Recensie ‘Clika’: Jay Dee schittert in een ritmeloze film over zijn eigen verhaal

De titel van Michael Greene’s toekomstige muziekfilm “Clika” verwijst naar het jargonwoord voor “klik” in de terminologie van de film. liggen muzikaal genre – of trap corridos, een duidelijk Amerikaanse evolutie van Mexicaanse verhalende ballads. Deze samensmelting van muzikale culturen neemt de kwaliteiten over van traditionele gangverhalen en omvat rap- en hiphopstijlen, evenals unieke moderne Mexicaans-Amerikaanse verhalen, zoals grotendeels ontwikkeld door groepen als Herencia de Patrones, een band uit Yuba City, Californië. Frontman Jay Dee maakte zijn acteerdebuut in ‘Clika’, een film die gedeeltelijk gebaseerd is op zijn eigen levensverhaal.

De producent van de film is de Mexicaanse platenbaas Jimmy Humilde, CEO van Rancho Humilde, en zijn bedoeling met het project was om te bewijzen dat het Mexicaans-Amerikaanse verhaal het waard was om op het grote scherm vertoond te worden. Dit is een nobele en belangrijke inspanning in deze tijd, waarin Latijns-Amerikanen op oneerlijke wijze het doelwit zijn van de regering-Trump. Als Humilde en Greene gelijk hebben in ‘Clika’, onderstreept dit het belang van deze verhalen in film, aangezien de representatie van Latino in de bioscoop vaak ernstig ontbreekt.

Het introduceerde ook Jay Dee en zijn muziek bij een breder, mainstream publiek. Met haar unieke stem zal ze voor sommige kijkers een echte ontdekking zijn, en een spannend filmdebuut voor haar gevestigde fans.

Dat is het goede nieuws over “Clika.” Het slechte nieuws is dat ze waarschijnlijk een documentaire of concertfilm hadden moeten maken om het verhaal van Jay Dee te vertellen. Tegen het einde van “Clika” krijgen we enkele fragmenten van echte concertbeelden te zien, terwijl het personage van Jay Dee, Chito, eindelijk het muzikale succes vindt waar hij van gedroomd heeft, en het is veel interessanter dan het afgezaagde gangsterverhaal dat ze in het levensverhaal van Jay Dee hebben omgezet.

De problemen met “Clika” komen voornamelijk voort uit scriptproblemen. De film, geschreven door Greene, Humilde en Sean Sullivan McBride (cinematograaf en producer Ski-ter Jones heeft ook een ‘story by’-credit), bevat clichés die we eerder hebben gezien, met een overmatige afhankelijkheid van dialoog en voice-over die de onervarenheid van de acteurs blootlegt. De film vertelt een verhaal zonder het te laten zien, de emotionele inzet ervan kan niet worden gelezen en de personages vertellen het publiek wat ze moeten denken en voelen zonder de basis te leggen of ons daar zelf op te laten komen. Sommige plotpunten zijn van weinig betekenis.

Het is een rauw, rauw coming-of-age-verhaal: een jongen uit een kleine stad met grote dromen wil ontsnappen aan een leven waarin hij op een boerderij moet werken (Jay Dee plukt perziken in Yuba City, net zoals Chito deed) en streeft zijn doelen na. Wanneer Tío Alfredo (Cristian E. Gutierrez) erachter komt dat Chito’s moeder (Nana Ponceleon) een achterstand heeft opgelopen met haar hypotheekbetalingen, vraagt ​​hij zijn neef om marihuana naar de interstate te verzenden om geld te verdienen om de bank af te betalen, en de jongeman raakt te verstrikt in het snelle leven en stijgt tot het punt dat altijd zal worden gevolgd door een val. De boodschap die hij uiteindelijk weghaalde was dat er geen kortere weg naar succes bestaat.

Het script staat vol met vermoeide toespelingen en presenteert Jay Dee niet op een manier die zijn natuurlijke aanwezigheid of manier van spreken overbrengt. Komiek en podcaster DoKnow, die haar vriend en producer speelt, is de enige artiest wiens natuurlijke gemak en charisma op de camera zich vertaalt, en hij krijgt alleen redelijk oubollig en gedateerd materiaal te zien, zoals het lonken naar een sexy collega-perzikplukker (Paola Villalobos) gepresenteerd met haar haar langzaam golvend als een sekskomedie uit de jaren 80 in plaats van een verhaal van vodden naar rijkdom.

Er zijn manieren om dit beter te doen, door visuele verhalen te gebruiken en een sfeer en gevoel van plaats op te bouwen die de impact van de muziek, de pure aantrekkingskracht ervan en de omstandigheden die deze hebben gevormd, kunnen overbrengen, terwijl Jay Dee op zijn eigen manier kan schitteren. Momenteel leek hij hier niet in zijn diepste vorm te zijn.

Corridor gaat over het vertellen van verhalen, en de innovatie van trap corridor integreert nieuwe verhalen en geluiden in traditionele muziek. Het is jammer dat “Clika” zo banaal aanvoelt en niet past bij het ambacht of de stijl van het onderwerp. Representatief gezien is “Clika” een belangrijke en waardevolle film. Filmisch gezien kan de film zijn ritme niet vinden.