Satie-knoppeneen vijf minuten durende solovoorstelling van de Schotse choreograaf Michaël Clarkverscheen voor het eerst in 2003. De strak gestructureerde dansbewegingen en optredens, oorspronkelijk gemaakt en voor het eerst uitgevoerd in dat jaar, zijn voorbeelden van de scherpe, punk-geïnspireerde, strakke en experimentele dansstijl waar Clark bekend om staat. Het is sober en veeleisend, opgebouwd uit een reeks strakke balansen, plotselinge beenverlengingen en snelle, gerichte draaibewegingen, het lichaam rechtop en alert, de treden kort en eerder onverzettelijk dan vloeiend.
In 2026 om Zuidelijke slangDe winkelpui reageerde Peter Doig‘S Muziek Huiseen multisensorische tentoonstelling die, nu haar laatste dagen ingaand – die deze zondag wordt afgesloten – een opmerkelijk duurzame betrokkenheid heeft aangemoedigd. Als Hans Ulrich Obristartistiek directeur van de Serpentine Galleries in Londen zei: “De tentoonstelling was een enorm succes, niet alleen wat betreft bezoekersaantallen, maar vooral wat betreft de hoeveelheid tijd die mensen in de ruimte doorbrachten.” Hij voegde eraan toe: “Bezoekers bleven langer dan op welke tentoonstelling dan ook die we ooit hebben gehouden, en er was een ongewoon hoog aantal herhaalde bezoeken.”
Daarom kreeg expressieve dans een radicale update. Nu, Satie-knoppen uitgevoerd door dansers en oude medewerkers van Clark’s, Jules Cunninghamdie voor het eerst solo optrad. Cunningham bracht een slanke, krachtige lichaamsbouw in de choreografie, waardoor de hoeken werden aangescherpt en de ritmes opener werden. Deze bewegingen vinden plaats via uitgestrekte houdingen die plotseling veranderen in schoppen, beenscharen en draaiende bochten, waarbij de armen vaak beslissend worden vergrendeld of de ruimte wordt afgesneden. Voeten slaan en klikken met precisie, terwijl de stilte tussen de frasen net zo krachtig wordt als de bewegingen zelf. Obrist plaatst dit moment prominent in de laatste week van de tentoonstelling: “Het heeft veel te maken met het multi-zintuiglijke karakter van de tentoonstelling, waarbij geluid en schilderkunst samenkomen… en, in de laatste week, dans en choreografie van Michael Clark, uitgevoerd door Jules Cunningham.”
De geest van samenwerking heerst hier, met een vertolking uit 2026 van Satie Studs begeleid door een pianostuk van de Franse componist Erik Satiewiens spaarzame en repetitieve structuur de choreografie een stabiel maar onsentimenteel gevoel geeft. Kostuumontwerp komt uit Phoebe Philode kleding schetst de contouren van de danser zonder versieringen, waardoor de helderheid en besluitvaardigheid van de bewegingen wordt versterkt. Obrist vat de convergentie kort en bondig samen: “Net als de Ballets Russes, die choreografie, schilderkunst, muziek, kostuums en design samenbrachten, brengt deze tentoonstelling meerdere disciplines samen.” Hij vervolgde: “In dit geval wordt de tentoonstelling een soort Gesamtkunstwerk – een totaalkunstwerk.”
De show bereikt het punt waarop de disciplines in elkaar beginnen te vallen. “Stem is heel belangrijk”, legt Obrist uit. “Bezoekers kunnen de hele dag naar de opnames van Peter luisteren, maar bijzondere luistersessies zijn hoogtepunten.” De sessies, zo zei hij, “ontwikkelden zich vaak tot optredens. De climax werd prachtig bereikt door Michael Clark, een van de toonaangevende artiesten van onze tijd.”
Het laatste optreden van Satie-knoppen die vandaag plaatsvindt om 12.00, 13.30 en 15.00 uur, wat de conclusie markeert die van dans een tentoonstelling maakt die wordt gedefinieerd door, zoals Obrist zegt, “een groeiend verlangen onder kunstenaars om disciplines niet te scheiden, maar ze te verenigen in een diepgaande, gedeelde ervaring.”
‘Satie Studs’ gepresenteerd door Jules Cunningham, 2-6 februari 2026, Serpentine South. Uitgevoerd als onderdeel van de Sound with Movement Service bij Peter Doig: Home of Music. Fotografie door Talie Rose Eigeland met dank aan Serpentine.
