‘Ready or Not 2: Here I Come’: Samara Weaving is een schreeuw

Schreeuw koningin Samara-weven heeft een buitengewone schreeuw: schril, wild en woest, als een mangoest voordat hij aanvalt. Zijn vibratowoede explodeerde pas toen hij voor zijn leven vocht. Anders zou de pas getrouwde (en onlangs weduwe) Grace MacCaullay zijn stil gebleven terwijl ze werd opgejaagd, en zo het dodelijke verstoppertje van de wereld hebben overleefd. Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett 2019 Pons “Klaar of niet” alleen om gedwongen te worden opnieuw te spelen in hun echoënde vervolg “Ready or Not 2: Here I Come.”

In traditie “Halloween II,” deze gaat verder zodra de laatste seconde eindigt. Grace, haar witte kanten jurk zwart van het bloed, staat te roken buiten het landhuis van haar schoonfamilie, de Le Domas, die allemaal dood zijn. Op de huwelijksnacht van de bruid staat de bruidegom toe dat zijn familieleden haar aan de duivel offeren, in de overtuiging dat een boze geest genaamd Le Bail de familie ongelooflijke rijkdom schenkt. Ze faalden; hij heeft gewonnen.

De eerste film roept het idee op dat de familie misschien bijgelovige gekken zijn, om op het hoogtepunt vrolijk te onthullen dat de duivel echt bestaat – en tot zijn ontsteltenis laat hij zijn handlangers ontploffen als geschudde flessen Dom Pérignon. De grappen zijn niet langer verrassend, maar terugkerende scenarioschrijvers Guy Busick en R. Christopher Murphy vinden dat de spanning over wie er zal verschijnen, wanneer en waarom, net zo goed werkt. “Het is altijd een verrassing”, zegt Grace met grimmige humor. (Tussen dit en “Schreeuw,” menselijke verbranding is de verschrikkelijke clou van het jaar.)

Deze volkomen belachelijke moord wordt niet al te serieus genomen, hoewel ik het op prijs stel dat Grace, zodra ze haar tabak uitademt, flauwvalt en in een ziekenhuisbed ligt, door een rechercheur aan een reling is vastgebonden (Geef het Nickall) die hem wilde arresteren op verdenking van brandstichting en moord. Er is één regel in de echte wereld die van toepassing is: iemand moet het risico nemen als deze zeer rijke persoon sterft, zelfs als hij of zij het slachtoffer is.

Nu willen vier andere luxe families goed kunnen opschieten met Le Bail door te strijden om te zien wie Grace als eerste kan vermoorden. Heeft de scenarioschrijver er nog een tiental andere speeltuinspellen aan toegevoegd – dodelijke trefbal, dodelijke maiskolf, dodelijke bevriezingstag – voordat hij bij dezelfde verstoppertje-opstelling bleef? De enige verandering is dat alles meer is, inclusief meer prooien als Grace’s vervreemde zus Faith (Kathryn Newton) doet mee aan de actie en moppert dat de ‘negatieve’ energie van zijn broer opnieuw zijn leven heeft veranderd.

De ceremoniemeester voor het bloedbad was de machtige magnaat Chester Danforth (filmmaker David Cronenberg), een hotel- en casino-impresario, die de daadwerkelijke evenementenplanning toevertrouwt aan zijn volwassen kinderen, de tweeling Ursula en Titus (Sarah Michelle Gellar En Shawn Hatosi). De regisseur van “The Fly” en “Videodrome” was niet lang aan boord, maar hij schonk prestige aan de losbandigheid die ze niet verdienden. De vader van hartverscheurende emotionele lichaamshorror zou zelf nooit een film als deze hebben gemaakt, hoewel ik denk dat hij onder de indruk zou zijn geweest toen het visuele effectenteam menselijke gezichten als badbommen liet oplossen.

De rest van het ensemble vertegenwoordigt titanen uit een of andere obscure industrie van over de hele wereld: Rajan in Londen, El Caídos in Madrid en Wans in Shanghai, die elk arriveren met meerdere familieleden als back-up. Het geplaagde type, Wilkinson (Kevin Durand) uit Atlantic City, achtervolgt Grace ook als een eenzame rebel. Er is niets grappigs aan het idee dat een paar egoïstische families de wereld regeren. Toch is het hilarisch om te zien hoe deze zielloze geesten Grace en Faith ‘dingen’ noemen en elkaars dood negeren. Door de generaties heen lijkt dit hebzuchtige stel luier te worden en ‘Wees gegroet Satan’ te zingen alsof ze de butler opdracht geven martini’s voor ze te halen.

Individuele karakters verschijnen niet (tenzij ze natuurlijk wel daadwerkelijk verschijnen). Deze film wordt interessanter als we de achtergrond van elke familie kennen. Prikkelende historische intriges ontstaan ​​wanneer advocaat Le Bail (Elijah Wood) volhoudt dat de regels bepalen dat elke clan Grace en Faith moet aanvallen met wapens uit het tijdperk waarin hun voorouders een satanisch pact sloten. Het wordt nooit meer genoemd, maar ik creëerde een verontrustende fictie waarin ik zag hoe de familie Danforth de meisjes neerstak met treinspijkers, terwijl de modernere Chinese erfgename van Olivia Cheng hen achtervolgde met een drone.

Er is nog steeds veel willekeurig geweervuur ​​en niet veel uithoudingsvermogen, of enig verhaal in deze dodelijke, dodelijke wending in ‘Succession’. Het viel mij op dat de duivel een eerlijkere onderhandelaar is dan zijn volgelingen, die soms vals spelen en precies worden gestraft zoals je zou verwachten.

Hatosy’s Titus is de teleurstellende mislukte zoon van de familie Danforth en de acteur houdt zijn gezicht bedekt met een heerlijk stom pruillipje. Maar de drang van Titus om te bewijzen dat hij zijn eigen man is, maakt hem onvoorspelbaar en gevaarlijk – en maakt hem de enige slechterik met meer dan één laag. Mijn favoriet van het ensemble is echter Francesca El Caído van Maia Jae, de afgewezen ex-vriendin van Grace’s overleden echtgenoot, die als een hellekat de film binnenkomt en zowel voor haar eigen ego vecht als voor Le Bail’s verleidelijke poging om de wereld te domineren. Haar roekeloze confrontatie met Grace is het hoogtepunt van de actie.

Niets van dit alles is eng. De regisseurs, die ook de ‘Scream’-franchise hebben uitgeprobeerd, lachen liever dan naar adem te snakken. Hun favoriete zet is hardop lachen, zoals wanneer ze een vreselijk beeld op het scherm laten zien dat zo walgelijk is dat je niet anders kunt dan lachen.

Haar ondeugende toon laat Grace echter geen andere persoonlijkheid achter dan rebels te zijn bout Dit. Elke keer dat een scène hem de kans geeft om op adem te komen, wordt die tijd verspild met zinloze grappen over zijn wanhopige zoektocht naar sigaretten.

Weaving had tenminste zijn schreeuw en Newton zijn indrukwekkende vermogen om straf te verdragen. Hoewel Newton nieuw is in deze specifieke serie, is hij een ervaren cartograaf op het gebied van komedie en horror als de ster van ‘Freaky’, ‘Lisa Frankenstein’ en de vorige film van de regisseur, ‘Abigail’. Dankzij zijn gekke eekhoornmoxie kan hij elk script ongeschonden doorkomen, inclusief dit script. En hij heeft een van de beste lachzinnen in de film als hij naar de schurken staart en ze probeert te kalmeren met: “Jullie lijken goede jongens.”

De antagonisme van de zussen heeft een aantal slimme bijwerkingen, zoals wanneer ze kibbelen over wie de superieure baan in het arbeidersrestaurant heeft, de wachttafels van Grace of Faith als gastvrouw. Maar de paar keren dat ze werden gedwongen hun pijn oprecht te tonen, waren net zo geforceerd als toen Grace haar bebloede trouwjurk weer aantrok voordat deze zelfs maar was gewassen.

Een pluim voor het kostuumteam voor de verschillende outfits die Grace draagt ​​in de tweede helft van de film, namelijk absoluut verbluffende gothic-outfits met zwart gaas en een tiara. Dit gaat elegant samen met de uitdagende kin en fonkelende ogen van Weaving. Hoewel het vervolg dun en saai is, sluit het opnieuw sterk af met enkele beelden die minstens een week of twee in je hoofd blijven hangen. Geen spoilers, maar het is geen toeval dat “Here I Come” uiteindelijk interessanter wordt nadat het verstoppertje verveeld is geraakt. Het vinden van nieuwe verhaallijnen is de enige manier om tot een gelijkspel te komen.