DoorEuro-nieuws
Gepubliceerd op •Bijgewerkt
Na het breken van een nieuw record nabij de maan voltooiden Artemis II-astronauten de eerste reis van de mensheid naar de maan in meer dan een halve eeuw met een landing in de Stille Oceaan op vrijdag, een dramatisch einde aan een missie die niet alleen een deel van de andere kant van de maan onthulde dat nog nooit eerder door menselijke ogen was gezien, maar ook een totale zonsverduistering en een parade van planeten, met name onze glanzende aarde.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
Nu hun vlucht is voltooid, hebben de vier astronauten NASA klaar voor een nieuwe bemande maanlanding over slechts twee jaar en een volle maanbasis over tien jaar.
De triomfantelijke maanverkenners – commandant Reid Wiseman, piloot Victor Glover, Christina Koch en de Canadees Jeremy Hansen – kwamen uit hun dobberende capsule het zonlicht in voor de kust van San Diego.
Militaire helikopters tilden de astronauten één voor één op van opblaasbare vlotten die aan de capsule waren bevestigd en brachten hen aan boord voor de korte reis naar het wachtende marineschip, de USS John P. Murtha, in een spektakel dat doet denken aan NASA’s Apollo-maanfoto’s van weleer.
“Dit zijn de ambassadeurs van de mensheid naar de sterren die we daar vandaag naartoe hebben gestuurd, en ik kan me geen betere bemanning voorstellen”, zei NASA-beheerder Jared Isaacman van het herstelschip.
NASA Mission Control barstte feestelijk los, waarbij honderden mensen vanuit de achterste ondersteuningsruimte binnenstroomden. “Het is ons gelukt”, jubelde Lori Glaze van NASA tijdens een persconferentie. “Welkom bij onze maanfoto.”
Hun Orion-capsule, bijgenaamd Integrity, stortte volledig op de automatische piloot in toen de maanrover de atmosfeer insloeg met Mach 33 – of 33 keer de snelheid van het geluid – een waas dat sinds de Apollos van de jaren zestig en zeventig niet meer is waargenomen.
Een historische en diverse multinationale ploeg
De spanningen in Mission Control lopen op als de capsule tijdens de piekopwarming wordt overspoeld met gloeiend heet plasma en een geplande communicatie-uitval ondervindt. Alle ogen zijn gericht op het levensbeschermende hitteschild van de capsule, dat bij terugkeer duizenden graden moet weerstaan.
De families van de astronauten verzamelden zich in de kijkkamer van Mission Control om getuige te zijn van het drama dat zich zo’n 3.200 kilometer verderop afspeelde. Ze juichten toen de capsule na een black-out van zes minuten tevoorschijn kwam en de landing hervatte.
Voorafgaand aan deze landing was Apollo 17 in 1972 de laatste keer dat NASA en het ministerie van Defensie samenwerkten aan de terugkeer van een maanbemanning. Voordat Artemis II afremde tot een snelheid van 30 kilometer per uur, schreeuwde hij opnieuw met een snelheid van 36.174 voet (11.026 meter) per seconde, oftewel 39.693 kilometer per uur, bijna een record.
Tot Artemis II waren bij NASA’s nieuwe terugkeer van de maan alleen blanke mannelijke piloten te zien. Met het doel de veranderingen in de samenleving te weerspiegelen, selecteerde NASA een diverse, multinationale bemanning om terug te keren naar de maan.
Koch werd de eerste vrouw die naar de maan vloog; Glover, de eerste zwarte astronaut; en Hansen, de eerste niet-Amerikaanse staatsburger die Canada trots maakt. Ze lachten, huilden en omhelsden de hele weg heen en weer, in een poging de hele wereld met zich mee te nemen.
Artemis II flyby-record en zicht op de maan
De astronauten, die op 1 april vanuit Florida werden gelanceerd, behaalden winst na overwinning terwijl ze behendig de langverwachte terugkeer van NASA naar de maan navigeerden, wat de eerste grote stap is in het bouwen van een duurzame maanbasis.
Artemis II landde niet op de maan en draaide er zelfs niet omheen. Maar het brak het afstandsrecord van Apollo 13 en markeerde het verste dat mensen ooit van de aarde hebben gereisd toen de bemanning 406.771 kilometer bereikte.
Toen, in de meest ontroerende scène van de missie, vroegen betraande astronauten toestemming om een paar kraters te vernoemen naar hun maanschip en Wisemans overleden vrouw, Carroll.
Tijdens een recordbrekende vlucht op maandag documenteerden ze een zicht op de andere kant van de maan dat nog nooit eerder door het menselijk oog was gezien, samen met een totale zonsverduistering. Vooral de zonsverduistering ‘fascineerde ons allemaal’, zei Glover.
Hun gevoel van ontzag en liefde maakte indruk op iedereen, net als de verbluffende beelden van de maan en de aarde. De Artemis II-bemanning channelde de eerste maanrover Apollo 8 met Earthrise, waarbij de Blue Marble-achtergrond tegen de grijze maan werd getoond. Dit doet ons denken aan de beroemde Earthrise-opname van Apollo 8 uit 1968.
Isaacman werd tien jaar na Apollo geboren en begroette de astronauten met knuffels toen ze vanuit de helikopter naar de medische kamer van het schip vertrokken voor routinecontroles. Ze liepen alleen en weigerden de aangeboden rolstoelen.
“We stuurden astronauten opnieuw naar de maan, brachten ze veilig terug en bereidden ons voor op een nieuwe reeks vluchten”, aldus Isaacman. “Dit is nog maar het begin.”
