Op de vijfde dag dat ik voor mijn 2-jarige en 8-jarige zorgde fulltime kleinkinderenIk snauwde bijna.
Ik heb maar een paar uur geslapen en… werd uitgedroogd wakkerDoc, mijn tong is droog en plakkerig, mijn hoofd doet pijn. In de badkamer zag ik gele vlekken op de rand van het porselein. Het is niet verwonderlijk als er een kind van 2 jaar oud in huis is.
Maar toen, om zeven uur ’s ochtends, gebeurde er het volgende: een plas water omringde het toilet en er kwam een muffe geur uit. Ik zette de ventilator aan, pakte een tissue om de rommel op te ruimen en waarschuwde mezelf strijd tegen overreactie.
De auteur zorgde een week lang voor zijn kleinzoon. Met dank aan Kenny Withrow
Mijn kleinzoon zei dat hij alles zelf kon doen
De hele week had ik aangeboden om te helpen, maar George zei altijd dat hij het zelf kon doen. Vervolgens sloeg hij de deur tot aan het frame dicht.
De plas daagde mijn kalmte uit. ‘Blijf kalm,’ zei ik tegen mezelf. ‘Hij is pas twee, en jij in ieder geval niet poepluiers verwisselen.”
George klopte aan en vroeg of ik aan het douchen was. Ik stapte de gang in en vertelde hem dat ik niet gelukkig was.
Geen antwoord.
Ik vertelde hem dat er plas op de vloer lag.
Zowel opa als zijn oudere broer Stanley hadden hem de weg gewezen plassen in het toiletmaar blijkbaar houdt George ervan om stoelen op te tillen en naar ronde openingen te streven. Ik heb hem een RC-auto door onmogelijke bochten zien rijden, dus mikken op het toilet zou niet moeilijk moeten zijn.
Zijn jongste kleinzoon is een mannelijke grootvader. Met dank aan Kenny Withrow
George liet zijn hoofd zakken. Dit onophoudelijke gebabbel viel stil. Ze draaide zich naar de muur en begroef haar gezicht in zijn schouder.
Na het ontbijt werd George weer spraakzaam terwijl hij met de vrachtwagen reed kinetisch zandsalto’s maken vanaf de bank en zijn scooter van kamer naar kamer verplaatsen. Als hij een pauze nodig heeft, kiest hij ervoor om in de achtertuin te plassen.
Maar toen ik de lunch aan het klaarmaken was, rende George de badkamer in en sloeg de deur dicht.
Ik gaf hem de tijd en gluurde toen langzaam en stil naar binnen. Hij zat niet. Hij stond niet op. Hij zat op zijn knieën en reikte met een gigantische prop wc-papier naar de achtermuur. De kom was verstopt met meer papier – er was veel van.
Wat ik wil zeggen: WIJ HEBBEN DIT OVER GESPREK!
Wat ik eigenlijk zeg: niets. Ik zuchtte alleen maar.
Mijn kleinzoon heeft mij een belangrijke les geleerd
Toen kwam Stanley’s oudere broer tussenbeide. Overdag volgt George Stanley overal en kopieert elke beweging van hem. ‘S Nachts delen ze een slaapkamer. Ze hebben stapelbedmaar in plaats van het bovenste en het onderste bed te gebruiken, kozen George en Stanley ervoor om naast elkaar te slapen, elkaar omhelzend, op het onderste bed.
Stanley keek naar de knielende George, glimlachte breed en stelde voor dat ik hem zou prijzen voor zijn goede werk.
De auteur leerde belangrijke lessen van zijn kleinkinderen. Met toestemming van de auteur
Toen keek Stanley naar George en vertelde hem hoe goed hij was. Geen melding gemaakt van verstopping van het toilet. Er hoeft niet te worden uitgescholden dat de rommel onnodig is. Er is geen kritiek op plakkerige natte vloeren. Zelfs geen herinnering om je handen te wassen. Open gewoon je armen voor een knuffel.
Ik stond daar een paar seconden sprakeloos. Waar ik een ramp zie, ziet Stanley inspanning. Terwijl ik over de lezing nadacht, opende hij zijn armen.
Ik leidde beide jongens naar de gootsteen om hun handen te wassen voor de lunch. Na het eten speelden we met Monster Trucks, en toen George chagrijnig werd, legde ik hem in bed. Daarna speelde ik kaart met Stanley en maakte de badkamer schoon met chloorbleekmiddel.
Toen George wakker werd, stelde mijn man een uurtje in het park voor. Met Stanley bij een vriend thuis gingen George, opa en ik te voet.
Ze leerden me dat we allemaal een beetje genade nodig hebben
George is de zoon van opa. Elke zin begint met: ‘Opa, kijk…’ of ‘Opa, kijk eens…’ of ‘Opa, mag ik…’ Op elke parkeerplaats hield hij opa’s hand vast en ging bij elk boek op opa’s schoot zitten.
Maar toen we het kruispunt naderden en opa hem vroeg om elkaars hand vast te houden, verraste George me.
In plaats van opa’s hand vast te houden, reikte hij naar mij, kneep in mijn handpalm en bleef volhouden tot lang nadat we de straat waren overgestoken. Haar kleine vingers rond mijn vuist zeiden dat ze wilde dat we weer zouden zijn zoals we waren.
Als hij naar bed gaat, wanneer hij meestal voor opa kiest, vraagt George mij om hem voor te lezen. Vijf boeken. We hebben het niet over badkamers of ontsmettingsmiddelen of betere doeleinden. Ik krulde hem gewoon op mijn schoot, trok de deken over ons heen en las zijn woorden langzaam, om nog wat langer van het verhaal te genieten. Ik stopte het onder de deken kleine hond, haar favoriete pop. Ik kuste hem en zei dat ik van je hou.
Met toestemming van de auteur
Het was acht uur ’s avonds toen ik bij opa in de woonkamer kwam zitten, te moe om mijn eigen boek te lezen, een verdwaalde Hot Wheels op te halen, of maak de vaatwasser leeg. Zelf verlang ik naar slaap, denk ik aan de afgelopen uurtjes en wat ik beter had kunnen doen.
En ik besefte dat de les van vandaag niet ging over plassen op het toilet, redeneren met een 2-jarige, of de badkamer netjes en schoon houden.
De les is dat we allemaal een beetje genade nodig hebben.
Stanley prijst George niet voor zijn succes, maar voor zijn inspanningen. Wanneer heb ik dat voor het laatst gedaan?
In onze wereld van hoge verwachtingen voelt perfectie vaak als het doel. We zijn zo geconditioneerd om te corrigeren en op te lossen – onze kinderen, collega’s of vreemden op Instagram – dat we vergeten hoe aanmoediging eruit ziet.
En dan was er George. Zonder woorden pakte hij mijn hand, een gewone vriendelijkheid met buitengewone kracht. Volwassenen vergeten ook vaak deze waarheid, dat liefde zichzelf herstelt met eenvoudige daden.
De beste liefde, besefte ik, wordt niet verkregen door perfectie, maar wordt aangeboden te midden van de chaos die we ervaren.
