Nadenken over de stilte en het verhaal van Dolores Huerta – en haar moed

Deze column verscheen voor het eerst in The Amendment, een nieuwsbrief van Errin Haines, hoofdredacteur van The 19th. Abonneer u vandaag nog om vroegtijdig toegang te krijgen tot de analyseS.

Decennia lang hield Dolores Huerta een geheim verborgen waarvan ze dacht dat de beweging het niet zou overleven: dat ze seksueel misbruikt werd door Cesar Chavez, een sleutelfiguur in de landarbeidersbeweging die ze een groot deel van haar leven hielp opbouwen.

“Destijds geloofde ik dat het uitspreken van deze beweging in een vroeg stadium een ​​einde zou maken aan deze beweging”, aldus Huerta zei Maria Hinojosa van Latino USA donderdag in zijn eerste interview sinds de publicatie van een onderzoek van The New York Times werd een beschuldiging tegen Chavez. “Het was mijn persoonlijke pijn, mijn persoonlijke last. En ik geloof dat het het waard was.”

Huerta is een figuur die voor veel mensen – waaronder veel vrouwen – een even grote figuur is als Chavez. Het feit dat zij een van de slachtoffers was die werd genoemd in een Times-onderzoek naar patronen van misbruik tegen vrouwen en meisjes heeft een verwoestende impact gehad op velen in de beweging en op de bredere Latino- en Chicano-gemeenschap.

Huerta steunt vrouwen al lang bij het gebruik van hun stem om de macht de waarheid te vertellen. Maar het feit dat hij zo lang zweeg over Chavez herinnert ons aan de inzet vrouwen in beweging – van de impact van individuele vooruitgang. De strijd om gelijkheid te bereiken gaat vaak ten koste van hen.

Wanneer dit gebeurt, zoals Huerta in de jaren zestig en de decennia daarna ontdekte, zou dit kunnen betekenen dat de beweging voor gerechtigheid, gelijkheid en waardigheid van de mensen voor wie hij vocht, ontspoort. Dit hoeft geen probleem te zijn: tot voor kort maakte seksueel geweld tegen vrouwen geen deel uit van het nationale gesprek, en was de verantwoordelijkheid voor mannen die beschuldigd werden van misbruik zeldzaam.

‘Weten dat hij een duistere kant had, was erg pijnlijk. Maar het spreekt ook over iets breders, namelijk het gebrek aan respect voor vrouwen en meisjes in onze samenleving’, zei Huerta. “Dit soort gedrag komt vaker voor dan we graag toegeven. Mannen doen dit de hele tijd, en het is iets dat we moeten aanpakken.”

Huerta’s verhaal komt in het tijdperk van #MeToo, een beweging die heeft bijgedragen aan het creëren van een klimaat waarin overlevenden hun verhalen kunnen vertellen en geloofd kunnen worden op een manier die tien jaar geleden ongehoord was. Huerta aarzelde echter om haar ervaringen te delen nadat de Times in het kader van hun onderzoek naar de beschuldigingen had gevraagd.

De samenleving heeft nu een beter raamwerk om verhalen over seksueel geweld te absorberen – ook tegen mannen die als helden worden gezien – en om te begrijpen dat seksueel en gendergerelateerd geweld diep verankerd is in elk deel van onze samenleving, zegt #MeToo-oprichter Tarana Burke.

“Het heeft allemaal te maken met macht. Dat is de enige constante die je ziet: macht aan het werk,” zei Burke. “Stel je voor dat je bijna 96 jaar oud bent, een icoon van moed bent voor zoveel mensen, en zoiets als dit moet vasthouden. Het is heel moeilijk, maar ook heel gebruikelijk.”

Vrouwelijke activisten van Huerta’s generatie moeten een keuze maken: vecht je voor gerechtigheid voor jezelf, of vecht je voor gerechtigheid voor je gemeenschap? Huerta benadrukte zijn toewijding aan de zaak.

Het onderzoek van de New York Times vertelt voor het eerst ook de verhalen van vrouwen die Chavez ervan beschuldigen hen als kinderen te hebben verzorgd en lastiggevallen. Huerta erkende de moed van de andere vrouwen die naar voren kwamen en zei: “Hun moed gaf mij ook de moed om me uit te spreken.”

“Mensen begrijpen het niet altijd – ze kunnen vrouwen de schuld geven of hen in twijfel trekken,” zei Huerta. “Hij werd gezien als een genie, als een leider die veel mensen inspireerde.”

In een interview met Latino USA onthulde Huerta dat hij Chavez nooit met de vermeende aanval had geconfronteerd. Hij stierf in 1993 op 66-jarige leeftijd.

Burke begon haar beweging pas in 2006, maar de aandacht voor seksueel geweld tegen vrouwen – vooral op de werkvloer – begon pas echt in 2017 met de publicatie van de New York Times. onderzoekdeze is de krachtige Hollywood-producent Harvey Weinstein. De ziekte verspreidt zich snel en mensen uit verschillende sectoren worden geconfronteerd met beschuldigingen en een aantal gevolgen. Velen van hen werden voorheen beschouwd als gerespecteerde stemmen in de samenleving. In 2018 werd acteur Bill Cosby, een geliefd figuur bij miljoenen Amerikanen, schuldig bevonden aan aanranding van de eerbaarheid, hoewel de veroordeling werd vernietigd. Deze week kreeg een van zijn aanklagers 19 miljoen dollar toegekend door een civiele jury.

Maar zelfs nu #MeToo in een stroomversnelling komt en sommige aanklagers gerechtigheid krijgen, blijven veel vrouwen geconfronteerd met terugslag omdat ze naar voren durven treden. Er is een vraag: waarom nu? Waarom zou je na al die tijd een held laten vallen? Waarom heb je niets eerder gezegd? Zelfs als ze het gevaar overleven, moeten vrouwen nog steeds hun beslissing verdedigen om zich uit te spreken, zei Burke.

“Als vrouwen naar voren komen, worden ze vaak aangevallen of niet geloofd in plaats van steun te krijgen. We hebben dit door de geschiedenis heen gezien”, vertelde Huerta aan Latino USA, eraan toevoegend dat ze de kritiek zou accepteren als deze naar voren zou komen.

We moeten de beslissingen van Huerta toen en nu beschouwen als keuzes van de overlevenden, zei Burke.

“Ik ben niet iemand die gelooft dat mensen hun verhaal openlijk moeten vertellen om te kunnen genezen”, zei hij. “Hij heeft hier waarschijnlijk zijn hele leven nooit over gesproken, en dat is zijn gelijk. Nu dit verhaal uit is, zal het voor veel mensen veel goeds doen. Maar we moeten ook erkennen dat dit misschien niet iets was wat hij wilde zeggen.”

Deze openbaring deed Burke nadenken over zijn eigen ervaringen als overlevende. Gevierd om haar kracht en moed, maakt ze de balans op van het feit dat ze in veel opzichten bekend staat om het ergste dat haar ooit is overkomen.

Het vieren van het vermogen van vrouwen om trauma in triomf om te zetten, kan de impact die vrouwen hebben gehad verdoezelen.

Burke vervolgde: ‘Naarmate de tijd verstrijkt zullen er meer van dit soort verhalen naar voren komen. En hoewel dit niet alleen over de beweging gaat, is het is een oproep aan bewegingen om echt zelfonderzoek te doen. Dit is niet uniek voor deze beweging – mensen doen dit overal.”

Door de geschiedenis heen hebben vrouwen als Huerta gedaan wat deze bewegingen niet konden: verlies, stilte en verlies om te dragen.

Dit moment is een erkenning dat verhalen zoals die aan het licht kwamen in het Times-onderzoek niet los staan ​​van deze bewegingen, maar deel uitmaken van de manier waarop ze worden opgebouwd en in stand worden gehouden.

Het maakt deel uit van een voortdurende afrekening met de macht – wat deze inhoudt en wat deze eist van de vrouwen die voor ons allemaal vechten.