Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met de 32-jarige Dylan Rothenberg, oprichter Wu bergthee. Haar woorden zijn bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Op de middelbare school besefte ik dat mijn academische kracht het leren van vreemde talen was.
Mijn vader wel zaken in Chinaen haar beste vriendin is Chinees, dus ik heb altijd een band met dat land gehad.
Toen ik vijftien was, ging ik naar China om zes maanden bij een gastgezin te wonen als onderdeel van een door de Amerikaanse overheid gesponsord volledig onderdompelingsprogramma. Het was 2009, het gouden tijdperk Betrekkingen tussen de VS en China.
Op mijn 19e besloot ik het te doen hoofdgerecht in Chinees en economie aan de Universiteit van Colorado, Boulder.
Ik heb mijn eerste jaar doorgebracht in het buitenland in Peking aan de Universiteit van Peking. Na zes maanden ging ik aan de slag als vertaler.
Ik nam deel aan de onderhandelingen met de oprichters van het bedrijf, van wie er één een theebedrijf leidde. Hij gaf mij de opdracht de thee te kopen en naar Genève te sturen.
Rothenberg nam tijdelijk verlof van school en verhuisde naar China om thee te studeren. Geleverd door Dylan Rothenberg
Besloten voor thee
Ik besloot tijdelijk verlof te nemen van school en… verhuisd naar Guangzhoude thuisbasis van ’s werelds grootste theemarkt.
China voelt als het Wilde Westen. Toen was niets zwart-wit. Alles voelt bespreekbaar – alles is mogelijk als je ambitieus genoeg bent.
Op de markt bied ik op goederen en onderhandel ik. Het was pure adrenaline. Ik keek naar het adres van de fabrikant op de achterkant van een pakje thee in een buurtwinkel, ging dan naar het adres en begon met de fabriekseigenaar te praten.
Terwijl ik in een fabriek wachtte op de productie van theezakjes, nodigde een man mij uit voor een ontmoeting met zijn professor, die gespecialiseerd was in thee aan de South China Agricultural University. De professor zei dat ik na mijn afstuderen terug moest komen naar Guangzhou, en hij zou me alles leren wat hij over thee wist. Hij vertelde me dat ik zijn eerste Amerikaanse thee-afgestudeerde zou zijn.
Ik had het gevoel dat hij mij de kans bood om ergens goed in te worden. Nadat ik met mijn ouders had gesproken, besloot ik dat ik me wilde concentreren thee als carrière na het behalen van mijn bachelordiploma.
Ik heb mijn bedrijf, Wu Mountain Tea, opgericht in 2015. Twee jaar later begon ik aan mijn masteropleiding in theewetenschap en behaalde ik een Ph.D. – beide voltooid in China.
Rothenberg heeft nu een nauwe relatie met zijn laboratoriumcollega’s. Geleverd door Dylan Rothenberg
Dingen die ik zal missen over China
Hier kan ik diepere persoonlijke verbindingen vormen. Mijn beste vriend is Chinees en ik heb nauwe relaties met mijn laboratoriumcollega’s en sportschoolvrienden.
Een van mijn vrienden groeide op in Wushan, de regio Guangzhou waar ik woon, wat ‘vijf bergen’ betekent. Ik noem het mijn ‘zesde berg’.
Ik zie mijn professoren twee of drie keer per week. De relaties met leraren zijn hier veel nauwer dan in de VS. We drinken samen, eten bij elkaar thuis en bespreken onderzoek in realtime.
Ik zal missen De Chinese hogesnelheidslijn. Deze lijnen verbinden steden zo groot als New York of Chicago met metro-achtige efficiëntie. Ik reis veel.
Van Guangzhou naar Shanghai – een afstand van 1.500 kilometer of 930 mijl – duurt zeven uur, en ik kan 20 minuten voor vertrek aankomen en gewoon mijn paspoort scannen. Toen ging ik met een snelheid van 250 kilometer per uur. In de VS is het overbruggen van dezelfde afstand een logistiek probleem.
Garnalenknoedels, xiajiao, zijn mijn favoriete eten ter wereld. Ik kon in de eetzaal van mijn universiteit een portie geroosterde eend krijgen voor slechts 6 yuan, ongeveer 85 cent, en het was beter dan welk eendgerecht ter wereld dan ook. Chinatown in New York.
Rothenberg zei dat hij een nauwere band had met zijn leraren in China dan toen hij in de VS studeerde. Geleverd door Dylan Rothenberg
Aantrekkelijkheid van huis
De grootste strijd hier is dat vreemden naar mij staren en naar mij wijzen. Ik loop als een buitenaards wezen rond. Hoewel ze niets gemeens over mij zeiden, was het vervelend.
In de staat New York, waar ik vandaan kom, kun je niet zo oogcontact maken. Dit leidde tot een confrontatie. En hier kan ik mijn kalmte niet verliezen als iemand naar me staart of lacht. De afgelopen drie jaar heb ik nooit het huis verlaten zonder een hoed met een lage rand.
Tegelijkertijd wist ik dat ik met iets unieks bezig was. Mijn YouTube-kanaal, gewijd aan thee, heeft meer dan 50.000 abonnees. Als mijn bedrijf blijft groeien, zie ik mezelf wel woon in China – maar voorlopig is mijn plan om terug te keren naar de VS.
Ik ben opgegroeid in Syracuse, de meest sneeuwzekere stad van de VS. Ik ski 120 dagen per jaar en ben een alpineskiër op competitief niveau. Ik voel me comfortabeler bij het skiën dan bij het gebruiken van mijn eigen twee voeten.
In Guangzhou ligt helemaal geen sneeuw. De afgelopen tien jaar ben ik weg geweest van datgene waar ik het meest van houd. Ik ben van plan over een paar jaar terug te verhuizen naar Salt Lake City, zodat ik dichter bij de bergen en mijn familie kan zijn.
Heeft u een verhaal over het leven in Azië dat u wilt delen? Neem contact op met de redactie: akarplus@businessinsider.com.
