Recensie ‘La Grazia’: Sorrentino en Servillo gaan de laatste maanden van het presidentschap tegemoet”

We moeten de filmmakers dankbaar zijn die een bijzondere artistieke relatie hebben met een acteur: Akira Kurosawa met Toshiro Mifune, Martin Scorsese met Robert De Niro en natuurlijk Yorgos Lanthimos en Emma Stone. Tel het Italiaanse duo Paolo Sorrentino met onder meer Toni Servillo, een vruchtbare samenwerking die bijna 25 jaar geleden begon met de eerste film van de regisseur (“One Man Up”) en werd voortgezet met hun zevende film samen, het politieke drama “La Grazia” (“Grace”).

Machtsstrijd lijkt een frequente achtergrond te zijn voor de twee, waarbij ‘La Grazia’ – over een Italiaanse president die voor moeilijke beslissingen staat als hij zijn ambtstermijn beëindigt – de derde keer is dat Sorrentino zijn favoriete leider heeft gevraagd om staatshoofd te worden, na hun baanbrekende samenwerking ‘Il Divo’ uit 2008 (over premier Giulio Andreotti) en de stoeipartij uit 2018 over Silvio Berlusconi, “Zij.”

Het verschil is deze keer dat, terwijl de andere twee films zich concentreerden op controversiële figuren uit het echte leven, Servillo’s personage in ‘La Grazia’ fictief is, maar onder druk wordt gezet om controversiële kwesties onder ogen te zien. Het resultaat is een veel somberder en nadenkender onderzoek naar moraliteit in het overheidsgezag dan het gestileerde geweld in ‘Il Divo’ en de uitbuitende obsceniteit in ‘Loro’.

Een decennium na het ongelooflijke Oscarwinnende bacchanaal “Buitengewone schoonheid” (met zo’n geweldig persoon in de hoofdrol, is Sorrentino ook geïnteresseerd in de schoonheid van het beeld of de charmante beelden. Maar er is een grijzere, sombere toon in de lange schaduwen van ‘La Grazia’, alsof de natuurlijke, boeiende zwaartekracht van Servillo die een belangrijk persoon speelt die vecht tegen geplande veroudering het enige palet was dat Sorrentino en cameraman Daria D’Antonio nodig hadden.

Mariano De Santis van Servillo heeft nog maar een paar maanden te gaan als leider. Maar afgezien van de aanmoediging om gezonder te eten en te stoppen met roken door zijn dochter Dorotea (de uitstekende Anna Ferzetti), is het idee om dingen te beëindigen niet geheel figuurlijk als de jurist die president is geworden door de gangen van zijn officiële Romeinse residentie, het statige Palazzo del Quirinale, dwaalt en wrang nadenkt over zijn pensioen.

Hij is een weduwnaar, wiens liefde voor zijn overleden vrouw nog steeds diep genoeg is om hem jaloers te maken op haar affaire met een mysterieuze man die hij wil leren kennen, terwijl zijn oude vriend, kunstconservator Coco (een pittige Milvia Marigliano), zijn lippen stijf op elkaar houdt over wat hij weet. Hij wordt ook aangemoedigd door Dorotea, een waardevolle adviseur die ook rechtsgeleerde is, om twee clementiezaken voor veroordeelde echtelijke moordenaars te overwegen, beide onder omstandigheden die het gezonde juridische oordeel van elke arbiter op de proef zouden stellen. En tot slot, hoewel De Santis een vrome katholiek is en een goede relatie heeft met de paus (Rufin Doh Zeyenouin), worstelt hij met het ondertekenen van de wet op het recht op euthanasie.

Je zou niet denken dat een film met zo’n zwaar onderwerp als escapistisch zou worden beschouwd. Maar als je de krantenkoppen van vandaag in ogenschouw neemt, zou een bedachtzame leider die zich bezighoudt met netelige kwesties om redenen van psychologische eerlijkheid, sociale integriteit en vaderlijke liefde bijna als een fantasie kunnen worden beschouwd. En Sorrentino, een toegewijd sensualist, geeft zichzelf wat lichtere accenten, waaronder, tegen het einde, een fantastische visuele metafoor voor de belaste ziel van een man waaraan misschien alleen hij kan ontsnappen.

Maar wat zeker is, is dat dit een duo van regisseur en ster is dat opnieuw samen in concert gaat, misschien niet zo zelfverzekerd als eerdere inspanningen, maar met veel verstand. Servillo is ook fantastisch en brengt de tactische en ongemakkelijke emoties van een dichtgeknoopte staatsman over (en, op een gegeven moment, een interesse in rapteksten) met voldoende lessen in het acteursvak om een ​​van de waardevolle juridische boeken van zijn personage te vullen. De titel beschrijft niet alleen zaken die in het bestuur soms moeilijk te begrijpen zijn. “La Grazia” is Servillo in elke scène.