Recensie ‘Five Nights at Freddy’s 2′: een vervolg zal alleen obsessieve mensen plezieren

Greenlight voor een vervolg uit 2023 “Vijf nachten bij Freddy’s” – de razend populaire horrorfilm gebaseerd op de succesvolle videogamefranchise van Scott Cawthon – kan niet eenvoudiger. De eerste film bracht tenslotte wereldwijd bijna $ 300 miljoen op, ondanks overwegend slechte recensies en een dagelijkse release op Peacock. Gedreven door de tienervriendelijke PG-13-rating en cultfanbase van de game, werd het de meest succesvolle release van producer Blumhouse, waarmee recordhouders van het bedrijf werden verslagen zoals “Ga naar buiten”, “Splitsen” en 2018 “Halloween.”

Maar ‘no-brainer’ krijgt een dubbele betekenis als het gaat om ‘Five Nights at Freddy’s 2′, een ongelooflijk goedkope, leeghoofdige opvolger die de middelmatige vorige film in vergelijking doet schitteren.

Voor degenen die het niet weten: de eerste film volgt de door zijn carrière uitgedaagde Mike (Josh Hutcherson), die op het laatste moment een baan krijgt als nachtwaker bij Freddy Fazbear’s Pizza, een verlaten Chuck E. Cheese-achtige tent. Het blijkt dat de plaats een groep moorddadige animatronische mascottes herbergt – de beer Freddy, het konijn Bonnie, de kip Chica en de vos Foxy – die bezeten zijn door de geesten van vermoorde kinderen. Mike ontdekt het mysterie van het restaurant met de hulp van Vanessa (Elizabeth Lail), een aantrekkelijke agent wiens vader, William (Matthew Lillard), een seriemoordenaar blijkt te zijn die banden heeft met Mike. Bovendien moet Mike zijn 10-jarige zusje, Abby (Piper Rubio), beschermen tegen de mascottes, met wie hij vreemd genoeg bevriend raakt.

Met mij tot nu toe?

Het vervolg begint in 1982 op Freddy’s oorspronkelijke vlaggenschiplocatie, een locatie die nooit in de eerste film werd genoemd. Daar wordt een kind genaamd Charlotte (Audrey Lynn-Marie) vermoord op een verjaardagsfeestje nadat ze geprobeerd heeft een groep afwijzende ouders te waarschuwen dat er nog een kind vermist wordt. We maken ook kennis met Marionette, een krachtige pop die naar verluidt andere robots kan besturen via een vroege vorm van wifi. (Oké, wat dan ook.)

Flash-forward 20 jaar na het einde van de vorige film. Mike, Vanessa en Abby (Hutcherson, Lail en Rubio herhalen hun rollen) proberen verder te gaan na een moord uit het verleden. Mike blijkt weer werkloos te zijn (en kan zich nog steeds niet scheren); Vanessa is nog steeds getraumatiseerd door de gewelddadige dood van haar vader en de eigenzinnige Abby mist haar skizy animatronische ‘vrienden’ (de altijd beschermende Mike vertelt haar dat ze ‘kapot’ zijn).

Maar nadat een team van geestenjagers (onder leiding van Lisa van Mckenna Grace) een griezelig einde ontmoet tijdens het filmen bij de lang gesloten Freddy’s, roepen de animatronics de hulp van Abby in om hen te bevrijden. Maken zij er misbruik van? Misschien, maar ze lijken het ook te geloven, in tegenstelling tot hun dodelijke afwijzende houding ten opzichte van de ouders van de stad en andere ontwrichtende volwassenen.

Er volgt een golf van robotchaos, waarbij Mike, Vanessa en de rest van de lokale bevolking betrokken zijn in een reeks rommelige maar spannende scènes op Freddy’s vlaggenschip, verschillende huizen en Abby’s school, waar een bijzonder wrede leraar (een landschapskauwende Wayne Knight) haar deelname aan een felbegeerde wetenschapsbeurs dwarsboomt. Slechte zet, lesgeven!

Ondertussen speelt een sinister uitziende marionet nu de gastheer van Charlotte’s wraakzuchtige geest, terwijl een spinachtige Mangle-pop (een speelgoedversie van Foxy) een hinderlaag in scène zet, de nachtwaker van een gesloten pizzeria (Freddy Carter) niet te vertrouwen is en Skeet Ulrich verschijnt als Charlotte’s rouwende vader. Lillard (Ulrichs tegenspeler in ‘Scream’, voor trivia-fans) keert terug als de meedogenloze William, maar alleen in een nachtmerriereeks.

In tegenstelling tot de vorige film, die drie bekende schrijvers had (waaronder regisseur Emma Tammi, die hier weer aan het roer staat), is de nieuwe film uitsluitend geschreven door Cawthorn, die zijn eigen ergste vijand blijkt te zijn. Beladen met een mix van Freddy’s verhalen, onhandige uiteenzetting en platte dialogen, wordt het verhaal slordig en ingewikkeld. Logica wordt weggegooid vanwege franchise-callbacks en paaseieren, twijfelachtige subplots en paden naar het onvermijdelijke volgende vervolg.

Regisseur Tammi wordt uiteraard verlamd door het slapdash-script. Het tempo is echter langzaam en hij genereert zelden veel spanning of schrik, afgezien van een paar voorspelbare schriksprongen (hoewel er een paar je aandacht zullen vasthouden). Matig acteerwerk en een huiveringwekkende aflevering begraven het beeld verder.

Wat de animatronica betreft, heeft Jim Henson’s Creature Shop grote zorg en vaardigheid besteed aan het nabootsen van de logge robots uit de film en het oproepen van hun gaming-oorsprong. Maar in de context van horrorfilms, zelfs lichtere films gericht op een jonger publiek, komen ze vaak dom en tandeloos over.

Deze is alleen voor de fanatici.