Voordat Justine Capelle Collis coach werd voor neurologisch gehandicapten met ADHD, had ze een succesvolle reclamecarrière. Hij werkt in Australië en het Verenigd Koninkrijk, maar ook op de Amerikaanse en Canadese markt. Tot zijn cliënten behoren Fortune 500-bedrijven en overheidsinstanties.
En hij bereikte dit allemaal zonder te beseffen dat hij ADHD had.
Dat besef kwam toen ze moeder werd. Bij haar beide zoons werd de diagnose ADHD gesteld, en ze begon zich af te vragen. “Hoe kan ik ervoor pleiten” en “het systeem laten buigen” voor hen, in plaats van hen “in het systeem te laten passen en het vervolgens te laten breken?” vroeg hij.
Vervolgens ging hij op privéreis om zich om te scholen. Collis schreef zich in voor postdoctorale studies en volgde een gespecialiseerde trainersopleiding in neurodivergistische training. Maar gaandeweg kreeg hij zijn eigen ADHD-diagnose.
Moeder zijn van twee zoons met ADHD vereist ‘een andere manier van ouderschap’, zei ze. Het benadrukt ook het gevoel dat er iets mis is.
‘Ik kon het niet begrijpen’, herinnerde Collis zich. “Ik kan een succesvolle carrière hebben, ik kan al deze verbazingwekkende dingen bereiken. Waarom zou ik falen in datgene waarvoor ik biologisch voorbestemd ben: kinderen krijgen?” Uit een gesprek met haar coachingvriendin, die ook in opleiding is tot neurodiversiteitscoach, kwamen ’teleurstellende’ momenten naar voren.
De reden dat hij succesvol kon zijn in zijn professionele carrière, legde hij uit, was omdat hij daartoe de vrijheid en keuzevrijheid had zijn werkleven plannen op een manier die bij hem past en werkt. Helaas is dit niet altijd het geval voor andere neurodiverse werknemers, die vaak gedwongen worden te overleven in een wereld die niet ontworpen of bevorderlijk is voor hen om op hun best te presteren.
Maar sommige bedrijven wenden zich tot coaching in een poging dit te overwinnen.
