Recensie ‘Here Lies Love’: musical van David Byrne in Taper

De liefde van Imelda Marcos voor hele dure schoenen werd in de jaren tachtig een grap. Maar wist je dat ze ook een discokoningin is?

Het beeld van een jetsetting Marcos in haar Beltrami die boogie maakt met wapenhandelaars in de modieuze uitgaansgelegenheden van New York was een van de inspiratiebronnen voor David Byrne’s musical over de beruchte voormalige first lady van de Filipijnen, die op campagne zong voor haar man, Ferdinand E. Marcos, en met ijzeren vuist aan zijn zijde regeerde nadat hij de staat van beleg had afgekondigd en haar land in een meedogenloze dictatuur had gestort.

‘Here Lies Love’, dat in première ging op het Mark Taper Forum in Los Angeles, volgt de opkomst en ondergang van de politieke macht van het stel door middel van een reeks dansstukken die de irrationele opvattingen vastleggen die charismatische leiders in het openbaar koesteren – tenminste als de muziek boomt.

Byrne, de sluwe mede-oprichter van Talking Heads, bedacht de show en schreef de muziek en teksten. Fatboy Slim, Grammy Award-winnende DJ, muzikant en producer, heeft bijgedragen aan de muziek. De muziek, een mix van disco en synthpop met vleugjes eilandbriesje en kampkaraoke, bracht een clubachtige energie op het podium.

Ik zag ‘Here Lies Love’ voor het eerst in het New Yorkse Public Theatre in 2013, toen de productie, geregisseerd door Alex Timbers, werd opgevoerd als een meeslepend dansfeest. Het publiek beweegt zich over een bewegende dansvloer terwijl het liefdesverhaal tussen Imelda, een provinciale schoonheidskoningin, en Ferdinand, een ambitieuze senator die gewend is zijn zin te krijgen, wrang speelt tegen de achtergrond van een traumatisch nationaal verhaal.

Deze gezongen musical wist op eigen kracht een staatsgreep te plegen. Terwijl Ferdinand, nu president en flirtende echtgenoot, en Imelda, zijn verbitterde en rijkelijk gecompenseerde vrouw, hun ‘man-vrouw-dictatuur’ ondersteunen, ontdekken theaterbezoekers dat, terwijl ze feesten op het verleidelijke ritme, de politieke dystopie om hen heen steeds intenser wordt.

Stel je voor dat het publiek in ‘Evita’ werd uitgenodigd om terug te zingen op het balkon terwijl Eva Perón ‘Don’t Cry for Me Argentina’ zong, en haar vergezelde in haar laatste manipulatieve hoera. ‘Here Lies Love’ lijkt te willen dat het publiek de show verlaat met een gevoel van cognitieve dissonantie.

Het publiek houdt er meestal niet van om bedrogen te worden. Maar kiezers moeten er voortdurend aan worden herinnerd dat wanneer ze met machtige mensen naar bed gaan, ze waarschijnlijk wakker zullen worden zonder gezondheidszorg of stemrecht.

‘Here Lies Love’ bij Taper volgt niet de Public Theatre-enscenering of de vergelijkbare meeslepende Broadway-productie van Timbers die in 2023 volgt. Het is een meer rechtlijnige presentatie die het publiek op het puntje van hun stoel houdt, behalve wanneer er een opstand dreigt en sommige theaterbezoekers verplicht zijn mee te doen aan de buitengewone rebellie.

Jeff Lorenz Garrido, van links, Joshua Dela Cruz en Garrick Goce Macatangay in “Here Lies Love” op het Mark Taper Forum.

(Jeff Lorch)

De koers van Snehal Desai is politiek duidelijk en nauwkeurig. Corruptie, autoritarisme en censuur zijn, zoals we uit de eerste hand hebben geleerd, constitutioneel schandaal na schandaal, geen lachertje. De vraag is of ‘Here Lies Love’ zich kan meten met meer traditionele musicals.

Er is geen traditioneel libretto, dus het verhaal wordt grotendeels verteld via songteksten. Maar hoogdravende toespraken, uitroepen en theatrale begeleiding van Imeldific (Aura Mayari, alumna van seizoen 15 “RuPaul’s Drag Race”) helpen de kroniek vorm te geven.

Deze presentatorfiguur, een innovatie van Taper, vervangt de DJ-rol in eerdere producties en vormt het metatheatrale raamwerk van het evenement. Het openingsnummer, ‘American Troglodyte’, onderstreept de imperiale rol van Amerika in het verhaal en geeft Imdeldific een satirisch vaandel dat de glimlachende supermacht niet van de wijs brengt.

De choreografie van William Carlos Angulo is altijd kinetisch, maar deelnemen aan een feest geeft meer energie dan ernaar kijken. Maar de politieke casus van Ferdinand en Imelda Marcos, een verhaal waarin beroemdheid en tirannie hand in hand gaan, spreekt zo direct tot onze tijd dat ik gegrepen werd door de echte les van dit publieke verhaal, ook al is het niet altijd gemakkelijk om alle stukken met elkaar te verbinden, laat staan ​​onderscheid te maken tussen echte feiten en fictieve licenties.

Ik was vooral onder de indruk van haar vertolking van Imelda (Reanne Acasio), wier politieke karakter gevormd lijkt te worden door persoonlijke teleurstellingen en terloopse vernederingen. Imelda werd niet alleen gekwetst door de ontrouw van Ferdinand (Chris Renfro), maar ook door een pijnlijkere wond veroorzaakt door haar eerste liefde, Ninoy Aquino (Joshua Dela Cruz), een politicus die vastbesloten was de stem van zijn volk te zijn.

Ninoy besefte dat er een fundamentele onverenigbaarheid tussen hen bestond. Imelda leeft voor de liefde terwijl ze politiek werk te doen heeft. Hij neemt afscheid van haar in het nummer ‘Opposite Attraction’, ook al zal het lot hen samenbrengen nadat Imelda en haar man de macht hebben verworven en Ninoy, als belangrijkste figuur van de oppositie, een gevangene en uiteindelijk het slachtoffer wordt van de chaos die hun regime heeft veroorzaakt.

Joan Almedilla en de groep “Here Lies Love” op het Mark Taper Forum.

(Jeff Lorch)

‘Here Lies Love’, dat zich afspeelt onder auspiciën van het Imeldific-theater, vertelt de geschiedenis van de Marcos-jaren opnieuw als een muzikaal spektakel. Imelda’s transformatie, van verlegen, bescheiden plattelandsmeisje naar ‘Iron Butterfly’, die haar verlegenheid bedekt met Tiffany-sieraden en een wil onthult die zo sterk is als de diamanten die ze tentoonstelt, wordt gepresenteerd met muziek die zo pakkend en dwangmatig is dat het een onontkoombare historische kracht heeft.

De plot gepresenteerd door Byrne en Slim neemt niet alleen de personages maar ook het publiek mee op een reis door een brute antidemocratische periode. Vat de esthetiek van het discospektakel deze geschiedenis licht op?

De productie lijkt op hun hoede voor deze kritiek. In een programmanota van Ely-dramaturg Sonny Orquiza, afgestemd op de gevoeligheden van de grote Filippijnse diaspora in Los Angeles, wordt opgemerkt dat de productie, “met een volledig Filippijnse cast en een meerderheids AAPI-creatief team, niet bedoeld is als een definitieve of alomvattende geschiedenis, maar als een startpunt voor dialoog en onderzoek.”

De omvang van de schade die het regime heeft aangericht, wordt nog steeds collectief verwerkt. Een van de slachtoffers, Estrella Cumpas (Carol Angeli), maakte de fout door Imelda, haar jeugdvriendin, te confronteren en werd gearresteerd. Hij moest duizenden andere mensen verdedigen.

Het ontwerpplan wil zeker niemands leuke tijd verpesten. De set van Arnel Sancianco, de verlichting van Marcella Barbeau en de nog glanzendere kostuums van Jaymee Ngernwichit lijken ons in een retro, Euro-stijl discowereld te plaatsen, waar plezier meestal een functie is van de kracht van de geconsumeerde cocktail.

Maar er is een tegenbeweging in de show, de People Power Revolution die aan kracht wint na de moord op Nimoy. De begrafenisrede van zijn moeder (Joan Almedilla) wordt getransformeerd in een opzwepend protestlied, ‘Just Ask the Flowers’, waarin zoiets fundamenteels als moederliefde het land wakker schudt voor de waanzin om hen heen. Desai, van wie directeur Werk at the Taper heeft tot nu toe rave en rebellie gecombineerd, waarbij de dionysische kakofonie van muziek naadloos is vermengd met de geweldloze revolutie die in 1986 een einde maakte aan de langdurige dictatuur van Ferdinand Marcos.

Dela Cruz’s Ninoy staat pal tegenover de patriarchale wreedheid van Renfro’s Ferdinand en Acasio’s Imelda’s kleine wraak is een krachtige oproep tot actie. De inschatting van Byrne en Slim bevestigt dat zelfs de dood deze democratische geest niet kan tegenhouden.

De productie laat aan het einde zien dat een andere Marcos, Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., de zoon van Ferdinand en Imelda, nu president is. Misschien zorgt het laatste nummer van de show voor enige verheldering: “God trekt recht, maar met kromme lijnen.”