Het is niet eenvoudig om een interview te krijgen Sam Altman– vraag het maar aan Adam Bhala Lough, de filmmaker achter deze nieuwe documentaire Sam Altman is diep nep.
Lough plande oorspronkelijk een functie waarin het potentieel en de gevaren ervan werden onderzocht AI waarin een gesprek met hem centraal zal staan OpenAI CEO. Nadat zijn vragen maandenlang werden genegeerd, koos hij er echter voor om een chatbot te maken die de spraakpatronen van Altman imiteerde en zijn gezichtsuitdrukkingen schatte via een digitale avatar.
De originele Altman gebruikt de nieuwe functie echter nog steeds AI-document: of hoe ik een apocaloptimist werddie op 27 maart in de bioscoop te zien is. Dat geldt ook voor Dario Amodei, CEO Antropischen Demis Hassabis, mede-oprichter en CEO van Google Diepe gedachten Technologie. (Ook al zeiden de filmmakers dat ze om een interview met Meta hadden gevraagd Mark Zuckerberg en X Elon Musker verschijnt niets.)
Dit is een indrukwekkend toegangsniveau voor regisseur en documentairehoofdrolspeler Daniel Roher, die de documentaire uit 2022 maakte Marineover de Russische oppositieleider Alexei Navalny, won een Academy Award. Het probleem is dat Altman et al. zodra ze voor de camera verschijnen. er valt niet veel te zeggen dat we nog niet eerder hebben gehoord – en ze geven welsprekende antwoorden over hun verantwoordelijkheden ten opzichte van andere soorten. Toen Roher Altman vroeg waarom iemand hem zou moeten vertrouwen om de versnelling van AI te begeleiden, gezien de extreme impact ervan, antwoordde Altman: “Dat zou je niet moeten doen.” Daar eindigde de ondervragingslijn.
AI-document omlijst door Rohers ongerustheid over de komst van zijn zoon en eerste kind met zijn vrouw, filmmaker Caroline Lindy. Hij vraagt zich af wat voor wereld zijn zoon zal erven en of de opkomst van kunstmatige intelligentie de ervaringen zal belemmeren die ons tot onafhankelijke volwassenen zullen ontwikkelen. In de eerste paar interviews van Roher leken al zijn ergste angsten bevestigd. Tristan Harris, mede-oprichter van de non-profitorganisatie Center for Humane Technology, deed een van zijn slechtste uitspraken: “Ik weet dat mensen die op het gebied van AI-risico’s werken niet verwachten dat hun kinderen naar de middelbare school gaan”, zei hij, waarbij hij een scenario gebruikte waarin technologie de traditionele onderwijsinfrastructuur vernietigt.
Ondanks een groeiend gevoel van paniek geven Roher en co-regisseur Charlie Tyrell een verrassend diepgaande spoedcursus over AI en de grootste vragen die deze oproept, geholpen door Rohers nadruk op het definiëren van termen in gewone taal en niet in startup-termen. Visueel is de film diepmenselijk, met de kleurrijke tekeningen en schilderijen van Roher, terwijl de unieke stop-motionscènes verwijzen naar de invloed van producer Daniel Kwan, een van de Oscarwinnende regisseurs van de film. Alles overal tegelijk. Levendige creativiteit te midden van tekenen van onheil biedt een deel van de hoop waar Roher zo wanhopig naar op zoek is.
Maar dan een interview met Silicon Valley mensen die optimistisch zijn over technologie Veelbelovende AI die ziektes en klimaatverandering zou kunnen aanpakken – gevolgd door CEO’s die een evenwicht probeerden te vinden tussen hype en alarmtoon – ging voorbij zonder veel ondervraging van de grootse claims. Er wordt vrijwel geen tijd besteed aan de vraag waarom of hoe we verwachten dat de huidige grote foute taalmodellen aanleiding zullen geven tot een mythische ‘kunstmatige algemene intelligentie’ (AGI) die de menselijke cognitie zal overstijgen. Er is op zijn best een subtiele erkenning (bijvoorbeeld van durfkapitalist Reid Hoffman) dat eventuele voordelen met niet nader gespecificeerde nadelen gepaard zullen gaan.
Zelfs als de grote spelers zeggen dat de impact van AI op de korte termijn net zo belangrijk is als de opkomst van kernwapens, volgen ze niet het bekende draaiboek en presenteren ze hun producten als extreem belangrijk. zij kan worden vertrouwd om ze vooruit te helpen.
