De lente is eindelijk aangebroken. Pubbezoekers migreren langzaam naar hun geliefde biertuinen en neuriënd kantoorgeklets verschuift de focus van grijze lucht naar blauw. En als de lente één ding aangeeft voor zonovergoten Britten, dan is het wel dat de zomer ook voor de deur staat. Als u echter een ongeduldig persoon bent en de gezellige vakantie-energie wilt opsnuiven voordat de kalender het toelaat, is er een oplossing die achter de statige poorten aan Southwark Street ligt. De oplossing: zonnejagers pyro.
Pyro, een vrij nieuwe toevoeging aan de culinaire scene van Londen, opent in mei 2025 en is de chef-kok Yiannis Mexico‘eerste restaurantje. Het omschrijft zichzelf als een plek ‘waar het vuur nooit uitgaat’ en is geworteld in de warmte van de Griekse gastvrijheid, en je voelt de gloed zodra je naar binnen stapt. Ter gelegenheid van de introductie van het nieuwe vaste menu, dat een assortiment voorgerechten, hoofdgerechten, bijgerechten en desserts omvat, evenals een reeks herwerkte mediterrane hoofdgerechten (zoals spanakopita pastel de natas en knolselderijspiesjes souvlaki), waren een vriend en ik uitgenodigd.
Het allerbelangrijkste was dat mijn vriend een ongelukkige aandoening had waarbij zijn maag geen gluten aankon. Arme grond. Soms maakt dit uit eten gaan een beetje onaangenaam voor hem. Veel mensen nemen het niet serieus en beweren soms dat iets de GF-test doorstaat, maar dan komen we erachter dat dit niet het geval is. Dit brengt mij bij een van onze favoriete dingen van Pyro, namelijk de service. Onze ober – schreeuw Giovanni – was een van de meest behulpzame die ik denk dat ik ooit heb gehad in de geschiedenis van uit eten gaan. Hij stippelde een menu voor ons uit waarop duidelijk werd aangegeven welke gerechten gluten bevatten, welke gluten konden worden verwijderd, enz. Bovendien was hij spraakzaam, grappig en verbeterde hij onze ervaring vertienvoudigd. Een andere eervolle vermelding gaat naar onze sommelier, wiens naam ik helaas niet heb kunnen achterhalen. Tot in de puntjes gekleed en uitgerust met een aantal geweldige wijnarrangementen van Attica tot Amyndeon, zorgde hij ervoor dat onze drankjes met (al te waar) frequentie werden gewisseld en stelde hij ook twee zeer smakelijke cocktails voor – een pittige margarita en een piña colada’s, specifiek.
De ontspannen en uitnodigende houding van elke server weerspiegelt hoe Pyro zich in het algemeen gedraagt. De tafels zijn zo verspreid en zo geplaatst dat niemand het gevoel heeft dat ze op elkaar zitten. Aan het plafond hangen breedgerande lampenkappen gemaakt van geweven stro, die doen denken aan strandclubs op stranden met zeerand, waar overalls en linnen overhemden de boventoon voeren. Houten balken ondersteunen een plafond in pergolastijl, terwijl in de achterste hoek een drukke open keuken zit. De chef-koks zigzaggen rond, garneren, braden en koken boven open vuur. Hun kaki overhemden met korte mouwen dragen bij aan de illusie dat je daadwerkelijk in een land bent waar de temperatuur altijd boven de 25 graden Celsius ligt. Eten bij Pyro is alsof je naar een Egeïsch eiland wordt vervoerd, waar je je alleen maar stoort aan de smaak van het ijs dat je moet bestellen… en die vage bruine lijnen.
Het eten zelf doet echter afstand van de ongedwongen sfeer van de omgeving, waarbij elk gerecht prachtig is gemaakt. Ondanks dat we onze gerechten kozen uit een bredere à-la-carteselectie (een beetje veiliger voor mijn slechte vriendin), konden we nog steeds de meeste gerechten proeven die deel uitmaken van het nieuw geïntroduceerde vaste menu. Zo zijn we begonnen met zuurdesem-aardappellinten, tot in de perfectie verkoold, en een selectie rauwkost gerangschikt als een boeket, we hebben borden gevuld met verse tzatziki en gerookte aubergine schoongeveegd. Het volgende is de zeebrasem, waarbij de vis zelf het gerecht wordt, de olijven en kappertjes worden gehakt en gemengd om een ceviche-achtig gerecht te creëren met daarop limoen. Wat de hoofdgerechten betreft, schakelden we over van het delen van borden naar individuele porties, waarbij ik koos voor een stuk sappige kip met een knapperig vel, vergezeld van gepureerde boschampignons, terwijl mijn gasten kozen voor krijtstroomforel (het heldengerecht van het vaste menu), gegarneerd met artisjokken en grapefruit. Op echte vakantiewijze hebben we ook niet beknibbeld. In de mond smeltende, knapperige geglaceerde aardappelen (ook op het vaste menu) en geroosterde hispi-kool zijn een heerlijke manier om alle resterende sauzen, dressings en jus op te dweilen. We overtuigden onszelf ervan dat we net tijd hadden gehad voor het dessert en proefden een sinaasappel-meringuetaart en een gelaagde cake gemaakt van chocolade, sesam en gedrenkt in sterk gezette Griekse koffie. Het voelt als vingers likken, lippen smakken, absoluut heerlijk. En met een sterke service en een ontwerp dat ervoor zorgt dat u drie keer wilt klikken en in Mykonos wilt belanden, geeft een reis naar Pyro u het gevoel dat u niet te ver hoeft te reizen om de leuke tijden te missen.
Fotografie met dank aan Pyro.
