Wat is het verschil tussen Brett Ratner en Leni Riefenstahl? Riefenstahl was, ondanks al zijn zonden, technisch innovatief; Ratner (tenzij je zijn fascinatie voor de schoenen van de first lady meetelt), niet zozeer.
Maar uiteindelijk zijn ze allebei politieke propagandisten, collaborateurs als je wilt, met staatshoofden die vastbesloten zijn een verhaal te creëren dat op zijn best in strijd is met de werkelijkheid en in het slechtste geval een gerichte poging is om die te verdraaien.
Heb ik dat gezegd “Melanie” net zo belangrijk als ‘Triumph of the Will’? Nee, dat doe ik niet. Maar het wordt gemotiveerd door dezelfde onderliggende krachten, en het is leuk om naar te kijken Jeff Bezos het grootste deel van de 75 miljoen dollar kwijtgeraakt die Amazon heeft betaald om de film te kopen en vervolgens op de markt te brengen, het is belangrijk om dat in gedachten te houden.
Zoals Melania Trump zelf zei filmpremière: “Sommige mensen noemen dit een documentaire. Dat is het niet. Het is een creatieve ervaring die perspectieven, inzichten en momenten biedt.”
Een ‘creatieve ervaring’ waarvoor de first lady, die als verteller en uitvoerend producent fungeerde, naar verluidt ongeveer 28 miljoen dollar ontving.
Hij verdient niet veel geld.
Iedereen die naar ‘Melania’ kijkt in de hoop een glimp op te vangen van hoe het is om first lady te zijn, of zelfs Melania Trump, zal een superlange versie vinden van ‘we volgen (vul de blanco in) terwijl ze zich klaarmaken voor de Oscars.’
Alleen in dit geval was dit de tweede inauguratie van Donald Trump, waarbij Ratner (die zijn eerste grote baan kreeg sinds zijn aantreden) door zes vrouwen beschuldigd van seksuele intimidatie) frames als de wederkomst, van overgebleven beelden van de colonne tot het gebruik van ‘De waarheid marcheert’ uit de ‘Battle Hymn of the Republic’ terwijl het eerste koppel het podium betreedt tijdens een van de inaugurele bals.
(En alsof je dat nog niet belangrijk genoeg vindt, zegt Ratner aan het einde van de openingsfestiviteiten, buiten de camera: ‘zoete dromen, meneer de president’, wat eerlijk gezegd de titel van de film zou kunnen zijn.)
Het grootste deel van de ‘actie’ betrof het binnenkomen van de first lady: het verlaten van een privéjet, het verlaten van een grote zwarte auto en het betreden van een goed ingerichte kamer. Daar zagen Trump en zijn ontwerpers er geweldig uit over de jurk ontworpen om eventuele naden te verbergen, bewonder het inaugurele dinermenu dat begint met kaviaar in een groot gouden ei en bespreek de meubels die zullen worden verwijderd zodra de familie Biden er intrekt.
Deze geestdodende glorie bleef een tijdje hangen Tham Kannalikhameen binnenhuisarchitect die verantwoordelijk is voor de transitie naar het Witte Huis, vertelt hoe zijn familie vanuit Laos naar Amerika emigreerde toen hij twee jaar oud was – de kans om in het Witte Huis te werken was voor hem de ultieme Amerikaanse droom. Naast hem bleef Trump, zelf een immigrant, stil.
Er gebeuren andere dingen. Trump hield een videoconferentie met de Franse First Lady Brigitte Macron om initiatieven te bespreken om cyberpesten te beëindigen, ontmoette koningin Rania van Jordanië om de hulp aan pleegkinderen te bespreken en troostte de voormalige Hamas-gijzelaar Aviva Siegel. Siegel, wiens echtgenoot op het moment van filmen nog steeds gegijzeld was, biedt een van de weinige echte emotionele momenten in de film, hoewel het duidelijk is opgenomen als een kans voor Trump om een beetje persoonlijke vriendelijkheid (en wat politieke boodschappen) te uiten.
We volgen Trump terwijl zij en haar man de begrafenis van Jimmy Carter bijwonen, waar haar verhaal de pijn beschrijft van de dood van haar moeder vorig jaar, en terwijl ze de camera de kamer binnensluipt waar haar man zijn inaugurele rede repeteert.
Daar stelde hij met een uitgestreken gezicht voor om het woord ‘vereniger’ toe te voegen aan ‘vredestichter’ in zijn beschrijving van wat hij hoopte dat zijn nalatenschap zou zijn, een term die hij vervolgens de volgende dag in zijn toespraak gebruikte.
Over het geheel genomen bleef de first lady kalm en persoonlijk onbereikbaar, waardoor de term ‘standbeeld’ een nieuwe en letterlijke betekenis kreeg.
Gezien de aard van het onderwerp van de film, en het feit dat zij degene is die feitelijk de touwtjes in handen heeft, kan niemand met een half brein hopen op interessante of authentieke ‘achter de schermen’-momenten (Melania draagt zweet of telt haar ontbijt met amandelen of, ik weet het niet, niest). Een korte scène waarin een zeer toondove Ratner haar probeert mee te laten zingen met haar favoriete liedje, Michael Jacksons ‘Billie Jean’, ontlokt (eindelijk!) een oprechte lach bij hem, en terwijl zijn beslissing om herhaaldelijk in te zoomen op shots van haar weliswaar goede voeten steeds griezeliger wordt, biedt het in ieder geval de mogelijkheid voor een drinkspel.
Toch is ‘Melania’ net zo cynisch als elke film sinds het begin van de kunstvorm.
Het luisteren naar hem illustreert de ernst waarmee hij zijn taken op zich neemt; zijn liefde, als immigrant, voor deze grote natie; en zijn toewijding om het leven van alle Amerikanen – vooral kinderen en gezinnen – beter te maken. Ik moet denken aan de climaxscène in ‘A Wrinkle in Time’, waarin de jonge Charles Wallace verstrikt raakt in de rustgevende retoriek van het hersenspoelen van IT.
De oppervlakkige tederheid van “Melania” is niet saai; het is berekend, irritant en verschrikkelijk.
De first lady beeldt een alternatieve wereld van vrede, liefde en eenheid uit, terwijl haar man gewapende immigratie- en douanehandhavingsagenten heeft ingezet om kinderen en volwassenen (van wie velen staatsburger zijn of in dit land legaal zijn) te terroriseren en vast te houden en, in ten minste twee gevallen, Amerikaanse burgers heeft vermoord die tegen hun daden protesteerden. Ze wil kinderen en gezinnen helpen, terwijl haar man de federale hulpprogramma’s bezuinigt en de schoolfinanciering gijzelt. Ze wil ons doen geloven dat ze strijdt tegen cyberpesten, terwijl haar man, de president van de Verenigde Staten, regelmatig zijn toevlucht neemt tot leugens, regelrechte bedreigingen en karaktermoord op sociale media.
President Trump is veel, maar hij is geen vereniger – dat is hij zeker, zoals hij ons herhaaldelijk heeft verzekerd overwinningen, zoals hij ook heeft gezegd en getoond, zal hij altijd de voorkeur geven aan vergelding boven verzoening.
Melania Trump is zeker niet haar echtgenoot. Deze film is echter slechts een campagneadvertentie van 90 minuten. Dit zou, gezien het feit dat Trump zich niet langer legaal kandidaat kan stellen voor het presidentschap, een grote zorg moeten zijn.
Velen bekritiseerden het besluit om ‘Melania’ vrij te laten, slechts enkele dagen nadat federale agenten Alex Pretti en Renee Good in Minneapolis hadden vermoord, en veroordeelden de cijfers, waaronder Apple-CEO Tim Cook, die ervoor kozen om een vroege feestelijke vertoning bij te wonen met onder meer een ‘let them eat’-cake met ‘Melania’ in de glazuur geschreven.
Voor de mensen die maken, kopen en distribueren is een film die zich voordoet als een ‘documentaire’ eigenlijk gewoon ouderwetse propaganda, maar het was een geweldige tijd.
Waarom zouden we ons zorgen maken dat de federale overheid haar eigen burgers zal vermoorden als we allemaal ooh en aah kunnen zeggen over het feit dat de inauguratiejurk van de first lady zo is gemaakt dat er geen zichtbare naden zijn? Vooral als het haar man gelukkig maakt.
