Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Valerie Lockhart, een werkzoekende van in de veertig die in Georgië woont. Hij was voorheen vice-president bij Morgan Stanley, totdat hij vorig jaar werd ontslagen. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Op een dag afgelopen maart was ik dat werken vanaf kantoor toen ik werd gevraagd voor een gesprek met de baas van mijn manager.
In eerste instantie leek het niet vreemd, want ik had ze al eerder ontmoet en onze laatste ontmoeting was afgelast, dus ik ging ervan uit dat we het gewoon verzonnen hadden. Maar toen ik de vergaderruimte binnenliep en de HR-vertegenwoordiger daar zag zitten, besefte ik dat er iets mis was.
Ik kwam erachter dat ik ontslagen was en hoorde toen dat veel andere mensen hetzelfde doormaakten, waaronder enkele mensen die ik persoonlijk kende.
Dit zorgde ervoor dat ik op zoek ging naar stabiel, fulltime werk. Werk dat erg tegenviel en een enorme druk op mijn financiën legde.
Ik nam de tijd om het ontslag te verwerken voordat ik op zoek ging naar werk
Dit ontslag was een complete schok en ik weet niet precies waarom ik werd uitgekozen. Ik denk echter dat het leven in Georgië tegen mij werkt. Mijn manager bij Morgan Stanley was in New York, met veel van mijn collega’s en bedrijfsleiders, dus niet veel mensen zagen mijn bijdragen persoonlijk. Ik denk dat de afstand ook voor communicatieproblemen kan zorgen.
Ook al ben ik in maart ontslagen, ik waardeer het dat ik mijn salaris tot mei heb behouden, wat betekent dat ik het nog steeds heb dekking van de gezondheidszorg. Ik kreeg ook een ontslagvergoeding voor een maand. Het aantal is niet veel, omdat het gebaseerd is op mijn dienstverband bij het bedrijf, en ik ben er pas eind 2023 begonnen te werken.
De extra maanden gaven mij wat tijd om alles te verwerken in plaats van meteen op zoek te gaan naar werk. Halverwege april was ik echter actief een baan vinden – en sindsdien ben ik ernaar op zoek.
Ik heb op meer dan 500 banen gesolliciteerd, maar had nog steeds moeite om er een te krijgen
Voordat ik begon met het versturen van sollicitaties, heb ik voor de zekerheid mijn LinkedIn bijgewerkt en mijn CV geanalyseerd ATS-systeem het scherm-cv van vandaag zal het daadwerkelijk lezen.
Toen begon ik de rol implementeren online en contact opnemen met mijn netwerk over kansen, met een focus op governance-, risico- en compliance-rollen in grote bedrijven.
Ik beschouw mezelf als behoorlijk georganiseerd, dus heb ik een spreadsheet gemaakt om elke baan bij te houden waarop ik solliciteerde. In november had ik op meer dan 550 banen gesolliciteerd. De honderden functies waarvoor ik solliciteerde, waren geen willekeurige sollicitaties. Het was een positie die ik zorgvuldig heb uitgekozen.
Daarvan kreeg ik antwoorden – naast het standaard ‘nee bedankt’ – op ongeveer 25 e-mails.
Ik haalde een paar keer de finaleronde, maar geen van die gesprekken resulteerde in een aanbod. In de laatste fasen lijkt er altijd iets te veranderen, en dat werkt niet.
Lees meer over mensen die zich op een kruispunt in het bedrijfsleven bevinden
Mijn zoektocht heeft geleid tot financieel verlies
Mijn zoektocht naar een baan had een aanzienlijke impact op mijn financiën, aangezien ik de voornaamste kostwinner was voor mijn gezin: mijn partner, mijn zoon en mijzelf. We vertrouwen op algemene spaargelden, pensioenrekeningen en werkloosheidsuitkeringen. Het beïnvloedt elk aspect van ons financiële leven.
Het betalen van onze hypotheek was de grootste uitdaging. We hebben geprobeerd dit zo veel mogelijk te beperken, inclusief het annuleren van een aantal entertainmentdiensten. Alle besparingen helpen, maar het verandert niets aan de realiteit huisvesting is duur.
Onverwachte uitgaven maken het alleen maar moeilijker. Op een dag afgelopen september kwamen we thuis en ontdekten dat de rechterkant van onze garage – waar we wat waardevolle spullen bewaarden – onder water stond. Er was voor duizenden dollars aan beschadigde eigendommen.
Later kwamen we erachter dat de oorzaak een lek in de leiding onder het huis was. Hoewel onze woningverzekering een deel van de schade zal dekken, zijn wij verantwoordelijk voor duizenden dollars aan leidingreparaties. Het betalen van die rekeningen betekent dat we het geld uitgeven dat we nodig hebben om het hoofd boven water te houden en eten op tafel te zetten.
Dus hebben we de reparatie uitgesteld, omdat we wisten dat we geen warm water zouden hebben totdat de reparatie was uitgevoerd. Het voelde als ons eigen ‘Kleine Huis op de Prairie’-moment.
Om geld in te zamelen voor reparaties zijn we een GoFundMe-campagne die ik na enige aarzeling op LinkedIn deelde. We hebben een paar honderd dollar opgehaald, maar dat was niet genoeg om de volledige kosten te dekken.
Verschillende bedrijven lijken op zoek te zijn naar eenhoornkandidaten
Eindelijk had ik een beetje geluk. In januari 2026 – ongeveer zeven maanden nadat ik op zoek was gegaan naar werk – begon ik met een tijdelijk voltijds contract. Eindelijk kon ik genoeg geld sparen om het warme water te repareren.
Omdat de functie tijdelijk was, ben ik niet gestopt met zoeken naar werk.
Hoewel mijn connecties me hadden geholpen verschillende interviews binnen te halen, moest ik mijn zoektocht uitbreiden naar bedrijven waar ik sterke banden mee had. Soms voelt het alsof ik er ondergekwalificeerd of overgekwalificeerd voor ben de functie waarop ik solliciteerde. Sommige bedrijven lijken op zoek te zijn naar eenhoornkandidaten en laten liever een vacature open dan iemand aan te nemen.
Ik ben nog steeds aan het solliciteren en hoop dat er iets lukt. Op dit moment heb ik maar één kans nodig.
Heeft u een verhaal te vertellen over de moeite om werk te vinden? Vul dit formulier inof neem contact op met deze verslaggever via e-mail op jzinkula@businessinsider.comof via Signaal op jzinkula.29.
