‘ondertoon’-recensie: deze podcast wordt gesponsord door de misdaad

Iedereen houdt van podcasts, zelfs de duivel.

‘undertone’, een gedempt, persoonlijk en statisch horrordebuut met een microbudget van Ian Tuasonspeelt zich af in het ouderlijk huis van de schrijver-regisseur, waar hij voor zijn ouders zorgde voordat ze stierven. Het is zowel ziekenhuisachtig als inspirerend en een verstikkende plek versierd met bloemenbehang en kruisen. De pijn, de uitputting en het verdriet zijn zo reëel en beklemmend, dat de camera nooit een voet buiten durft te zetten.

Boven, Evy (Nina vertrok), die waakt over haar terminaal zieke moeder (Michèle Duquet). Tuason kanaliseert zijn emotionele somberheid in deze film; Evy host een horrorpodcast met haar buitenlandse beste vriend Justin (ingesproken door Adam DiMarco). “Dit is het enige wat mij op dit moment gezond houdt”, zei hij. Dat waren woorden waar hij deze week spijt van zou krijgen.

Kiri en DiMarco hebben de comfortabele, overtuigende chemie van twee oude vrienden die de show al een tijdje doen. Eén fragment lijkt een aflevering te zijn Elisa LamEen echte toerist werd dood aangetroffen in de watertank op het dak van het Cecil Hotel in Los Angeles. Er zijn ook verwijzingen naar websites met geesten met rode gezichten die hun slachtoffers hypnotiseren door hun oren af ​​te snijden. De laatste kan Tuason zijn geweest die zijn idee voor een vervolg heeft gezaaid.

Het hoofdverhaal hier is dat Justin, die in Londen woont, een e-mail heeft ontvangen met daarin tien audiobestanden die zijn opgenomen door een stel genaamd Mike en Jessa (Jeff Yung en Keana Lyn Bastidas) die proberen te begrijpen wat hij in zijn slaap zei. De afzender is onbekend. (Misschien hoopte een boze geest dat er een matrasreclame vertoond zou worden?) Justin, een gelovige, werd onmiddellijk getroffen door de manier waarop deze griezelige opnames evolueerden van schattig geklets naar spookachtige babykreten en omgekeerde bezweringen. Evy is een scepticus die denkt dat de stemmen slechts een online hoax of slecht sanitair zijn.

Vanwege het tijdzoneverschil nemen Evy en Justin hun show op vlak voordat hij ’s ochtends naar zijn werk vertrekt, wat voor hem om 03.00 uur is. Het grootste deel van de film speelt zich af in dat magische uur, die luchtloze stille tijd waarin podcasters thuis zich geen zorgen hoeven te maken dat ze gestoord worden door bladblazers, ijscowagens of honden. Het geluid is ontworpen door David Gertsman en de ‘ondertoon’ is zo laag dat een theeketel klinkt als een brandalarm. Verhaalsgewijs is het even inert. Een van de grootste actiescènes in het eerste uur vindt plaats wanneer – eek! – de gootsteen staat aan.

Ik wilde begrijpen waarom horrorfilms die ik zo saai vind, andere mensen de hiebie-jeebies bezorgen. Mijn werktheorie is dat deze films een publiek bereiken dat het vermoeden heeft dat de wereld slecht is – ze bewijzen dat de paranoia gerechtvaardigd is. Mijn mentale standaard is dat de wereld neutraal-goed is, en misschien geef ik daarom de voorkeur aan films met actieve schurken die me bang maken en me tevreden houden. Ik heb “Paranormale activiteit” uitgegeven en huidmarinier angstig het productieontwerp bewonderen; Hier kon ik vooral genieten van de soundscape, zoals wanneer mijn telefoon trilde en mijn stoel deed trillen als een tractor, of geluiden die alleen kunnen worden omschreven als moordende ASMR.

Toen Evy haar koptelefoon opzette, was ze zo gefocust op het begrijpen van de nieuwste enge opname, door deze vooruit, achteruit en langzaam af te spelen, dat ze de hobbels in de nacht in haar eigen huis, boven bij de slaapkamer van haar comateuze moeder, niet opmerkte. Ik vermoed dat Tuason heel dicht bij Evy staat, met haar dagelijkse scheiding tussen leven en dood, en haar ontkenning gebruikt om ontkenning te onderzoeken. Hij weigerde toe te geven dat het bovennatuurlijke echt was, ook al nam hij herhaaldelijk pauzes om te kalmeren en, zoals hij het uitdrukte, ‘weer in zijn karakter te komen’. Uit zijn onderdrukte paniek bleek duidelijk dat de angst de overhand begon te krijgen.

Het scenario bevat ook een terloopse verwijzing naar Evy’s nutteloze vriendje buiten het scherm, Darren (ingesproken door Ryan Turner). Hun trieste dynamiek is interessant, maar komt over het algemeen over als een plotpunt dat Tuason in zijn zak stopte en er nooit toe kwam om het te gebruiken. Ons kijkje vindt plaats wanneer Darren Evy belt om haar onder druk te zetten haar moeder te verlaten en naar het feest te komen. Hij beweert dat hij het vat heeft gegooid om haar op te vrolijken. (Bevroren lasagne aan de deur zou nog beter zijn, jongens.)

Evy verlaat met tegenzin het huis – we volgen haar daar niet – en dat moment zegt net zoveel over cross-signaalcommunicatie als al het andere in de film. Dit geeft heel nauwkeurig aan hoe isolerend het kan zijn om eerder een ouder te verliezen dan je leeftijdsgenoten.

De film is zo gefocust op strakheid – de tweekoppige cast, het ijzige camerascharnier, de stemmige belichting – dat hij eentonig wordt. Wanneer Tuason wat kalmeert, bijvoorbeeld in een scène waarin Evy verschijnt op een slaappodcast die begint met het beschrijven van een kabbelend beekje en al snel uitmondt in een nachtmerrieachtig verhaal over dobberende lijken, laat hij je uiteindelijk zien dat hij het potentieel heeft om de hele afstand te overbruggen.

Maar ‘ondertoon’ is geworteld in de langzame, stille horrordiscipline van het inhouden van je adem, wachtend tot er iets gebeurt. Dit vereist dat de kijker zijn eigen slechte sfeer overbrengt op de afbeeldingen van religieuze iconen aan de muren en de lange opnames van Evy die op haar laptop typt, zich niet bewust van het licht dat achter haar flikkert. (Het gerucht gaat dat Tuason al een contract heeft getekend om zijn volgende film op te nemen “Paranormale activiteit” vervolg.)

Voor het grootste deel plaatst het het publiek in de positie om naar een hoofdpersoon te kijken die zo passief is dat het grootste deel van de kijktijd aan een tafel zit te wachten tot Justin iets voor hem opzoekt op Wikipedia. Net als amateur-speurneuzen leren we samen met hen terwijl ze de pagina’s doorzoeken over Sumerische demonen, katholieke heiligen en de oorsprong van de kinderliedjes ‘London Bridge’ en ‘Baa, Baa, Black Sheep’.

Visueel gezien is de ‘ondertoon’ zo ver verwijderd van alles wat op een filmische ervaring lijkt, dat ik met een hernieuwde waardering voor het kampvuurverhaal wegkwam. Luisteraars kunnen tenminste hun eigen fantasie gebruiken. Maar productieontwerper Mercedes Coyle ontdekt twee bijzonder griezelige rekwisieten: de ene, een antieke pratende pop, de andere, een klein wit beeldje dat op de Maagd Maria lijkt, totdat we haar mond, die verwrongen is door hongerig geschreeuw, van dichterbij bekijken.

Terwijl ik kibbel over hoe haar personage reageert als er iets misgaat, heeft Left Evy een helder doel dat onze aandacht vasthoudt, ook al is er niet veel te doen. In haar sterkste set hadden zij en Justin verschillende live bellers op hun podcast, van wie sommigen slecht nieuws brachten over Mike en Jessa, en een ander die belde midden in een crisis die te groot was voor de experts om zelf aan te kunnen. Echt geweld staat op het punt te gebeuren en deze geestenjagers in de fauteuil zijn echt uit hun voegen. Ja, iedereen houdt van podcasts. Misschien zou dat niet zo moeten zijn.