“Ik ging met een lantaarn op pad, op zoek naar mezelf.” – Emily Dickinson
Gelegen aan de rand van het bos in Kuala Lumpur, Maleisië, is een nieuwe plantensoort zeer kwetsbaar zijn gevonden. De ongrijpbare Thismia selorensis, een sprookjeslantaarnvariëteit, bloeit met doorschijnende lichtroze parasols en naar boven uitstrekkende ranken. Het grootste deel van zijn ongewone bestaan brengt hij door onder de grond en in boomgaten. Als mycoheterotroof voedt hij zich parasitair met onzichtbare mycorrhiza-schimmels.exploiteren en profiteren van hun netwerk.
Mycoheterotrofen zijn er maar weinig in de plantenwereld. Van meerdere 400.000 bekende plantensoorten in de wereld zijn er slechts ongeveer 500 mycoheterotrofen. De meeste planten vormen een wederzijdse symbiotische relatie met mycorrhiza-schimmels: de plant zet zonlicht om in suiker om de schimmel te voeden, en in ruil daarvoor voorziet de schimmel de plant van water en voedingsstoffen uit de bodem. Maar ze zijn net als sprookjeslantaarnschimmels die verbinding maken met andere symbiotische planten en nemen wat er wordt aangeboden geeft niets terug.
Sprookjeslantaarns zijn dat wel gehuld in mysterievooral bloemen die bloeien in andere werelden. De bloemen zijn onregelmatig en hebben delicate bloemen die bedekt zijn door een koepelvormige piek, een mijter genaamd, die hem kan beschermen tegen regenval (dit is gebruikelijk in Kuala Lumpur en kan erg zwaar zijn tijdens het regenseizoen). Het ornament gaat ook vergezeld van mysterieuze, delicate tentakels die chemicaliën kunnen afgeven om het uiterlijk van de bloem aan te geven – een zeldzame gebeurtenis op de bosbodem.
Naast hun grillige uiterlijk hebben sprookjeslantaarns ook een toepasselijke naam. In de Noord-Europese folklore staan feeën bekend om hun bedrog en geheimhouding. In de middeleeuwen werd er gevreesd voor dat ze mensenkinderen uitwisselden met vormveranderende wezens, waardoor baby’s uit hun wiegjes naar het bovennatuurlijke werden gebracht. Sprites, pixies en fays kunnen welwillende gidsen of ondeugende grappenmakers zijn, die in de ogen van verdrietige reizigers kijken en hetzelfde proberen te doen. vinden hun weg door het bos.
We leven in het tijdperk van de lantaarnfeeën. Overal om ons heen zijn verborgen entiteiten die onze energie, aandacht en welzijn ondermijnen. Het nieuws, de sociale media en onze apparaten zuigen onze vreugde en ons concentratievermogen weg en brengen ons naar een wereld voorbij de glans van metaal en glas. We hebben ons rondzwerven ingeruild voor scrollen, maar vinden dat we verloren zijn. De impact van deze krachten op onze geestelijke gezondheid is onzichtbaar, maar is wijdverbreid.
Onderzoek toont aan dat sociale media en digitale technologie, vooral korte inhoud en frequente meldingen, in verband worden gebracht met een kortere aandachtsspanne en meer angst en depressie. Opkomend onderzoek stelde dit voor weerspiegelt verslaving: Dopamine-pieken belonen ons voor het scrollen, algoritmen die zijn afgestemd op ons gedrag profiteren van onze betrokkenheid, en verlatingsangst zorgt ervoor dat we ernaar streven terug te keren. Ik zeg niet dat dit platform minder nuttig is, maar ik maak me er wel zorgen over ze hebben de neiging meer parasitair te zijn.
Dus wat willen we bereiken? Wijzelf, elkaar. Verbinding, erbij horen. Ontsnappen, nieuw ding. Er wachten nog steeds werelden om ontdekt te worden buiten onze stralende schermen, gevuld met wonderen die nog benoemd moeten worden. Nu het nieuwe jaar voor de deur staat, wil ik mijn aandacht daar zoveel mogelijk op richten. En niet alle ontdekkingen worden gedaan met een lantaarn, bovengronds zoeken naar zeldzame voorwerpen. Het vreemde is onvoorspelbaar. De bloemen kunnen op tentakels lijken, ondergronds en verborgen van binnen.
