Over een paar maanden zal ik mij in de gaten houden 18-jarig kind vertrekt om zijn eigen leven te beginnen in een ander land. Ik kan het me al voorstellen: hoe ik daar iets langer dan nodig zal blijven staan, in een poging vast te houden aan het moment dat voorbij is.
Ik weet dat ik later naar ons appartement zal terugkeren en een kalmte zal voelen die ik nog nooit eerder heb gevoeld. Niet omdat het leeg is, maar omdat er iets is verschoven. Een hoofdstuk dat ooit mijn dagelijks leven definieerde, liep ten einde, of ik er nu klaar voor was of niet.
Voordat mijn zoon naar zijn huis vertrekt programma studeren in het buitenland in Spanje dit najaar doorlopen we nog steeds onze routine. Hij stelde mij vragen over alleen wonen. We hebben nog steeds tijd om maaltijden, routines en kleine dagelijkse gesprekken te delen. Maar alles voelt nu anders. Ik weet dat het niet op dezelfde manier zal blijven duren. Ik had het gevoel dat ik in een ruimte van aanwezigheid stond en tegelijkertijd naar voren keek.
Ik begin te beseffen dat loslaten niet iets is dat gebeurt op de dag dat je kind weggaat. Het begon al lang geleden.
Mijn rol als zijn moeder is veranderd
Ik rouw nu al om momenten die nog niet zijn gebeurd. Elk formulier dat we invulden, voelde als een stap richting afscheiding.
Hij is van mij oudste kinden de laatste tijd merk ik dat ik gevangen zit tussen wie hij nu is en wie hij vroeger was. Ik dacht aan zijn eerste stappen, zijn eerste woorden, en hoe hij mij in alles nodig had. Destijds voelde ouderschap fysiek. Ik houd, begeleid en bescherm hem. Nu voelt het intern.
Het afgelopen jaar stond vol met veranderingen. Wij zijn verhuisd van New York naar Portugal, een beslissing die ons leven heeft veranderd op een manier die ik nog steeds aan het verwerken ben. Ik verliet vertrouwdheid, stabiliteit en alles wat we wisten om iets nieuws voor ons op te bouwen. Deze stap vereist moed, vertrouwen en bereidheid.
Nu ik me heb aangepast aan dit nieuwe leven, bereid ik me voor om het weer los te laten, dit keer met mijn zoon die zijn eigen leven binnenstapt.
Ik vraag me af of ik als zijn moeder alles heb gedaan wat ik moest doen
Heb ik hem voldoende voorbereid om de wereld onder ogen te zien? Voor onafhankelijkheid? Voor de keren dat ik er niet was om te helpen?
Want dat is wat mij het meest bang maakt: niet aan haar zijde staan als er iets misgaat, of niet snel kunnen ingrijpen, het probleem kunnen oplossen en haar kunnen beschermen.
Loslaten is geen moment; het is een proces. Dat betekent dat ik hem aanmoedig om zijn eigen beslissingen te nemen, zelfs als ik hem wil begeleiden. Dit leerde hem hoe hij met geld moest omgaan en herinnerde hem eraan dat hij niet elke avond afhaalmaaltijden moest eten.
Hij ziet hoe hij het zelf plant afspraak met een artszijn verantwoordelijkheden afhandelen en de zaken zelf uitzoeken. Ik moest een stap terug doen toen mijn instinct wilde ingrijpen. Het is niet gemakkelijk.
Er is een constante spanning tussen het willen beschermen ervan en het weten dat groei ruimte nodig heeft.
Deze ervaring heeft een interne verschuiving teweeggebracht in de manier waarop ik naar ouderschap kijk
Gedurende deze tijd was hij een goede ouders betekent aanwezig, betrokken en aandachtig zijn voor elke behoefte. Nu besef ik dat het ook betekent dat je moet weten wanneer je je moet terugtrekken en dat je je niet te strak moet vasthouden.
Ik moest erop vertrouwen dat wat ik hem had geleerd, zou worden doorgegeven, ook als ik er niet was.
Ik zie momenten in de toekomst voor me, momenten die we nog moeten bereiken, zoals hij die in een nieuw appartement in een ander land staat en me belt om te vragen hoe ik een recept kan maken. Of het stellen van vragen die ik meestal beantwoord voordat hij het zelfs maar vraagt.
Ik weet dat ik elke keer op dezelfde manier zal antwoorden, met geduld, met liefde en met vreugde. Want hoe ver hij ook gaat, ik wil dat hij dit weet: hij kan altijd naar huis bellen, en ik neem altijd op.
