondige boekhouding vereist.

James verlangt allebei naar afrekening met zijn familie en doet er alles aan om dit te vermijden. Er werd van hem verwacht dat hij de vijf uur durende reis zou maken om zijn vader te zien, maar eerst moest hij contact opnemen met zijn dealer om een ​​zak marihuana bij te vullen die op mysterieuze wijze was verdwenen. Een onverwacht telefoontje van een oude vriend dreigt zijn plannen te laten ontsporen. James is, in tegenstelling tot zijn alcoholische vader, overgeleverd aan zijn verlangens.

Douglas begrijpt niet waarom zijn kinderen geen kant kiezen voor hun moeder, zijn ex-vrouw, die de bron is van zoveel instabiliteit en terreur. Maar haar giftige bijdrage aan de huwelijkschaos – gedeeltelijk voortkomend uit haar onvermogen om haar aantrekkingskracht tot andere mannen te accepteren – heeft het moeilijk gemaakt om haar rol in de psychologische problemen van James te zien.

De Bijbel begrijpt het verkeerd. Het is niet de zonde van de vader die zijn zoon zal overkomen. Dit is onverwerkt trauma dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. Maar dat is niet het enige wat er gebeurde. Veerkracht is ook besmettelijk, net als het verlangen om liefde te behouden die niet verloren gaat door een gezinsbrand.

Douglas en James waren muzikaal ingesteld en brachten allebei tijd door aan het keyboard, waarbij ze zichzelf begeleidden met liedjes die vorm gaven aan hun amorfe innerlijke leven. Kunst en cultuur zijn een toevluchtsoord en een punt van verbinding.

Filmposters sieren het rommelige appartement van James. Zijn waardering voor cinema grijpt terug op een van de zeldzame dierbare herinneringen aan zijn vader, die hem ooit meenam naar de bioscoop om hem op te vrolijken na een episode van onredelijke wreedheid van zijn moeder.

Douglas bagatelliseerde de grillige carrière van zijn zoon. Hij koestert ook wrok omdat zijn creatieve interesses nooit de kans hebben gekregen zich te ontwikkelen. Maar er is niet veel voor nodig om de trots te zien die hij heeft op zijn zoon, wiens werk misschien niet op betrouwbare wijze de rekeningen betaalt, maar hem publieke erkenning en een gevoel van verlossende bedoeling heeft gebracht.

De enscenering neemt ons mee naar beide huizen, forensisch tot leven gebracht door decor- en lichtontwerper Mark Mendelson en rekwisietenontwerper Megan Trapani-Diven. Strak of armoedig, deze appartementen weerspiegelen het gecompromitteerde leven dat de mannen voor zichzelf hebben opgebouwd. Maar de pauze die de setwisseling vereist, lijkt een inbreuk op een drama dat zonder realistische details zou kunnen.

Tanner moet natuurlijk op adem komen en zijn kapsel veranderen. Maar het materiaal van ‘My Son the Playwright’ is zo rauw dat ik me afvraag of hij Douglas en James duidelijker als dramatische personages zou hebben gezien als hij niet ook hun rollen had gespeeld. Kunst vereist afstand, en Tanner is zo volledig in de greep van intense familie-emotie dat vader en zoon soms eerder reëel dan theatraal meeslepend lijken.

Geen van beiden kon geen woorden vinden, terwijl ze een monoloog vol klachten doormaakten met een mengeling van schuldgevoel en woede. Tanners taalgebruik geeft duidelijk hun vervormde denkpatronen weer. Maar ‘My Playwright’s Son’ heeft misschien wat meer rust nodig, zodat deze herinneringen vollediger in kunst kunnen worden omgezet.