Ondanks de titel met paardensportthema, het ongerijmde spionagemotief en occasionele verwijzingen naar ‘Moscow Regulations’, heeft Peacocks nieuwe spionagethriller ‘Ponies’ niet veel gemeen met ‘Slow Horses’ van Apple TV+. Tegen de achtergrond van het Moskou van de Koude Oorlog bevindt “Ponies” zich, interessant en soms verontrustend, ergens tussen FX’s “The Americans” en de ondergewaardeerde komedie over vrouwelijke empowerment.De spion die mij heeft gedumpt.”
Dit is niet verrassend omdat de film is gemaakt door Susanna Fogel en David Iserson, co-schrijvers van “The Spy Who Dumped Me”, geregisseerd door Susanna Fogel en David Iserson als uitvoerend producent.
De serie begint met een poging om CIA-middelen uit de klauwen van de KGB te halen en concentreert zich op de Amerikaanse ambassade in Moskou rond 1977 (met een soundtrack en korte afbeeldingen van een jonge George HW Bush en later Elton John, om het te bewijzen).
Terwijl de Amerikaanse agenten deelnemen aan een achtervolging met vuurwapens, ontmoeten twee vrouwen elkaar op de markt. Hoewel ze allemaal minder dan tevreden zijn met hun nauwelijks bestaande leven als echtgenotes van gezanten van mede-Amerikaanse ambassadeurs (dat wil zeggen de spionnen uit de openingsscène), wordt hun contrasterende houding en de vreemde, briljante chemie van het paar snel vastgesteld, en enigszins onbedoeld.
Bea is beleefd, volgt de regels en spreekt vloeiend Russisch (Emilia Clarke) gelooft haar man, Chris (Louis Boyer), als hij haar liefdevol verzekert dat deze post over een paar jaar zal eindigen en dat hij binnenkort zijn anonieme Wellesley-titel beter zal kunnen gebruiken. (Opmerking voor degene die de Peacock-persaantekeningen heeft geschreven: een Wellesley-diploma betekent niet dat een vrouw ‘overgeschoold’ is.)
de stoere, straatwijze Twila (Haley Lu Richardson) is niet bepaald respectvol of misleid; hij moedigt Bea aan om gewetenloze Russische eierhandelaren met godslastering beladen elan aan te pakken. Het is niet verwonderlijk dat haar huwelijk met Tom (John Macmillan) meer dan een beetje wankel was.
Toen hun echtgenoten echter omkwamen, alsof ze bij een vliegtuigongeluk waren omgekomen, waren Bea en Twila diep bedroefd; ze verloren niet alleen hun echtgenoten, maar ook hun carrière als buitenlandse dienstvrouw.
Bij terugkeer in de VS wordt Bea bijgestaan door haar Russische grootmoeder die de Holocaust heeft overleefd (de altijd welkome Harriet Walter), terwijl Twila beseft dat ze om een goede reden aan haar moeilijke achtergrond in Indiana is ontsnapt.
Vastbesloten om erachter te komen wat er werkelijk met hun echtgenoten is gebeurd, keren de twee terug naar Moskou en confronteren stationchef Dane Walter (Adrian Lester) en overtuigen hem ervan dat hun status als echtgenotes – Personen van Disinteresse, of ‘PONI’ in spionagetaal – de perfecte dekking biedt.
Dane negeert het historische feit dat beide landen lange tijd vrouwelijke undercoveragenten hebben gehad en besluit (en overtuigt voormalig CIA-chef Bush, gespeeld door Patrick Fabian) dat de Russen het zullen doen. Nooit ziet twee vrouwen (waarvan er één vloeiend Russisch spreekt) als een bedreiging en halverwege de eerste aflevering gaan we weg.
Bea is herbenoemd als secretaris en heeft de missie om Ray’s (Nicholas Podany) nieuwe aanwinst, Twila, te benaderen om… secretaris te worden. Hij besluit uiteraard meer betrokken te raken en roept de hulp in van Ivanna (Lili Walters), een even stoere markthandelaar.
Andrei (Artjom Gilz) is de moorddadige KGB-leider waarmee Bea (Emilia Clarke) en Twila te maken krijgen.
(Katalin Vermes / Pauw)
Het wordt ingewikkelder en gevaarlijker als Bea de aandacht trekt van Andrei (Artjom Gilz), een moordzuchtige KGB-leider die mogelijk de CIA naar de surveillancefaciliteit zou kunnen leiden die Chris en Tom probeerden te vinden toen ze stierven.
Clarke, die terugkeert naar de televisie voor haar grootste rol sinds haar carrière als Daenerys Targaryen in ‘Game of Thrones’, is de voor de hand liggende headliner. En in de eerste afleveringen draagt ze de serie, waarbij ze, met zoveel realisme als de relatief lichte toon van het schrijven toelaat, een vrouw oproept wier zelfkennis en zelfvertrouwen zijn uitgehold nadat ze buitenspel werd gezet in de rol van echtgenote.
Richardson, die velen zich zullen herinneren PortiaDe lankmoedige assistent van Tanya (Jennifer Coolidge) in ‘The White Lotus’ uit seizoen 2 krijgt de tegenovergestelde taak. Twila is, in Hollywood-taalgebruik, een ‘voetzoeker’ – je weet wel, een stoere vrouw die niet anders kan dan een gewond hart verzorgen. Hoewel het logisch is om van Bea een spion te maken, is Twila’s specialiteit, zoals haar wordt verteld, ‘onbevreesd’ zijn. Haar echte talent was echter het verdedigen van ‘gewone vrouwen’, waaronder een reeks prostituees, die werden vermoord en vergeten.
Omdat geen van beide vrouwen de training krijgt die zelfs de meest fictieve burgerspionnen in verhalen als deze krijgen, worden Bea en Twila gedwongen te vertrouwen op hun verstand en de yin-yang-balans van hun goede meisje-stoere meid-relatie.
Dit kan een moment van scherts zijn en een vis-uit-het-water-moment, maar het vertroebelt de toon: worden ze serieus genomen als spionnen of niet? – en vereist een aanzienlijke opschorting van ongeloof (net zoals de sfeer van Moskou gecreëerd door Boedapest; iedereen blijft maar praten over hoe koud het is, maar nooit het lijkt erop zo koud). Gelukkig lijken carrièreagenten aan beide kanten, vergeleken met hun professionele tegenhangers in de meeste spionagedrama’s, in ieder geval aanvankelijk zeer beperkt in hun spionagevaardigheden.
Opkomende verhaallijnen met sekstapes en chantage voegen allerlei soorten spanning toe, evenals historische nauwkeurigheid, en naarmate de tijd verstrijkt, worden de spionnen scherper en wordt het idee van toezicht ingewikkelder en verleidelijker.
“Ponies” is echter duidelijk minder geïnteresseerd in het reilen en zeilen van gadgets, code en andere blindgangers dan in de persoonlijke motivaties van de betrokkenen en de morele onrust die daarop volgde tijdens de Koude Oorlog. ‘Je kwam naar Moskou om te zoeken waarheid?” een minachtende aanwinst.
De cast is uniform sterk, de vertolkingen zijn solide en boeiend (Walters Russische grootmoeder duikt halverwege opnieuw op om iedereen te laten zien hoe het moet). Als ‘Ponies’ bijna de helft van het seizoen met acht afleveringen nodig had om de som der delen te evenaren, is Fogel, die ook mede-schreef aan ‘Booksmart’, een meester in vrouwelijke vriendschap, en maken Clarke en Richardson het onmogelijk om Bea en Twila niet onmiddellijk te herkennen en er een connectie mee te maken.
Hun chemie en de absurditeit van hun situatie drijven dit verhaal naar het eerste ‘wacht, wat?’ verwarrende botsingen en tonale verschuivingen zorgen voor een steeds voortstuwender en samenhangender spionagedrama, met veel ‘vertrouw niemand’-wendingen en historische details waar ‘Mad Men’ trots op zou zijn. (Oké, ja, ik ben oud genoeg om die shampoo te proberen.)Oh mijn God, je haar ruikt geweldig.”)
Gelukkig blijft ‘Ponies’, ondanks dat ze zich overtuigender in het territorium van ‘Tinker, Tailor’ begeven, een liefdesverhaal. Wat, zoals spionnen goed weten, alleen kan bestaan als je de echte waarheid over jezelf accepteert en deelt. Met een adembenemend einde wedt “Ponies” dat Bea en Twila nog een seizoen de tijd krijgen om hun waarheid te ontdekken, zelfs in Moskou.
