Het levendigste beeld van mijn vader dat ik me kan herinneren is dit: een man in pak, op een perron, ik, een kind in pyjama, starend uit het raam van onze auto terwijl mijn moeder hem ophaalde.
Als ik erover nadenk, vind ik het heel triest dat de meest prominente herinneringen aan mijn vader nu die zijn van een man die altijd ergens vandaan leek te komen waar hij niet heen wilde, of op het punt stond weer te vertrekken.
De vader van de schrijver stierf voordat hij met pensioen kon gaan. Met toestemming van de auteur
Hij elke dag pendelen van de stad tot de buitenwijken van ons stadje. Hij werkt in het bankwezen. Hij wordt vaak boos. Hij spaart ook zorgvuldig, geeft zorgvuldig uit, werkt in een rol die hij haat, maar dat is oké, ik begrijp waarom; hij is van plan om op 55-jarige leeftijd met pensioen te gaan.
Maar toen stierf hij op 52-jarige leeftijd.
Ik ben gestopt met de modeschool
Toen hij stierf, was ik weg modeschool. Er waren geen grote gesprekken, geen dramatische aankondigingen, geen plannen. Ik ben net vertrokken. Wat, als ik erover nadenk, waarschijnlijk de eerste eerlijke beslissing was die ik ooit heb genomen, de grootste en kleinste keuze, omdat het plan dat ik volgde in de eerste plaats niet mijn plan was. Dat was het plan dat ik standaard erfde: school afmaken, inloggegevens verzamelen, een systeem binnengaan en blijven verbeteren. Verantwoordelijk. En wachten tot je met pensioen gaat.
Mijn vader heeft gewacht. Hij wachtte nog steeds tot hij stierf. Dus ik stopte met wachten. Ik besloot gewoon te leven, aanvankelijk bijna nihilistisch.
De dood van de vader van de schrijver veranderde de manier waarop hij leefde en zijn pensioen. Met toestemming van de auteur
Ik zeg ja tegen dingen waar het geen zin heeft om ja te zeggen. Ik liep kamers binnen waarvoor ik nooit was uitgenodigd en bleef daar totdat iemand me vroeg om te vertrekken, en soms ging ik daarna naar feestjes. Ik ben vóór mijn dertigste twee keer getrouwd geweest, wat ik niet als bekentenis maar als bewijs vermeld. Het bewijs dat ik iemand ben die ergens naartoe rent in plaats van zich ertegen in te dekken. Het werkt niet altijd. Eigenlijk is dat niet het punt.
Ik verhuisde van Londen naar New York
Op mijn 22e noemde de Daily Mail mij “de meest uitgenodigde persoon in Londen”. Op mijn 25e verhuisde ik alleen naar New York. Geen nauw contact, bijna geen geld, een niveau van vertrouwen dat vrijwel zeker niet in verhouding stond tot mijn werkelijke situatie.
Mensen dachten dat hij roekeloos was. Ik denk dat het alternatief, ergens veilig blijven en toekijken hoe het leven van mijn vader om mij heen langzaam vorm kreeg, verreweg de riskantere zet was. Ik had plezier.
Toen ik daarheen verhuisde, werd ik Fashion Director bij een van Amerika’s grootste mediabedrijven voor vrouwen, met een site met 500 miljoen maandelijkse bezoekers. Anna Delvey was kortstondig mijn stagiaire.
Geen van deze dingen wordt aanbevolen door financiële adviseurs. Geen van beide lijkt op papier verantwoordelijk. I maak een documentairefilm zonder ervaring met het maken van films omdat veel vrouwen stierven, en ik vereist andere mensen om erachter te komen, en ik weet ook dat het waarschijnlijk geen geld zal opleveren de juiste reden. Maar dat zegt mij niet veel.
Ik heb nooit aan pensioen gedacht
Ik ben nooit geobsedeerd geweest door pensioenrekeningen. Ik heb nooit een keuze gemaakt die de veiligste leek; Ik kies altijd dingen die kunnen helpen bij het bereiken van wat diep van binnen misschien wel mijn levensdoel is. Niet op zoek gaan naar nette, cv-vriendelijke titels, promoties of prestaties. Echt, ik jaagde op het idee van een vreugdevol leven. Een leven dat, als ik het goed speel, op een dag misschien een overlijdensbericht in de New York Times nodig heeft. Levendig meisje.
We praten niet eerlijk over risico’s die financiële adviseurs nooit openbaar maken. Levensrisico’s die je uitstelt en nooit krijgt. Dat past niet in een gesprek over financiële planning. Het verschijnt niet in het spreadsheet. Maar dit is een risico, en voor veel mensen is dit het risico dat ze het vaakst ervaren, omdat ze er nooit rekening mee hadden gehouden.
Mijn dochter is 9 jaar oud. Ik dacht aan wat hij zag toen hij mij zag werken; Het opvoeden van mijn kind is eigenlijk een van de gebieden waarop ik voorzichtig ben, en ik denk na over het levensmodel dat ik hem voorleg. Niet de titel of de beslissing of de specifieke weddenschap. Maar heeft hij iemand gezien die al vroeg en zonder dubbelzinnigheid begreep dat tijd een ware troef is? Dat je het niet terugkrijgt. Dat perron van de trein niet zijn waar je wilt zijn als het opraakt.
De auteur heeft er nog niet aan gedacht om volledig met pensioen te gaan. Met toestemming van de auteur
Het plan van mijn vader was 55. Hij heeft het nooit gehaald.
I heb geen plan. Ik heb een leven dat ik heb geleefd, en ik ben nog niet klaar. In veel opzichten hoop ik nooit met pensioen te gaan.
In een wereld waarin alles onstabiel aanvoelt, merk ik dat het volledig, voortijdig en onvolkomen verschijnen een hele worsteling blijkt te zijn. De rest bleef net lang genoeg in de trein zitten om te zien waar hij heen ging.
