Recensie ‘Crime 101’: Hemsworth, Ruffalo in bekende politiethriller uit L.A

Het is bijna onmogelijk om weerstand te bieden Michael Manns misdaad-epos ‘Heat’ uit 1995 – vooral voor filmmakers die de roep van de sirene niet kunnen negeren om hun eigen gevechten in Los Angeles te creëren, met de psychologisch complexe relaties tussen perfectionistische overvallers en obsessieve agenten (bijv. ‘Lair of Thieves’, “Menselijke woede”). De Britse schrijver-regisseur Bart Layton, die eerder de eigenzinnige kunstroofthriller maakte ‘Amerikaanse dieren’, biedt nu een versie van ‘Heat’ met ‘Crime 101’, gebaseerd op de roman uit 2020 van Don Winslow, over een juwelendief die nooit ver van 101 afdwaalt.

De openingsscène volgt de nauwgezette voorbereidingen van onze dief, Davis (Chris Hemsworth) – een ritueel dat een bijna ‘Amerikaans psychologisch’ niveau van reinheid vereist, begeleid door de rustgevende intonaties van een geleide meditatie. De essentie van deze affirmatie verenigt onze hoofdpersonen in een montage: Davis en zijn slachtoffers, een drietal diamantairs wier uitgebreide veiligheidsmaatregelen verloren gaan, evenals de ochtendroutine van malafide LAPD-detective Lou Lubesnick (Mark Ruffalo) en imagobewuste verzekeringsmakelaar Sharon (Halle Berry).

De begeleide meditatie-soundtrack onder de gewapende overval is een ironische nevenschikking en wordt het algemene motief, een representatie van het moderne, door gezondheid geobsedeerde Los Angeles, evenals een knipoog naar het verlangen van onze personages om een ​​soort kalmte en controle te bereiken in de chaos van hun leven. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, staren ze soms naar vastgoedreclameborden met de tekst: ‘Kom nu hier.’ Lou doet aan yoga; Sharon houdt van groene smoothies. (LA, heb ik gelijk?)

Dit is slechts één manier waarop “Misdaad 101” zijn subtekst volledig omarmt. Alles verschijnt aan de oppervlakte. De personages zeggen wat voor de hand ligt en de dialoog heeft de gladheid van een voorhamer. Een van de personages is zo bot dat het bijna komisch is.

Het is Maya (Monica Barbaro), die in ‘Heat’-termen de all-business Neil McCauley speelt van Eady tot Hemsworth: een minnaar die plotseling deze vlotte operator wordt (hij blaast haar echt af) en een verlangen naar een echte relatie wekt bij de wolf die aan het strand woont in een anoniem appartement.

Zodra je ‘Hot’ aan ‘Crime 101’ begint toe te wijzen, is het moeilijk om te stoppen met het leggen van verbanden. Lou is een Pacino-achtig Vincent Hanna-type, een gepassioneerde en principiële agent met problemen thuis; zijn vrouw (Jennifer Jason Leigh) dumpt hem in een restaurant omdat hij een workaholic is. Money (Nick Nolte), de fixer van Davis, is een Nate in Jon Voight-stijl; Wanneer Davis aarzelt nadat de klus bijna mislukt, draagt ​​Money de klus over aan Ormon (Barry Keoghan), een beginneling op het gebied van crossmotoren en geen moeite met geweld. Ja, hij is Waingro in de film – een element van chaos dat Davis echt in vervoering bracht. Hij regelt nog een laatste klus en lokt Sharon, een ontevreden verzekeringsmakelaar, tot een overval waarbij veel op het spel staat.

Layton laat de spanning sudderen en toont betrokkenheid bij de ruige SoCal-locatie, enkele spannende actiescènes en een geweldige onthulling. Maar het script vertrouwt op te veel plot om het in beweging te houden en de dialoog mist nuance, onduidelijkheid of enige gelijkenis met de manier waarop mensen daadwerkelijk praten. Op een gegeven moment vindt Sharons baas (Paul Adelstein) openlijk, bijna komisch, waardering voor haar leeftijd, en vermeldt zelfs haar leeftijd voor het geval we het niet begrepen.

Hemsworth beweegt goed, maar hij vindt het moeilijk om een ​​stoïcijnse rol te spelen; dit soort rollen ligt niet in zijn aanvalszone als performer en hij maakt geen verbinding. Maar Keoghan, in haar witblonde moptop en kleurrijke windjack, is net zo aantrekkelijk als een ander beschadigd poppenkind, dat tegelijk onvoorspelbaar en kwetsbaar is. De film komt bij hem op het scherm tot leven, net als bij Ruffalo, vanwege de sterke karakteriseringen die beide acteurs in hun rollen brengen. Iedereen voelt zich een koekjesvormer of gewoon een buitenstaander.

Layton doet zijn best om LA over te nemen en dat doet hij goed: de trottoirs en de winkelcentra en de knipperende koplampen ’s nachts. Maar hij slaagde er niet in zijn gehechtheid aan de gezondheidscultuur van Los Angeles te overwinnen. Is dit een doorlopend thema – of een grap? Dit gedeelte blijft oppervlakkig en frustrerend, terwijl er zoveel mogelijkheden zijn om te duiken in wat het betekent om troost te zoeken in smoothies en valse spiritualiteit. Alle meditatie en yoga maken de film zacht terwijl hij hard zou moeten zijn. Het script probeert van Davis een goede kerel te maken, terwijl hij veel interessanter zou zijn als hij dat niet was.

“Crime 101” overtreft zijn welkom met flauwe verhaalvulling, maar het valt niet te ontkennen dat de film goed gemaakt is en zelden saai, en de nominale geneugten biedt van een serieus en meeslepend misdaaddrama voor volwassenen, wat tegenwoordig maar al te zeldzaam is. Voor sommigen van ons misdaadfilmjunkies uit L.A. is een ‘Heat’ van een ander merk dan helemaal geen ‘Heat’.