Dit verhaal verscheen voor het eerst in 19e.
Larissa Godfrey-Smith, een therapeut die in Washington, DC woont en werkt, heeft onlangs samen met vijf andere mensen twaalf uur in een gevangeniscel doorgebracht. Er was geen stromend water, omdat de gootsteen niet werkte. Er is één toilet. Ze kregen één maaltijd: een broodje onzin per persoon. Een bewaker gaf hen ook wat pindakaascrackers.
Uiteindelijk miste hij zijn kind net.
“Ik dacht: oh, ik kan niet douchen en slapen met mijn vierjarige, zoals ik dacht dat ik dat kon,” zei ze. Er was geen klok in de cel; hij keek naar de tijd elke keer dat de celdeur openging. Naarmate de tijd verstreek, besefte hij dat hij haar niet van school zou halen of haar voor het slapengaan zou voorlezen. Haar man zal uiteraard voor hun kinderen zorgen. Maar hij wist ook dat hij zich zorgen zou maken.
Godfrey-Smith was een van de ruim vijftig mensen die vorige maand deelnamen aan een protest tegen het plan van de regering-Trump om genderbevestigende diensten voor transjongeren te verbieden. Ze blokkeerden de toegang tot het hoofdkwartier van het ministerie van Volksgezondheid en Human Services om van de regering te eisen dat ze stopt met het blokkeren van de medische diensten voor transgender kinderen. Godfrey-Smith was een van de 25 gearresteerde demonstranten.
Ouders en grootouders van transtieners, plus hun therapeuten en zorgverleners, zijn het beu na jarenlang gezondheidszorg en vijandige retoriek te hebben ontzegd. Deze gevoelens drijven hen ertoe dingen te doen die ze nog nooit eerder hebben gedaan – zoals plannen maken om gearresteerd te worden terwijl ze protesteren.
Godfrey-Smith en haar man hadden samen besloten dat deelname aan een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid het risico van arrestatie waard was. Maar ze hadden niet verwacht dat hij zo lang zou worden vastgehouden.
Godfrey-Smith, die als gediplomeerd professioneel adviseur gespecialiseerd is in de geestelijke gezondheidszorg van LGBTQ+, werkt met zij- en zij-voornaamwoorden met transkinderen en hun families terwijl zij omgaan met de complexiteit van het veranderen van geslacht in de loop van de tijd. Zij beantwoorden vragen van nerveuze ouders. Ze spraken over zorgen over de medische transitie. Ze werken ook met transvolwassenen die tussen de dertig en veertig zijn en voor het eerst dingen uitzoeken.
De regering-Trump helpt deze patiënten niet, zei hij; verboden en retoriek maken de zaken alleen maar erger. Families zijn in de war over waar ze toegang toe hebben en wat ze moeten geloven. De financiële kosten voor het vinden van een deskundige dienstverlener stijgen. En ouders zijn bang voor de wereld waarin hun transkinderen opgroeien.
“Ik ben zo boos en gefrustreerd. Ik ben de verkeerde informatie zo beu”, zeiden ze.
Als aanbieders van geestelijke gezondheidszorg weten zij dat gezinnen zich in de steek gelaten voelen. Hij wil dat deze families zien dat mensen voor hen opkomen.
Het protest werd georganiseerd door de Gender Liberation Movement, die pleit voor lichamelijke autonomie en transrechten. Deze door vrijwilligers gerunde groep is actief geweest in de reactie op de tweede regering-Trump: op een rij staan was tegen Project 2025, de conservatieve beleidsblauwdruk van de Heritage Foundation; gezicht arrestatie door middel van een zitje in de badkamer op Capitol Hill; en protesteerde buiten het Hooggerechtshof.
Raquel Willis, een van de oprichters van de groep, zei dat families en bondgenoten van transjongeren steeds meer bereid zijn zich in te zetten en terug te vechten tegen de regering-Trump. Ze willen zich niet hulpeloos voelen, zei hij.
“We hebben bevestigende grootouders bij ons. We hebben ook transouders”, zei ze. “We zien steeds meer mensen zeggen dat ze trans- en non-binaire kinderen of tieners in hun leven hebben.”
Nu maakt de organisatie zich op om de volgende uitdaging van transjongeren en genderbevestigende diensten aan te gaan.
