De vitale organen van het filmische lichaam zijn dezelfde als die van de kunstenaars die hun werk creëren Guillermo del Toro’s indrukwekkende ‘Frankenstein’. zorgt ervoor dat de kijkervaring meeslepend is.
“Als een film de beste incarnatie van zichzelf is, is dat het universum waarin je je bevindt; zoals de jongere generatie zegt: het is een sfeer”, zei Del Toro tijdens een interview op Sundance Filmfestival in Park City, Utah, waar hij aanwezig was om een restauratie van zijn speelfilmdebuut uit 1992, ‘Cronos’, te vertonen.
Net als Victor Frankenstein, die ijverig lichaamsdelen uit lijken selecteerde om zijn mensachtige creaties samen te stellen, stelt de Mexicaanse regisseur zorgvuldig de bende magiërs voor zijn film samen. Natuurlijk betekenden hun talenten veel voor hem, evenals hun gedrevenheid en bereidheid om deel te nemen aan de ‘teamsport’ van het maken van films.
“De samenhangende persoonlijkheid van de film, de expressie van de film, hangt ervan af of elk aspect zonder ego wordt beheerd”, aldus Del Toro. “Elke afdeling ondersteunt de afdeling ernaast.”
Del Toro weet duidelijk hoe hij ze moet kiezen. The Envelope sprak onlangs met make-up-effectveteraan Mike Hill, doorgewinterde production designer Tamara Deverell, kostuumexpert Kate Hawley en de veelgeprezen componist Alexandre Desplat, die allemaal een Oscar-nominatie kregen voor hun werk aan ‘Frankenstein’.
En net zoals organen voortdurend met elkaar communiceren, is hun werk nauw met elkaar verbonden. In de films van Del Toro ontstaat niets op zichzelf. “We weten allemaal wat iedereen op verschillende afdelingen doet, dus we begrijpen elkaar allemaal”, zei Hawley.
1. Tamara Deverell. 2. Kate Hawley. (Lauren Fleishman / Voor nu)
Bij het selecteren van zijn dienaren zocht Del Toro naar een alchemie die alleen de menselijke geest en hand kunnen bereiken bij het construeren van de echte wereld. “Het publiek weet wanneer iets digitaal is, en wanneer iets gemaakt is met echte materialen”, legt Del Toro uit. “Ik weet zeker dat mensen het verschil kunnen zien. Misschien kunnen ze het niet onder woorden brengen, maar ze kunnen het wel voelen.”
Heuvel is het daarmee eens. Zijn mandaat is het maken van protheses en make-up Jacob Elordi in een wezen veranderen met als doel het te laten lijken op het handgetekende kunstwerk van Victor Frankenstein. Elk deel van hem is ontworpen, waarbij de littekens op zijn lichaam de incisies weerspiegelen die zijn gemaakt door degenen die de menselijke anatomie in de 18e eeuw bestudeerden.
“Als het monster nep aanvoelde, zouden we de film verloren hebben”, zei Hill. “De wezens moesten echt aanvoelen. Niet om de VFX in diskrediet te brengen, maar ze hebben een menselijke kwaliteit die ze niet kunnen vastleggen.”
Voor Deverell vertegenwoordigt ‘Frankenstein’ een voortzetting van een creatief partnerschap dat begon in de jaren negentig en een kans om zijn vaardigheden op verschillende manieren te laten zien. “Guillermo en ik spraken de taal van de kunstgeschiedenis, en hij was doordrenkt van filmgeschiedenis”, zegt hij.
Met een team van technici en vakmensen bouwde Deverell verbazingwekkende apparaten, waaronder Victor’s laboratorium met een gigantische batterij waarvoor ingewikkelde stoom- en verlichtingsmechanismen nodig waren.
Het stuk de weerstand is ongetwijfeld het grote Arctische schip waarop de openingsscène zich afspeelt. Hoewel bij de productie rekening werd gehouden met bestaande schepen, was geen enkele geschikt. “Er was een specifieke actie die Guillermo wilde, en een look die we allemaal wilden”, zei hij. “Om volledige controle te hebben over creatief materiaal, is er maar één manier om dat te doen.”
Aan iedereen die het niet eens is met de noodzaak van een schip, zal Del Toro uitleggen dat het geen verspilling is. “Dat vertelt het publiek echt over de omvang van de film”, zei hij.
1. Alexandre Desplat. 2. Mike Heuvel. (Lauren Fleishman / Voor nu)
Het eerste halfuur van de film laat volgens Del Toro de ambitie en kwaliteit van de opera zien. Er zijn geen digitale stunts in die reeks, maar echte stunts op een schip dat geen miniatuur is, maar een enorm bouwwerk dat beweegt dankzij een gigantische cardanische ophanging.
Het is Del Toro’s manier om via samenwerking een idee na te streven dat Hawley terugbrengt naar zijn wereld (hij werkte zelfs met hem samen aan een nog niet gemaakte versie van ‘The Hobbit’). Hij leerde zijn werken begrijpen, aangezien in zijn films echt water, modder, sneeuw en nepbloed een rol kunnen spelen.
“Er is iets aan de hand met echte materialiteit, echte constructie, er zit een chemie in”, zei Hawley. “Wat een stof doet en doet is niet altijd te voorspellen, maar de resultaten en potentie die je ergens in ziet zijn dan magisch.”
Nu de productieschema’s korter worden en het gebruik van AI begint door te dringen in het filmmaakproces, gelooft Hawley dat kunstenaars proberen het werk zoveel mogelijk te behouden. ‘We kwamen hier om de wereld op te bouwen’, zei hij. “Dat is wat we als kinderen deden. Dat is wat we doen. Dit is onze kerk.”
Del Toro geeft toe dat hij ‘irritant’ kan zijn, vooral als het gaat om het productieontwerp en de make-upeffecten van zijn films. Hij compenseerde dit door zijn vakmensen voortdurend gerust te stellen. ‘Ze moeten weten dat je ze bewondert, ook al misbruik je ze’, zei hij.
Het enige element van de film waarvan Del Toro hoopt dat het zal verrassen, is de partituur. En Desplat doet er alles aan om dit mogelijk te maken.
“Muziek schrijven maakt gebruik van je verbeeldingskracht. Er worden geen referenties gebruikt. Dat lijkt mij niet logisch”, zegt Desplat, die gelooft dat de meeste muziek van vandaag klinkt als werk dat eerder is verschenen. “Ik hoor dat veel componisten referenties gebruiken, maar waarvoor? Dat doen wij niet. We hebben films die als inspiratiebron kunnen dienen. Dat is genoeg.”
Voor “Frankenstein” – zijn derde wezenfilm met Del Toro, na “The Shape of Water” en “Pinocchio” – schuwde Desplat gotische composities om een contrapunt voor het beeld te creëren, waarbij hij de kwetsbaarheid van Elordi’s Creature benadrukte, die volgens hem de kern van de film vormde.
Wat het vakmanschap van de film ook verenigt, is Del Toro’s eerbetooncampagne voor ‘Frankenstein’, die hij regisseerde op het nummer ‘F-AI’. Het gezang vindt weerklank bij degenen die strijden voor het behoud van kunstwerken die door mensen voor mensen zijn gemaakt. ‘Frankenstein’ is op zijn beurt het nieuwste monument van de regisseur voor de schoonheid van imperfectie.
“Kunst is iets dat we nooit mogen opgeven, en ons nooit mogen overgeven aan mechanisatie of kunstmatige intelligentie”, aldus Del Toro. “We moeten het begrijpen omdat het het laatste contactpunt tussen mensen is.”
