Twee jaar voordat onze zoon werd geboren, verhuisden mijn partner, Liv, en ik naar New York City om ons onder te dompelen in de stad die nooit slaapt. Hij werkte fulltime en behaalde een masterdiploma aan Columbia, terwijl ik nadacht over wat het zou betekenen om na mij een mens te zijn mijn technische baan opzeggen.
We dromen van de gemeenschap en de kansen die ons te wachten staan op deze majestueuze plek gemaakt van beton en glas. Na de eenzaamheid veroorzaakt door COVID, fantaseerde ik dat we andere volwassenen zouden ontmoeten die onze waarden deelden om een hechte gemeenschap binnen de samenleving te creëren. New York-stad, iemand die meer is dan alleen een vriend.
Maar alles veranderde nadat onze zoon werd geboren.
We zijn naar New York City verhuisd om ons droomleven te leiden
Mijn schoonzus, haar vriend en een paar vrienden woonden al in New York City. De hoge bevolkingsdichtheid in dit gebied geeft hoop op nieuwe, nauwere betrekkingen.
Binnen zes weken verkochten we ons huis in een buitenwijk van Maryland en verhuisden naar een Appartement in New York Cityonzichtbaar zicht.
Wonen in NYC is alsof je de volumeknop van het leven met beide handen vasthoudt en deze tot voorbij het breekpunt draait. De stad biedt een ongeëvenaarde verscheidenheid aan bezienswaardigheden, geluiden, geuren, smaken en gevoelens voor de bevoorrechte mensen die het zich kunnen veroorloven.
Het jaar daarop zat ik een aantal avonden op mijn vensterbank en bewonderde ik het uitzicht op een stad die fonkelde en vol leven was. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, maar ik zag geen weg naar de fantastische relaties met andere volwassenen waarvan ik dacht dat die gemakkelijk te bereiken zouden zijn.
De vraag of we onze biologische familie wel of niet moesten uitbreiden, zat ook heel erg in mijn hoofd.
Na toewijzing aan Financiële wijkIk deelde een transformerend gesprek met een toeristenpaar uit het landelijke Duitsland. We spraken over hun kinderen, en ik uitte mijn twijfels over het krijgen van eigen kinderen.
Het antwoord van de man was hartelijk en vastberaden: kinderen krijgen is het beste. Er zal nooit een perfect moment zijn. Doe het gewoon.
Een meditatieplek die de auteur vaak bezoekt, met uitzicht op Brooklyn en Manhattan. Met dank aan Zachary Fox Photography
We omhelsden elkaar, namen selfies en gingen onze eigen weg. Zes maanden later, na veel lessen van de stad en haar inwoners, was Liv zwanger van ons kind Het eerste kind.
Onze prioriteiten veranderden na de geboorte van onze zoon
Kort nadat onze zoon was geboren en ik thuisblijfvader werd, bereikte ons gezin een beslissingspunt. We kunnen het ons niet veroorloven om in New York City te wonen en te genieten van de door ons gekozen levensstijl. We hebben meer ruimte en meer hulp nodig.
Een huis in de buurt van mijn schoonfamilie werd voor een aantrekkelijke prijs verkocht. Liv’s passie brandt voor dit huis en het comfort van de ouders hiernaast, maar ik weet het niet zeker. Het verlaten van mijn gemeenschap en verhuizen naar het Slower Lower Delaware voelde als een grote downgrade.
Toen de ogen van onze zoon opengingen en hij begon te kruipen, verschoven mijn prioriteiten naar mijn groeiende gezin. Elke keer als mijn schoonmoeder naar de stad gaat om te helpen met de kinderopvang, voel ik me kalm en geliefd. Als we zouden verhuizen, zou haar liefde en zorgzame geest snel verdwijnen.
Ik koos ervoor om enthousiast te zijn over de verhuizing en me te concentreren op de redenen waarom het goed voelde, zoals hulp van familie, op een lager niveau financiële stressen rustiger.
We hebben een huis gekocht en zijn er vlak na de eerste verjaardag van onze zoon ingetrokken.
Een onverwachte stap richting een droom die uitkomt
Ik heb het geluk dat ik van mijn familie kan houden, inclusief de familie die ik van Liv heb geërfd. Met dit soort liefde komt een netwerk van toewijding aan het welzijn van alle leden van ons systeem voort. Sociale normen maken de diepgang van deze toewijding voor familie veel gemakkelijker te begrijpen dan voor vrienden.
In een alternatief universum is er een versie van mij wiens hyperlokale gemeenschap bestaat uit vrienden en familie, waar onze kinderen verspreid zijn over geselecteerde families en vrij rondlopen tussen huizen. In dit denkbeeldige dorp zijn winkels en diensten te voet bereikbaar, en wat we verdienen gaat verder dan geld. Ik denk dat we het in New York City kunnen laten gebeuren. Voor andere mensen misschien wel, maar voor mij niet.
Misschien is dat geïdealiseerde universum eigenlijk dit universum, dat zich slechts een paar jaar in de toekomst afspeelt. Het opendeurbeleid dat we graag delen met mijn schoonfamilie is onderdeel van een droom die uitkomt.
