Toen ik afgelopen juni in mijn eentje door het dramatische landschap van IJsland reed en naar Bon Iver’s ‘Holoceen’ luisterde, begon ik te huilen.
Ik huilde van ontzag voor mijn omgeving en de tekst van mijn favoriete liedje, over een man die over zijn eigen belang nadenkt. Maar het allerbelangrijkste: ik huilde omdat ik trots op mezelf was.
Ik heb mijn angsten frontaal onder ogen gezien en het leidde me naar een emotioneel maar gelukkig moment dat ik nooit zal vergeten.
Neem de mijne eerste soloreis liet me zien dat wat ik dacht dat een bedreiging was, niet echt een bedreiging was – en dit gaf me het vertrouwen om alleen verder te reizen.
Nadat jaren van angst mij tegenhielden, plande ik een soloreis
Lange tijd leek solo reizen geen optie. Lelie Vos
Kortom, ik ben altijd een angstig persoon geweest, maar het kwam pas echt tot een hoogtepunt toen ik halverwege de twintig begon te luisteren naar misdaadpodcasts.
Grote fout. Nu weet ik teveel over de vreselijke daden die mensen kunnen doen. Mijn geest zal scenario’s bedenken waarin iets dat ik zojuist heb gehoord, mij of iemand van wie ik houd kan overkomen.
Dit begon mijn leven op meer dan één manier te beïnvloeden: als mijn vriend op zakenreis was, was ik bang om ons appartement te verlaten. Toen mijn moeder naar haar nieuwe huis verhuisde en we geen alarmsysteem hadden geïnstalleerd, stond ik erop dat ik daar niet kon overnachten.
Thuis hield de angst mij stevig in de greep, zo dacht ik alleen reizen alleen? Absoluut niet.
Als ik begin met onderzoeken waar ik heen moet, komt IJsland vaak ter sprake. Lelie Vos
Toen, afgelopen januari, werd ik onlangs ontslagen en werd ik over zes maanden dertig, met een lange lijst met plaatsen die ik dat jaar wilde bezoeken.
Ik weet niet zeker wat er in mij is veranderd – misschien was het een mijlpaal – maar na veel interne strijd besloot ik er in ieder geval één in mijn eentje te bezoeken.
Ik vestigde me in IJsland, dat wordt beschouwd als een van de veiligste land ter wereld. Dit maakt het opvolgen van mijn beslissingen een stuk makkelijker.
Ik vertelde ook iedereen – familie, vrienden, zelfs mijn schoonheidsspecialiste – over mijn reisplannen, want hoe meer mensen wisten, hoe moeilijker het voor mij was om terug te komen.
Daarna huurde ik een camper voor drie dagen, met plannen om de omgeving te verkennen Ringweg van IJsland.
Deze reis heeft mij niet helemaal veranderd, maar het gaf mij wel het vertrouwen om alleen verder te reizen
Ogenschijnlijk kleine ervaringen onderweg hebben mij geholpen zelfvertrouwen op te bouwen en angst te overwinnen. Lelie Vos
Nee, ik ben niet als een heel ander persoon uit IJsland teruggekeerd, noch had ik een transformerende aanwezigheid Een ‘Eet, Bid, Heb lief’-ervaring. dat verandert de structuur van wie ik ben.
In plaats daarvan ontdekte ik dat ogenschijnlijk kleine ervaringen onderweg me hielpen om zelfvertrouwen op te bouwen en een groot deel van de angst die ik had ervaren te overwinnen.
Ik heb mijn eerste klim alleen kunnen doen en heb het erg naar mijn zin gehad. Ik reed alleen in IJsland, dat bekend staat om zijn harde wind, en bleef kalm terwijl mijn busje heen en weer wiegde.
Alleen al het feit dat ik (nou ja, zou ik kunnen toevoegen) in mijn busje op de camping kan slapen – iets waarvan ik een paar jaar geleden nooit had gedacht dat het zou gebeuren – geeft me een sterker gevoel.
Mijn angsten onder ogen zien persoonlijk had mijn brein misschien een beetje veranderd.
Na dat driedaagse avontuur boekte ik die zomer nog een soloreis naar Annecy, Frankrijk. Ik kijk er nog steeds naar uit om meer solo-avonturen te beleven.
Is mijn angst er nog steeds? Natuurlijk. Door die reis te maken, kon ik er echter op een gezondere manier mee omgaan.
Het allerbelangrijkste is dat het onder ogen zien van deze angsten mij heeft geleerd dat het zien van wat er achter mijn zorgen zat, daadwerkelijk tot enkele van de beste ervaringen in het leven zou kunnen leiden.
