‘Melania’ recensie: De weelderige portretten van de First Lady zijn eindeloos

Ik aarzel om ‘Melania’-propaganda te noemen, omdat ik me niet kan voorstellen dat iemand deze film bekijkt en denkt dat Melania Trump het goed heeft gedaan. Als deze flauwe, stemloze, tijdverspillende persoon het subversieve doel had gehad om de first lady van de Verenigde Staten te satiriseren, zouden de zaken niet veel veranderd zijn. Maar op de een of andere manier was ‘Melania’ de film die de first lady wilde maken – haar bedrijf kreeg 40 miljoen dollar betaald voor de rechten op deze groen verlichte productie – en niemand om haar heen waarschuwde dat het een heel duur, slecht idee was.

‘Melania’ dringt niet door tot de critici, en van de tientallen mensen die afgelopen vrijdag in mijn AMC-theater aanwezig waren op de openingsdag, bestond de helft uit journalisten die betaalden om bij te praten. Bij de introductie van ‘Melania’ tijdens de première in het Kennedy Center de avond ervoor, benadrukte de hoofdrolspeler zelf dat het geen documentaire was, maar ‘een zeer opzettelijke daad van auteurschap die je uitnodigt om getuige te zijn van gebeurtenissen en emoties door een venster van rijke beelden.’ Voor het grootste deel een B-roll van Melania die in en uit de SUV stapt. Mijn beste gok is dat het loon een miljoen dollar per uur is.

De president was uitbundig toen hij zijn vrouw voor de eerste keer samen met de filmploeg op het asfalt begroette. “Een filmster!” zei Trump met een glimlach. Hij had verschillende redenen om gelukkig te klinken. Ten eerste maakt hij in het openbaar oogcontact met zijn vrouw. Als bonus bood hij haar zelfs zijn wang aan om te kussen, wat net zo aanhankelijk was als de zaken tussen hen waren.

Met dezelfde koninklijke vrijgevigheid die ze aan haar man betoonde, heeft Melania de lang werkloze regisseur Brett Ratner (dit is zijn eerste film sinds zes vrouwen beschuldigden hem van seksuele intimidatie in 2017) was de toegang om hem in beeldmateriaal te filmen strikt beperkt tot de dag nadat hij terugkeerde naar het Witte Huis. Het is 2025 en Trump zal over 20 dagen opnieuw worden ingehuldigd als de 47e Amerikaanse president – ​​of is het 13 dagen? Iemand probeerde het verstrijken van de tijd te meten in de veranderingen in haar garderobe – wit jasje, glimmende zwarte legging, strakke leren kokerrok – hoewel de exacte cijfers vervaagden toen Melania ze probeerde te berekenen.

In een korte en nauwkeurige vertelling die ons de meeste kans geeft om haar stem te horen, zegt Melania dat dit een film zal zijn over “familie, zaken, filantropie en de terugkeer naar de first lady van de Verenigde Staten.” De laatste, ja. Voor het overige blijkt het een opsomming te zijn van een aantal zaken waar de film nauwelijks op ingaat.

Intiem portret, dit is het niet. Er werd niet vermeld hoe zij en Trump verliefd werden en er werden geen woorden gesproken met haar stiefkinderen Ivanka, Tiffany, Eric en Donald Jr., om zelfs maar geruchten over hun ijzige relatie te verdrijven. Melania keek op verschillende televisieschermen liefdevol naar haar zoon Barron en voorspelde dat hij zou opgroeien tot ‘het ultieme succes’. De enige keer dat ik me herinner dat ze praatten, was het afscheid toen hij zich omdraaide en door het gangpad liep.

Je maakt kennis met haar Louboutin-stiletto’s en haar zwijgende blonde lijfwacht. We zijn getuige van gebeurtenissen in het Witte Huis, zoals de vijf uur durende periode waarin al het meubilair van Biden werd geruild voor dat van Trump, een zeer gevaarlijke ommekeer die gepaard ging met vioolpaniek. Wanneer we echter getuige zijn van emoties, overtuigt Melania’s uitdrukkingsloze stem ons ervan dat haar verborgen oppervlak een diepe empathie voor de mensheid bevat.

“Iedereen moet doen wat we kunnen om onze individuele rechten te beschermen”, zei Melania. “Waar we ook vandaan komen, we zijn verbonden door een gemeenschappelijke menselijkheid.” Toegegeven, dit is geen documentaire – een zwarte komedie misschien? In een andere scène kijkt Melania stiekem naar de nieuwsbeelden Branden in Los Angeles van 2025 alleen op de bank en vertelt ons dat “het onmogelijk is om naar deze beelden te kijken zonder je er kapot van te voelen.” Zegen zijn hart, hij probeerde het.

De first lady kwam niet verder op de politiek in dan kort te zeggen dat het jammer was omdat zoveel mensen haar man kwaad wensten. Anders deelt hij zijn exacte mening over elk voorwerp dat hij drinkt, op zit of draagt. De onthulling laat zien hoe ze de halslijn van haar blouse op de inauguratiedag omzoomt voordat ze de naaister vertelt de stof met een schaar te knippen. Deze kleding zal ooit in een museum te zien zijn, zei hij. Hij had geen ongelijk, hoewel het interessantste aan dat moment was om te zien hoe heerlijk iedereen in zijn omgeving was. Iemand fluisterde: ‘Ik denk van niet Kan stop ermee’, zodra hij de kamer uit was.

‘Melania’ speelt als een speer voor haar postpolitieke (post-partner?) toekomstige carrière, waarin ze zichzelf misschien weer tot leven zou kunnen wekken als gastjurylid bij een reality-wedstrijdshow. Ze herinnert ons aan haar opleiding in architectuur en het modellentraject van Slovenië naar Rome naar Manhattan, waar ze het vertrouwen kreeg om verschillende soorten stoffen goed of af te keuren, evenals de trots die ze vorig semester voelde bij het renoveren van de Rozentuin (nu geplaveid) en het decoreren van de Oostvleugel (inmiddels gesloopt). Haar kostuumontwerper ontwierp voor Melania zelf het dichtst bij de metafoor van de film: een jurk gemaakt zonder zichtbare naden. ‘Een mysterie,’ straalde hij.

Voor de camera sprak Melania nauwelijks met iemand anders dan haar medewerkers, van wie sommigen de filmstijl van Bravo Channel overnamen en plichtsgetrouw namens haar hun mening gaven, zoals toen haar evenementenplanner, David Mann, haar een uitnodiging voor de inauguratie liet zien en deze prees omdat deze was gedrukt in ‘de kleur rood… die jij hebt gekozen’. Ik had die kindervibes toen ik werd gevraagd een bedankbrief te schrijven. (Eerlijk gezegd zegt Melania vaak ‘bedankt’ tegen mensen.)

Een van haar assistenten, die op 2-jarige leeftijd vanuit Laos naar Amerika verhuisde, zei dat haar nauwe band met de first lady ‘echt de Amerikaanse droom was’. Beide vrouwen zijn immigranten, zegt de film, hoewel er geen melding wordt gemaakt van de gevoelens van de regering-Trump hierover. Het is vermeldenswaard dat de Verenigde Staten vorig jaar enkele honderden Laotiaanse vluchtelingen naar hun thuisland hebben teruggestuurd, van wie velen hier als peuters na de oorlog in Vietnam zijn aangekomen. Wat de Slovenen betreft, zij hebben drie mensen gedeporteerd.

Halverwege de 104 minuten durende looptijd van ‘Melania’ bedacht ik dat het beschamend zou zijn als Ratner haar zou filmen terwijl ze zoiets menselijks en onbewaakts deed als eten. Melania ging echter akkoord met de suggestie van Mann om een ​​aperitief te serveren van gouden eieren met daarop kaviaar. ‘Ben jij wit en goud,’ verzekerde hij haar, hoewel hij – op zijn hoede voor drama – later toegaf dat zijn favoriete kleuren eigenlijk wit en zwart waren.

Een andere stralende bekentenis kwam achterin een SUV toen Ratner tegen Melania vertelde dat Michael Jackson zijn favoriete muzikant was. Hij volgde de onthulling op door haar te vragen haar favoriete liedje te noemen. ‘Billie Jean,’ antwoordde hij. We hebben de hit al op de soundtrack gehoord, waarop ook naalddruppels van de Rolling Stones, Aretha Franklin en Elvis te horen zijn. (Ze moeten een deel van het prijskaartje van de film hebben uitgegeven.) Iemand heeft ook een stukje van de filmscore opgehaald. “Spookdraad,” Paul Thomas Andersons drama over een underdog-immigrantenvrouw die haar veel oudere partner vergiftigt. De onzichtbare bestuurder gaf echter opnieuw het signaal “Billie Jean” op de stereo. Melania’s lipsynchronisatie. Wat een spectaculaire actiefilm.

Documentairemakers zijn nieuwsgierig en nieuwsgierig van aard; ze geven de voorkeur aan echte feiten boven alternatieve feiten. Ratner verdiende in Hollywood uiteraard ruim twee miljard dollar met zijn blockbusters over geweerschoten en auto-explosies. Ze heeft nog nooit een documentaire gemaakt – en ik ben het eens met het punt van de first lady dat ze nu geen documentaire heeft gemaakt.

Toch genoot ik van een aantal van exact dezelfde scènes: Melania stapte haastig aan de telefoon met Trump toen Trump begon op te scheppen over zijn cijfers voor het kiescollege (‘Het was een grote overwinning’, verzekerde ze hem gladjes), Melania stootte haar man aan om te verklaren dat zijn ‘meest trotse erfenis die van vredestichter en vereniger is’, de ergernis van Trump dat zijn grote dag een strijd om kijkcijfers moest zijn tegen een universiteitsvoetbalkampioenschap. “We hebben deze date al honderden jaren”, zei Trump boos. “Ze hebben het waarschijnlijk met opzet gedaan.”

Als kicker zag ‘Melania’ hoe haar centrale partner beleefd welterusten knikte nadat ze thuiskwamen van drie inauguratiefeesten, waardoor duidelijk werd dat het paar de voorkeur gaf aan aparte slaapkamers. Hun huwelijk is nog steeds een raadsel. Ratner legt veel houvast vast, weinig verbinding. Ter gelegenheid van de eerste verjaardag van de dood van Melania’s moeder zei haar man tegen de camera’s: “Deze had het er moeilijk mee.” Hij leek het te hebben over een assistent die werd uitgedaagd hem een ​​ijskoude cola light te brengen.

Ik kan “Melania” niet aanbevelen als een goede of zelfs interessante film. Het heeft het gevoel van een kalmerende AI-screensaver, een trance-inducerende mantra waarin niets ertoe doet, zolang je hoge hakken je voeten maar geen pijn doen. Maar tegen alle verwachtingen in zit er waarheid in de isolatie van SUV-naar-asfalt-naar-SUV-naar-asfalt. Toekomstige historici zullen ‘Melania’ graag gebruiken als lens waardoor ze naar dit moment kunnen kijken. Zoals alles wat hij aanraakte, was het een duur artefact.