Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag deelt een mensenrechtenverdediger anoniem haar verhaal.
Vorige week moest ik de begrafenis bijwonen van een van onze familieleden.
Onderweg, vlakbij het kruispunt, zag ik een auto stilstaan bij een stoplicht.
Plotseling besefte ik dat daar Taliban-leden waren.
Ze noemen het Muhtasibeen – ik weet het niet precies in het Engels.
Ze waren van het Ministerie van Bevordering van Deugd en Preventie van Ondeugd en droegen witte jassen als dokters.
Ze stopten lokale transportvoertuigen en keken naar binnen, vooral naar het dameszitgedeelte. Toen ze vrouwen zonder boerka of chadari zagen, pakten ze de autosleutels en gaven de chauffeur opdracht iedereen uit te stappen.
Het was een verschrikkelijk moment. Ik was zo bang. Ik droeg een hijab en een winterjas, maar geen boerka of chadari.
Mijn handen trilden, mijn lichaam was koud en ik wist niet wat er ging gebeuren. Ze controleren elke auto.
Ik herinner me dat de beperkingen de afgelopen weken scherp zijn toegenomen in de provincie Herat.
Deze in het wit gehulde Taliban-leden leggen strikte regels op aan vrouwen, waardoor ze niet vrijelijk over straat kunnen lopen op grond van een ‘ongepaste hijab’.
Afghaanse Taliban-soldaten. foto: AP
Op 13 januari arresteerden de Taliban een groep vrouwen uit een druk deel van de stad, simpelweg omdat ze een hijab in Arabische stijl droegen.
Ik herinnerde me ook het verhaal van de dag ervoor, toen een man en vrouw werden aangehouden en de man werd geslagen omdat zijn vrouw op straat geen boerka droeg. Die herinnering maakte mij nog banger. Mijn man was ook bang.
Opeens herinnerde ik me dat hij een grote wintersjaal had; het soort kleding dat Afghaanse mannen dragen. Ik pakte het en bedekte mezelf. Toen het Taliban-lid in onze auto keek, dacht hij waarschijnlijk dat er twee mannen waren en geen vrouw.
We passeerden veilig het kruispunt, maar ik was nog steeds geschokt.
Toen ik een kind was, geloofde ik dat de witte jas de dokter symboliseerde: hulp, genezing, vriendelijkheid.
Ik had nooit gedacht dat ze op een dag zouden worden gebruikt om mensen bang te maken, te slaan en pijn te doen.
Foto: Reuters
‘Eindeloos lijden’
Sinds de Taliban de macht hebben overgenomen, hebben ze de betekenis van alles voor vrouwen veranderd.
Terwijl de wereld bezig is met andere crises, profiteren de Taliban van deze stilte om vrouwen en meisjes in Afghanistan lastig te vallen, te onderdrukken en te martelen.
Vroeger, als er veiligheidsproblemen waren, stonden politie of soldaten op kruispunten om de stad te beschermen.
Nu staan Taliban-vrachtwagens en leden van het Ministerie van Deugd daar alleen maar om de dresscode voor vrouwen te handhaven.
Het is echt moeilijk te geloven. Naar mijn mening maakt dit deel uit van een systeem om vrouwen uit het openbare leven te verwijderen.
Onlangs hebben ze zelfs de riksja’s in Herat tegengehouden, omdat deze werden veroorzaakt door overbevolking.
Maar ik geloof dat het echte doel is om de vrouwenbeweging moeilijker te maken.
Tijdens een vrouwenbijeenkomst deelde een van hen haar ervaring. Hij zei dat hij boodschappen nodig had en dat hij gemakkelijk een riksja meenam.
Omdat riksja’s verboden zijn, wacht hij nu lang bij de bushalte. Uiteindelijk kwamen er verschillende taxi’s, maar de chauffeur weigerde hem mee te nemen, tenzij hij voor een zeer korte afstand een zeer hoog tarief betaalde.
Uiteindelijk liep hij de rest van de weg, alleen en uitgeput.
“Zodra ik thuiskwam, huilde ik. Het was zo pijnlijk – een vrouw zijn in Afghanistan betekende eindeloos lijden”, zei ze.
Een andere taxichauffeur vertelde hem dat de Taliban hen hadden opgedragen geen vrouwen of meisjes mee te nemen die geen chadari of boerka droegen.
Nu is lokaal vervoer ook verboden voor vrouwen. Ondanks dit alles zijn er echter nog steeds moedige vrouwen die weigeren te gehoorzamen.
foto: AP
‘Een stille daad van verzet’
Deze Taliban muhtasibien proberen iedereen bang te maken: ze zien vrouwen boerka’s dragen, maar dragen ze niet.
Deze vrouwen liepen vrij rond tot ze een kruispunt bereikten, trokken vervolgens onmiddellijk hun boerka aan, passeerden ze en trokken ze weer uit.
De Taliban zagen het, maar konden niets doen.
Het was een stille daad van verzet, een manier om te zeggen: ‘Jij mag de straten beheersen, maar niet onze geest.’
Deze verhalen maken mij erg verdrietig.
Ik herinner me dat de Taliban begin november vrouwelijke leraren, verpleegsters, artsen en zelfs patiënten opdracht gaven boerka’s te dragen als ze scholen en ziekenhuizen binnengingen.
En terwijl dit allemaal gebeurt, is de wereld omgedraaid.
Taliban-leden bij een controlepost. Foto: Reuters
‘Wij waren vergeten’
Een recente brief van het Witte Huis maakt dit duidelijk: de Amerikaanse regering heeft haar buitenlands beleid zodanig verlegd dat zij zich uitsluitend op haar eigen belangen concentreert, waarbij de buitenlandse hulp wordt teruggeschroefd en de mondiale consensus wordt genegeerd.
De brief kondigde trots het einde aan van de ‘eindeloze oorlog’ en een nieuw tijdperk van ‘vrede door kracht’, maar maakte geen melding van de benarde situatie van Afghaanse vrouwen.
Geen enkel land heeft de brutaliteit waarmee we worden geconfronteerd erkend. De boodschap is duidelijk: wij zijn niet langer een prioriteit. Wij zijn vergeten.
Tegenwoordig is Afghanistan misschien geen gunstige of aantrekkelijke plek voor de VS en de Europese landen, maar zij zijn wel verantwoordelijk voor het op deze manier vormgeven van de geschiedenis – en ons leven.
Een Taliban-strijder naast een luchtafweergeschut in de provincie Khost. Foto: Reuters
Lees meer van Sky News:
Door het conflict tussen Pakistan en Afghanistan zijn ruim 100.000 mensen ontheemd geraakt
Bij botsingen kwamen 41 mensen om het leven nadat ‘undercover’ Israëlische commando’s graven hadden opgegraven
Hun stilzwijgen en verwaarlozing gaven de Taliban de ruimte om Afghaanse vrouwen en meisjes uit het openbare leven te verwijderen.
De internationale gemeenschap is druk bezig met andere krantenkoppen – Venezuela, Iran, Groenland – en de Taliban gebruiken deze stilte om hun greep te verstevigen.
Ze verwijderen ons uit het openbare leven, van de straat, van het onderwijs, van ziekenhuizen, van het transport.
De wereld, die ooit vol beloften was, is nu stil.
We zijn er nog steeds. We zijn nog steeds aan het vechten. Maar we zijn alleen. Zal de wereld de stemmen van Afghaanse vrouwen horen en ons steunen?
Ik dring er bij de internationale gemeenschap op aan om vrouwen niet in de steek te laten in het angstklimaat van de Taliban.
