Sarah Sajedi was dat wel bezocht Phi Phi Island, Thailand, toen hij betoverd werd door het prachtige uitzicht op de Andaman Zee. Toen hij echter naar beneden keek, zag hij dat het witte zandstrand bedekt was plastic het puin is meestal afkomstig van plastic flessen.
Na jaren in de zakenwereld te hebben gewerkt als mede-oprichter van een milieusoftwarebedrijf, inspireerde die ervaring Sajedi om onderzoeker te worden. Hij had altijd de wens om afval te verminderen, maar hij besefte dat het probleem de consumptie zelf was.
Dus als promovendus aan de Concordia University Canada, Sajedi beoordeeld ruim 140 wetenschappelijke artikelen om de effecten van plastic flessen op het menselijk lichaam te bepalen. Hij ontdekte dat mensen gemiddeld 39.000 tot 52.000 slikten microplastic deeltjes per jaar uit voedsel en drinkwater, en degenen die elke dag flessenwater gebruiken, krijgen bijna 90.000 extra microplasticdeeltjes in hun lichaam.
“Het drinken van water uit plastic flessen is prima in geval van nood, maar mag in het dagelijks leven niet worden gebruikt”, zegt Sajedi uitleggen. “Ook al is er geen onmiddellijke impact op het menselijk lichaam, we moeten het potentieel voor chronische schade begrijpen.”
De langetermijneffecten blijven een mysterie
Microplastics zijn plastic deeltjes die in grootte variëren van 1 micrometer (1/1.000 millimeter) tot 5 mm. Nanoplastics zijn zelfs nog kleiner, minder dan een micrometer. Deze deeltjes zijn onzichtbaar voor het blote oog, maar worden voortdurend geproduceerd tijdens de productie, opslag, transport en afbraak van flessen.
Vooral kunststoffen van lage kwaliteit zijn gevoelig voor het vrijgeven van microscopisch afval als gevolg van zonlicht, temperatuurveranderingen en fysieke manipulatie. In tegenstelling tot andere plastic deeltjes die via de voedselketen het lichaam binnendringen, zijn plastic deeltjes afkomstig uit plastic flessen een punt van zorg, omdat ze rechtstreeks via het drinkwater worden ingenomen.
Eenmaal in het lichaam kan microscopisch klein plastic in de bloedbaan terechtkomen en vitale organen bereiken. Dit veroorzaakt een chronische ontstekingsreactie en stelt cellen bloot aan oxidatieve stress, wat kan leiden tot verstoring van het hormonale systeem, een verminderde voortplantingsfunctie en schade aan het zenuwstelsel. Het is ook in verband gebracht met verschillende soorten kanker. Aan de andere kant blijft de langetermijnimpact op de gezondheid onduidelijk vanwege het gebrek aan uitgebreide tests en standaardmeetmethoden.
Er zijn verschillende analysemethoden voor het detecteren van micro- en nanoplastics, maar elk heeft zijn eigen voor- en nadelen. Sommige methoden kunnen zeer kleine deeltjes detecteren, maar kunnen hun chemische samenstelling niet bepalen, terwijl andere methoden de samenstelling kunnen analyseren maar de kleinste deeltjes niet kunnen detecteren.
