Deze korte animatiefilm, genomineerd voor een Oscar uit 2026, combineert verleden en heden, fabel en non-fictie. Sommigen kijken zelfs in de toekomst, of we het leuk vinden wat ze zien of niet.
‘Vlinder’
Het in olieverf geschilderde herdenkingsdrama van Florence Miailhe vertelt het verhaal van Alfred Nakache, een Franse zwemmer van Algerijns-joodse afkomst die op de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn voor de nazi-concurrenten eindigde, zich bij het verzet aansloot en Auschwitz overleefde.
“Toen ik voor het eerst aan deze film dacht, dacht ik aan de oude man die in de zee zwom en vervolgens aan het duiken was, en aan de bellen van herinneringen die weer in zijn hoofd opkwamen”, zei Miailhe, een César-winnaar, over de vloeibaarheid van de tijd in de geest van zijn onderwerp.
Het verbaast hem niet dat de thema’s van de film – de opkomst van autoritarisme, de vervolging van minderheidsgroepen – nu eigentijds aanvoelen: “Toen ik hieraan begon, in 2015, waren er de eerste tekenen dat dit soort dingen in de nabije toekomst opnieuw zouden gebeuren”, zei hij. “Wat echt verrassend is, is hoe snel het beweegt en hoe het voelt alsof we in een slechte film zitten.”
Producent Ron Dyens zei, hoewel de film in de eerste plaats bedoeld is om Nakache te eren: “Vaak maken we films om te waarschuwen, om te voorkomen. Nationaal Front groeit in Frankrijk.”
Maar, zegt Dyens, we moeten de laatste woorden van Nakache in de film onthouden, waarin hij zijn studenten vertelde dat ze moesten zwemmen: ‘Kom op, kleine vis. We zijn niet bang.’
‘Voor altijd groen’
(Nathan Engelhardt en Jeremy Spears)
In de film van Nathan Engelhardt en Jeremy Spears wordt een berenwelp verzorgd naast een welwillende boom aan de rand van een klif. De egoïstische beslissing van het kind zorgt ervoor dat de boom zichzelf in een ravijn neerlegt om zijn vervangende kind te redden. Als dat metaforisch klinkt, is dat omdat het zo is.
Engelhardt zei: “In 2017 had ik, denk ik, te maken met een spirituele depressie, een periode van zoeken naar God. Toen kwam ik een boek tegen met de titel ‘The Tale of Three Trees’. ”
“Three Trees” is een christelijk volksverhaal dat bomen afbeeldt met hoge ambities die een ander nut hebben dan ze voor ogen hadden, maar in plaats daarvan vervulling vinden in Gods plan voor de bomen. ‘Als God een gebroken droom, een gebroken vat, kan omzetten in iets groots,’ zei Engelhardt, ‘kan God mij misschien ook gebruiken.’
Spears zei over hen Vermiste kinderen-afkorting voor inspiratie: “Dit is onze manier om te laten zien hoe ver God zal gaan, over de kloof heen. Iedereen kan zich identificeren met het idee van vergeving en genade die niet de moeite waard is.”
Spears zei: “Het is heel persoonlijk voor ons. We zouden alles doen voor onze kinderen, welke keuzes ze ook maken.”
‘Het meisje dat parels huilde’
(Nationale Filmraad van Canada)
In een minutieus weergegeven stop-motionwereld vol armoede aan de kade vindt een uitgehongerde vondeling een verlaten meisje in een vervallen huis dat geen tranen huilt, maar parels. Een hebzuchtige pandjesbaas raakt erbij betrokken en de stukken vormen een sprookje – een onwerkelijk sprookje, zonder de gebruikelijke les aan het eind.
“We hadden het gevoel dat het vertellen van een klassiek moraliteitsverhaal in de 21e eeuw absurd was”, zegt co-schrijver Chris Lavis. “Dus we situeerden het in het begin van de 20e eeuw, toen we het gevoel hadden dat het hele romantische wereldbeeld zou barsten en van een klif zou vallen.”
Collega-schrijver Maciek Szczerbowski zei in het verhaal, geschreven door Hans Christian Andersen: “De moraal is dat hoe meer je lijdt, hoe beter je toegang tot de hemel gegarandeerd is. Wij geloven daar niet in.”
Over het prikkelende einde van de film zei Szczerbowski: “Als je iets open genoeg laat zodat het publiek zichzelf in het verhaal kan invoegen en er hun eigen emotionele volwassenheid aan kan toevoegen, denk ik dat het een verhaal een beetje rijker maakt.”
‘Pensioenplan’
De luchtige, contemplatieve film van John Kelly en Andrew Freedman leest als een hoopvolle kijk op pensioen en daarna. In het eerste bedrijf zien we de gepensioneerde dingen proberen die hij zich had voorgesteld toen hij jong was; in het tweede geval realiseren we ons dat hij ouder wordt, wat ons eraan herinnert dat pensioen geen statische toestand is.
“Ik werd een beetje geïnspireerd door mijn vader, die een zeer actief pensioen had”, zei Kelly. “Hij stierf tijdens het filmen. We hadden storyboards en scripts gemaakt, maar het dwong me dieper en emotioneel te duiken en op zoek te gaan naar iets eerlijkers in de tweede helft, wanneer het personage zo’n tegenslag krijgt.”
Freedman zei: “We staan momenteel allemaal onder extreme druk om te leven, een huis te kopen, te werken. Ik denk dat de hele film een verfrissende herinnering is dat we maar één pad (in) het leven hebben. Ik denk dat het een vrij universele ervaring is, of je nu jong of oud bent, om na te denken over je eigen leven: ‘Doe ik het juiste?’ ”
‘Drie zussen’
(Polydont Films / Everett-collectie)
Ja, het is Russisch. Ja, het zijn “De Drie Broers”. Nee, nee Dat ‘Drie zussen.’
“Een vriend van mij vertelde me een verhaal dat me boeide: drie zussen leven van ziel tot ziel, maar hun vredige bestaan wordt verstoord door een man die plotseling verschijnt”, schreef animator Konstantin Bronzit, de ontvanger van zijn derde Oscar-nominatie, in een e-mail. “Ik was erg blij om het publiek te verrassen met het feit dat het niet Tsjechov was.”
In plaats daarvan is het een luchtig verhaal over zussen op een klein eiland die zichzelf vergeten en zich dan weer herinneren.
“Ik wilde een film maken die licht en levensbevestigend was. Ik wilde het publiek de hoop geven dat wat er ook gebeurt, alles goed komt. We moeten ergens in geloven.”
