Recensie: ‘Door polyamorie voel ik me een tiener.’ De rommelige en sexy reis van een vrouw

Op een avond genoot Natalie Davis, een getrouwde vrouw met een getrouwde vriend, van een eerste date in een bar met een andere man. Hij is charmant en aantrekkelijk, maar terwijl ze praten, realiseert ze zich dat ze iets onverwachts gemeen hebben: hij heeft net een succesvolle eerste date gehad met de vrouw van zijn vriendin, Winnie.

Dit is zelfs voor een polyamorist een lastige situatie.

Davis’ onthullende memoires, ‘Ja zeggen: mijn avonturen in polyamorie’ schuwt dergelijke potentiële misbaksels niet. In dit geval was Davis meer geamuseerd dan beschaamd en droeg hij de nieuwe man onmiddellijk over aan Winnie. ‘Hij was aardig genoeg’, schreef hij, ‘maar ik voelde zijn enthousiasme niet.’

In de notitie van de auteur zei Davis, een advocaat, dat hij “alle namen en enkele kenmerken” had veranderd, het tijdsbestek had ingekort en de dialoog opnieuw had uitgevonden. Ondanks deze vertelvrijheid beweert hij echter echte gebeurtenissen in al hun chaos vast te leggen.

De rode draad in het boek is de reis van Davis van een conventioneel, meestal gelukkig maar onvolmaakt huwelijk naar een volledige omarming van polyamorie, een onderwerp dat onlangs culturele aandacht heeft gekregen. Dit verhaal heeft geen grote literaire waarde, maar het valt niet te ontkennen dat het erg nuttig is voor iedereen die nadenkt over levensstijl.

Polyamorie, wat ‘veel liefde’ betekent, duidt op een vorm van consensuele, of ethische, niet-monogamie die meer inhoudt dan alleen maar swingen of af en toe een afspraakje maken. Het benadrukt relaties, niet alleen seksuele variatie. Partners kunnen worden gedefinieerd als primaire of secundaire ‘kometen’ of eenvoudigweg ‘kometen’ die af en toe een duik nemen. Metamours, partners van partners, kunnen vrienden worden of door angst geteisterde rivalen blijven. En polyamorie kan verbonden zijn in complexe relatiestructuren, of polycules, waarvan de contouren in de loop van de tijd veranderen. Davis’ boek begrijpt dit allemaal zonder al te didactisch te zijn.

Het idee om openlijk verschillende romantische interesses na te streven is niet zo exotisch. Zoals Davis opmerkt, omarmen singles doorgaans de term ‘dating’, of wat onze moeders uit de jaren vijftig ‘op het veld spelen’ noemden. Als onderdeel van het nastreven van het ideaal van monogamie, of een uiting van bezorgdheid over toewijding, is deze praktijk vaak beperkt in de tijd. Polyamorie is meer permanent – ​​een stabiele levensstijl die flexibel genoeg is om instabiliteit en verdeeldheid op te vangen.

Davis, geeft hij toe, beseft niet hoe moeilijk dit kan zijn, vooral voor degenen die nog niet bekend zijn met de vaak onvolledige normen. Niet iedereen kan gevoelens van jaloezie kwijtraken, laat staan ​​‘compersie’ beheersen, namelijk blij zijn met het geluk van zijn partner met iemand anders. Een andere kwestie is hoe je, op het werk en elders, uit de kast kunt komen over je voorkeuren; de Davises maakten zich zorgen over hoe en wanneer ze het nieuws aan hun tienerzoon moesten vertellen.

Wat opvalt aan het specifieke verhaal van Davis is haar gebrek aan vroeg-romantische en seksuele ervaring. Ze ging op 19-jarige leeftijd een exclusieve relatie aan met haar toekomstige echtgenoot, Eric. Het is geen verrassing dat er een paniekerige tienerperiode is tijdens haar eerste uitstapje naar de polyamoreuze datingpool, inclusief slapen met vreemden, liegen over haar leeftijd en overmatig drinken. ‘Vaker dan ik had verwacht’, schreef hij, ‘gaf polyamorie mij het gevoel dat ik een tiener was.’

Niets van dit alles zou mogelijk zijn geweest zonder de aanmoediging van Eric, “extravert, voyeur, risiconemer, kink-appreciator” – en twee keer overspelig. In elk geval vergaf Davis haar, ondanks haar pijn, omdat ze geloofde in de onderliggende kracht van hun band. Davis voelde dat monogamie niet zijn ding was en stemde ermee in om te proberen te swingen. Dat betekende dat ze naar seksclubs moesten gaan en online naar mogelijke partners moesten zoeken voor hen beiden, een uitdagende onderneming – en het bleek slechts een weg naar iets ambitieuzers.

Met de ongemakkelijke goedkeuring van Davis maakt Eric opnieuw contact met zijn overspelige tweede minnaar, een vrouw die (niet verrassend) nooit goed met zijn vrouw overweg kan. “Mijn eerste jaar polyamorie was een van de ergste jaren van mijn leven”, geeft Davis toe. Eric ging uiteindelijk over op andere (volgens Davis veel betere) vriendinnen, en verwelkomde hen in hun echtelijke huis, waarbij hij ‘keukentafelpolyamorie’ beoefende. Volgens de beschrijving van Davis heeft ze geen gevoelens van jaloezie, maar is ze een genereuze ziel die altijd haar pogingen steunt om een ​​waardige secundaire partner te vinden.

Davis daarentegen had het moeilijk. Het vinden van een geliefde is geen probleem. Ze komt erg sekspositief over, komt gemakkelijk klaar en heeft geen trauma of schaamte rond seks. (Expliciete passages onderstrepen deze punten.) Maar een tijdje blijkt nieuwe liefde – wederzijdse liefde – ongrijpbaar.

Auteur Natalie Davis met haar man, Eric.

(Met dank aan Natalie Davis)

Felix, die ze op een kinksite heeft ontmoet, is een sexy dominante die haar blij maakt, maar afspraakjes blijft afzeggen. Hank, van OkCupid, omschrijft zichzelf als “helemaal gek.” Ze werd echter zijn eerste echte vriendin en ook het voorwerp van zijn obsessie. Zijn grootste probleem was zijn onstuimige huwelijk. Zijn vrouw, Sylvia, heeft zelf een vriend, maar kan Hanks duidelijke verlangen naar Davis niet accepteren. “Ik was geschokt om een ​​opofferende pion te zijn in hun relatieschaakspel”, schreef Davis. Maar het is ook moeilijk om niet met Sylvia te sympathiseren.

Naarmate Davis een meer ervaren expert op het gebied van polyamorie werd, nam haar tevredenheid toe. Hij kiest een emotioneel intelligentere partner en vindt ook een meer accepterende metamorfose. Zij en Eric wonen bijeenkomsten bij – van polyconferenties tot ‘kinkkampen’ – waar vreemden snel geliefden en vrienden worden.

Volgens de biografie van haar auteur is Davis nu een kracht in de polygemeenschap. Ze geeft workshops over polyamorie en redigeert een online publicatie genaamd ‘Polyamory Today’. Er wordt ook beschreven dat hij met zijn “partner en partner” in de omgeving van Washington, DC woont. Online onderzoek maakt duidelijk dat haar partner nog steeds haar echtgenoot Eric is, die het allemaal begon.

Klein is verslaggever en cultuurcriticus in Philadelphia.