Nvidia heeft DLSS 5 gelanceerd, een nieuwe pc-gamingtechnologie die gebruik maakt van AI om videogames in realtime opnieuw weer te geven. Dit zijn in wezen realistische filters die karakters, bladeren, texturen en belichting beïnvloeden.
Dat is nog een voorbeeld van hoe in het tijdperk van AI zal de wereld misschien nooit meer hetzelfde zijn. En de gaminggemeenschap weet nog niet wat ze ervan moeten denken.
Terwijl eerdere versies van DLSS de spelresolutie alleen maar verhoogden met behulp van AI, verandert deze versie bomen die op 3D-modellen lijken in bomen die op echte bomen lijken. Dit is een hele grote verandering. En een gedurfde zet. Het is niet verwonderlijk dat de gaminggemeenschap diep verdeeld is. Terwijl sommigen de sprong in visuele getrouwheid verwelkomden, was een groep hardcore gamers woedend en beweerden dat het de artistieke bedoelingen teniet deed.
Het laatste kamp beweert dat het het spel verandert Vuile AIeen denigrerende term die iedereen tegenwoordig graag gebruikt, of deze nu juist is of niet. Vroeger betekende het een door AI gegenereerde afbeelding of video van lage kwaliteit, maar die betekenis is verloren gegaan en veranderd in “Het is Photoshop!” en “Het is CGI!” het gezeur van gisteren.
Ik vind DLSS 5 er fantastisch uitzien meest op dat moment. De intense reactie voelde als een halve houding en een halve psychologische ontkoppeling. Onze hersenen zijn gewend om grafische gaten met lage precisie in te vullen. En wanneer we met zo’n gedetailleerde realiteit worden geconfronteerd, ervaren we een enorme dissonantie. Het doet me denken aan hoe slecht het voelt om de stem van een geliefd stripfiguur voor het eerst in een animatiefilm te horen en te beseffen dat die niet overeenkomt met wat er in je hoofd zit.
De werkelijkheid bijt
De twee grote klachten die ik altijd hoor over DLSS zijn dat de technologie de gemiddelde persoon aan één schoonheidsnorm houdt, en dat het een niet-goedgekeurd filter op het moeizame werk van een kunstenaar plaatst.
Op YouTube zijn mensen er dol op Lucas Stefans noemde de technologie ‘AI slop trash’, en klaagde over de jonge personages erin Zweinstein erfenis “Kan eruit zien als een 45-jarige man.” Zo ook bij YouTubers De AngryJoe-show klaagde: “Ze veranderden DLSS in een TikTok filter. Het is alsof dienst iemand die de smaak van chips likt voordat je ze eet.
Critici betreurden ook het verlies van creatieve identiteit in met DLSS uitgeruste games. Een actieve gebruiker reddit voerde aan dat personages uit totaal verschillende genres “er allemaal uitzien alsof ze uit één titel komen, wat voelt als een flagrante minachting voor de oorspronkelijke artistieke visie.” En een veteraan uit de branche John Linneman merkte op dat hoewel de omgevingsverlichting een groot potentieel vertoonde, “de karakterdingen verschrikkelijk waren en genegeerd hadden moeten worden.”
Maar voor mij deze opmerking op Reddit is er een die de realiteit ervan verklaart en teruggaat naar mijn oorspronkelijke stelling over de ontkoppeling van de hersenen: “Hoe realistischer het is, hoe minder het voelt als een echt spel.”
Het maakt niet uit. Dit is een geldig punt. Of op zijn minst net zo geldig als mijn standpunt toen ik opgroeide met de Atari en NES: elk spel na de Game Boy Advance of DS voelde voor mij niet als een echt spel. Geef mij 16-bits sprites. De rest van de overgeproduceerde, onhandige, bewegingsvastgelegde 3D-modellen met eindeloze tussenfilmpjes waar je kinderen dol op zijn, zijn gewoon onzin voor mij, geen echte games!
Zien? Die kritiek lijkt ook onredelijk.
De belofte van AI-gerenderde games
Met excuses aan de critici, ik zie niet in hoe slecht DLSS 5 is. Elke demo die ik bekeek leek heel erg op de originele game en vertoonde geen fundamentele stilistische veranderingen; alleen meer details en dramatisch verbeterde belichting. Zowel mijn gamer- als niet-gamervrienden zijn het erover eens dat de verwerkte graphics er in veel opzichten superieur uitzien. Voor mij is dat waar griezelige vallei– Dat griezelige gevoel waarbij digitale mensen er bijna echt uitzien, maar niet helemaal – is het resultaat van de bewegingen van de robot en de stijve gezichtsuitdrukkingen in games met een groot budget, niet van de weergave zelf.
Analist Ryan Schreeuw wijst er terecht op dat “de aanvankelijke verklaring ‘het is maar een gezichtsfilter’ niet de juiste keuze was”, en voegt eraan toe dat de verbeteringen aan schaduwen, water en bladeren indrukwekkend zijn. Nog een Redditor vat de realiteit van de situatie perfect samen: “DLSS 5 vervangt geen goede weergave. In plaats daarvan verbetert het deze.”
Het is ook belangrijk om te onthouden dat Nvidia dit niet opdringt aan nietsvermoedende makers van inhoud. Zoals Bryan Catanzaro, VP van Applied Deep Learning Research bij Nvidia in 2023 zei, werkt Nvidia samen met game-ontwikkelaars om DLSS verder te ontwikkelen. En onthoud: DLSS 5 is optioneel. Bestaande games zullen niet plotseling zonder toestemming van de ene op de andere dag veranderen; deze technologie vereist een speciale en doelbewuste patch van de studio om gelijkmatig te kunnen functioneren. Gamers kunnen er ook voor kiezen om zich aan of af te melden.
Waar we vandaag getuige van zijn, is de geboorte van een nieuw tijdperk. Als Unreal Engine-artiest JSFILMZ merkte op: “Het voelt alsof we op weg zijn naar volledig gegenereerde frames, en niet alleen naar verbeterde frames.”
Ik verwacht dat meer ontwikkelaars hun energie zullen richten op het verkrijgen van veel betere bewegingen, fysica en gameplay, in plaats van gekke middelen te investeren in zeer gedetailleerde modellen en texturen. Uiteindelijk zie ik dat game-ontwikkelaars zich eenvoudigweg concentreren op de gamedynamiek, waarbij ze 3D-modellen gebruiken om de AI-weergave nauwkeurig te sturen, waarbij ze andere soorten middelen (zoals gedetailleerde afbeeldingen van personages en andere game-elementen) zouden gebruiken om elk frame van de game helemaal opnieuw te creëren.
Dus in plaats van in paniek te raken over het verlies aan artistieke zuiverheid, moeten we ons realiseren dat onze hersenen zich eenvoudigweg aanpassen aan een digitale realiteit die uiteindelijk overeenkomt met de fysieke realiteit. En we betreden een nieuw tijdperk, net zoals we van 8 naar 16 naar 32-bit sprites gingen naar low-definition 3D-games en de huidige generatie pc- en consolegames. De pixels veranderen weer, en zodra de eerste schok voorbij is, zullen we ons afvragen hoe we ooit zonder deze nieuwe technologie hebben gespeeld.
