BalenciagaDe campagne vóór de herfst van 2026 gaat gepaard met een gevoel van vertrouwen dat bijna slopend aanvoelt. Gefotografeerd door Robin Galiegue in Parijs Pierpaolo PiccioliDe eerste pre-season collectie die voor het huis werd samengesteld, ontvouwt zich niet zozeer als een verklaring maar als een observatie: een doordachte studie van mensen die zich door de stad verplaatsen en er wonen in plaats van er voor op te treden. Er is geen enkel podium, geen filmische sweep. In plaats daarvan zweven de beelden tussen straat en sportschool, reis- en woonkamer, en weerspiegelen ze dezelfde intimiteit die de SS26-show definieerde die afgelopen september werd gepresenteerd.
De voorstelling markeerde een scharnierpunt: de terugkeer van de menselijke figuur als uitgangspunt van alles. Before Fall 2026 breidt dat naar buiten denken uit en vertaalt ideeën voor modeshows naar momenten die gewoon aanvoelen. Een gestalte bleef midden in de pas staan op het trottoir, glad van het winterlicht; anderen vertrouwen op strekken, waarbij de spieren en weefsels tegelijkertijd reageren. De camera domineert nooit. Het is volgen, luisteren, ruimte maken voor het signaal om op zijn eigen voorwaarden naar voren te komen. Dit is Balenciaga niet als spektakel, maar als omgeving.
De cast – acteurs, muzikanten, kunstenaars, modellen – leest als een hedendaagse cultuur en niet als een hiërarchie van gezichten. Ze verschijnen alleen en samen, niet verbonden door een verhaal, maar eerder door gedeeld fysiek bewustzijn. Er zit een elasticiteit in de manier waarop ze ruimte innemen, een gevoel dat kleding ondergeschikt is aan houding, beweging en ademhaling. De luxe is hier niet aangegeven; het voelt, ingebed in gemak.
De kleding zelf fungeert als stille handlangers van het lichaam, niet als krantenkoppen. Het maatwerk wordt verfijnd en subtiel herwerkt, sportieve referenties worden door klassieke terughoudendheid gefilterd, zodat de kleding instinctief met de drager meebeweegt. Door technologie beïnvloede stukken staan naast alledaagse silhouetten zonder hiërarchie, waardoor het onderscheid tussen formeel, functioneel en casual wordt weggenomen. De ceremoniële momenten – de langgerekte lijnen, de vloeiende volumes, de ingetogen overdrijving – zijn bewust uitgekleed, gedragen op de plek waar normaal gesproken verwacht wordt dat je een outfit laat zien, niet om op te treden. Die dialoog strekt zich uit tot samenwerkingen: een NBA-capsule die de live atletische cultuur integreert in de geleefde realiteit van de collectie, en schoenen gemaakt met Manolo Blahnik die subtiel contrapunt introduceert zonder de waarde te verminderen.
Piccioli’s beeldtaal gedijt altijd op spanning en overlapt vóór de herfst van 2026 tussen controle en afstandelijkheid. Het lichaam wordt geframed als beschermd en open, gedisciplineerd en in rust. Je ziet het aan de vluchtige in plaats van beperkende silhouetten, hoe formaliteit versmelt tot iets bijna zachtaardigs wanneer het wordt geplaatst tegen de banaliteit van alledaagse situaties. De stad wordt niet het decor voor ambitie, maar voor het bestaan.
Piccioli’s nieuwe focus op de mensheid, op kleding als tweede huid, is nu werkelijkheid. Zijn eerste campagne voor Balenciaga vroeg niet om vertaling. Het nodigt je eenvoudigweg uit om te kijken en op te merken hoe mode leeft zodra ze de speelruimte verlaat en terugkeert naar het lichaam, waar ze thuishoort.
Fotografie door Robin Galiegue, met dank aan Balenciaga.
