Recensie ‘Miroirs No.3’: Paula Beer trekt de aandacht in Duits psychodrama

Je zou bij elke verre blik in Christian Petzolds subtiel ontroerende ‘Miroirs No. 3’ in de verleiding kunnen komen om te hopen op de kalmerende, verhelderende bevrijding die vaak louterend is in een verhaal over verlies en genezing. Maar dat staat bijna haaks op hoe subtiel de draden zijn gestikt in de nieuwste film van deze getalenteerde Duitse regisseur, die er niet minder om geeft het gevoel zo lang mogelijk vast te houden.

Petzold is geen onbekende in het vertellen van schuine verhalen, omdat hij enkele van de meest aangrijpende psychologische drama’s van de afgelopen tijd heeft gecreëerd, beide historische drama’s (“Barbara,” “Doorvoer”) of interpersoonlijk (“Verbrand”). Met ‘Miroirs No. 3’, over een ongeluk dat resulteert in een ongewoon herstel, bevindt de filmmaker zich op een zachter register van latente nood, maar niet minder geïnteresseerd in het moeilijke idee van een verborgen identiteit in een karakterstudie van verlangen.

We weten niet precies wat de jonge vrouw (veel voorkomende Petzold-ster Paula Beer) eerst stoorde, terwijl ze bovenop een reling op een verhoogde snelweg stond en vervolgens op weg was naar de waterkant beneden. Maar we voelen aan zijn gescheurde trui en lege blik dat er geen verbinding is. Vervolgens wordt Laura samen met haar vriend en een ander stel op de achterbank van een rode cabriolet gezien, terwijl ze er niet minder comfortabel uitziet. Hij maakt plotseling oogcontact met een vrouw van middelbare leeftijd (Barbara Auer), wier huis ze passeren op een landweg. Is dat een verzoek? Een nieuwsgierigheid? Wie trekt wiens blik?

Wanneer Laura erop staat terug te keren naar Berlijn, stemt haar ongeduldige en geïrriteerde vriend er met tegenzin mee in haar terug te rijden naar het treinstation. Maar als we het huis van de vrouw passeren en de andere kant op gaan, buiten de camera, horen we een angstaanjagende klap. Een vrouw genaamd Betty snelde ter plaatse. Haar vriend is dood en Betty helpt Laura, relatief ongedeerd maar versuft, terug naar haar huis. Maar al snel vraagt ​​Laura of ze bij deze barmhartige Samaritaan wil blijven in plaats van zich bij de EMT’s aan te sluiten, een regeling die Betty duidelijk bevalt. Het shot/achteruitbeeld waarin ze elkaar tegelijkertijd door de deur aankijken – Laura binnen, Betty buiten – versterkt dit vreemde moment van rustige verstandhouding, alsof iedereen weet dat er een reis naar een nieuwe wereld in het verschiet ligt.

Je hoeft geen diploma in narratieve aanwijzingen te hebben (de onverzorgde tuin, de stilte tussen de beleefdheden) om te vertellen dat deze vriendelijke, moederlijke, in isolement levende gastheer een bepaald soort vernieuwing bij Laura ziet, en omgekeerd bij de afstandelijke, rusteloze klassieke pianostudente. Laura’s betrokkenheid bij Betty’s rustige leven van tuinieren en koken verloopt snel en plezierig – misschien dankzij de scherpe vertolkingen van Beer en Auer. Maar in eerste instantie brengt het Betty’s vervreemde echtgenoot, Michael (Matthias Brandt) en haar volwassen zoon, Max (een geweldige Enno Trebs), die een nabijgelegen garage exploiteren, van streek. Hun wantrouwige ontvangst duidt eerder op de pijnlijke realiteit achter deze eenvoudige verhalen.

Met fietstochten, familiemaaltijden en een algemeen aura van heropleving ontvouwt ‘Miroirs No. 3’ zich met voorzichtige hoop, al was het maar omdat we weten dat er een afrekening komt en dat wat ongezegd is gebleven, moet worden aangepakt. Maar Petzolds talent om de waarheid te verfraaien met het ongrijpbare komt volledig tot zijn recht, waardoor dit luchtige maar spookachtige reddingsverhaal een welkome humor krijgt die past bij de ongedwongen emotie. Het eindigt met de stille rijkdom van Ravels titelwerk, een solo die wordt gebracht als een indirect communiqué van spanning en ontspanning. Enigszins wonderbaarlijk genoeg worden we meegesleept door deze resulterende botsing van harten en geesten op de lichtste noten, met het gevoel dat ons vermogen om de harmonie te herontdekken altijd heel mysterieus zal zijn.