Het was waarschijnlijk een van de laatste stukken stadsbeleid die die winter, vlak voor Nieuwjaar, werd aangenomen als afscheidscadeau van het progressieve stadsbestuur.
Op 30 december 1975 werd Minneapolis de eerste stad die een trans-inclusieve LGBTQ+ non-discriminatieverordening aannam. Vijftig jaar later ontberen de Verenigde Staten nog steeds soortgelijke bescherming op federaal niveau.
Minneapolis is bijzonder omdat de juiste mensen er op het juiste moment waren, zegt Seth Goodspeed, directeur ontwikkeling en communicatie bij OutFront Minnesota, de grootste LGBTQ+-rechtenorganisatie van de staat.
“Minneapolis is sinds het begin van de jaren zeventig een leider in de homorechtenbeweging”, zei hij. “Dit is te zien aan de hoeveelheid studenten die eind jaren zestig aan de Universiteit van Minnesota organiseerde.”
Het was de thuisbasis van Jack Baker en Michael McConnell, twee mannen die in 1971 een manier ontdekten om legaal te trouwen. Het eerste homohuwelijk in de geschiedenis. Het werd ook de basis voor Steve Endean, die de grootste LHBTQ+-rechtenorganisatie in de VS oprichtte, de Human Rights Campaign.
Endean begon in 1973 bij gemeenteraadslid Earl Netwal te lobbyen om een verordening inzake homorechten goed te keuren. De timing is goed. In 1974 wonnen de progressieven de burgemeesters- en gemeenteraadsverkiezingen. Dat jaar stemden ze met 10-0 voor een verbod op discriminatie op basis van ‘seksuele voorkeur’.
Het jaar daarop schreef Tim Campbell, een lokale activist en uitgever van de GLC Voice in Minneapolis, een trans-inclusief beleid.
De raad keurde de verordening op 30 december goed, net voordat hun ambtstermijn afliep en er een meer conservatieve raad werd geïnstalleerd – de raad die zal er later niet in slagen deze regelgeving te bedreigen.
“Ik denk dat het een slinger is”, zei Goodspeed. “De slinger lijkt terug te zwaaien naar een meer conservatieve burgemeester en een conservatieve gemeenteraad.”
Maar ondanks de slinger veranderde Minneapolis van gedachten, zei Goodspeed, simpelweg omdat het aantoonde dat non-discriminatiebescherming eigenlijk niet veel veranderd is voor heteroseksuele of cisgender mensen.
“Je kunt zeggen: ‘We zijn hier twee jaar geleden, vorig jaar en de afgelopen vijf jaar doorheen gekomen, en er is niets echt veranderd, er zijn geen geesten onder het bed’”, zei hij. “We hebben deze bescherming al sinds de jaren zeventig en alle angsten die er misschien waren… zijn nooit uitgekomen.”
